Kabanata 7
Ang Araw na Nabura
Hindi agad naniwala si Mika sa nakita niya.
Ilang segundo siyang nakatitig sa tablet ni Tomas, parang hinihintay niyang kusang magbago ang nakasulat doon.
NO RECORD FOUND
Tahimik ang observation deck.
Sa sahig, nakaupo pa rin si Alina, hawak ang ID card ng ama niya. Sa likod ng card, malinaw ang bagong ukit.
NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.
Pero ang tingin niya ay wala na sa card.
Nasa mukha ni Mika.
Nandoon ito sa harap nila. Buhay. Humihinga. Nanginginig ang mga kamay habang hawak ang sariling tablet.
Pero sa employee database ng Silong-9, burado ang pangalan niya.
“Ulitin mo ang search,” sabi ni Mika.
Mahina ang boses niya, pero pilit niyang pinatatag iyon.
Mika Salcedo was one of the best systems engineers in Silong-9—
Muntik nang magsalita si Tomas, pero agad niyang pinigilan ang sarili at muling tumingin sa tablet.
Maling panahon iyon para magpaliwanag.
Ginawa niya ang sinabi ni Mika. Muling inilagay sa search bar ang pangalan nito.
MIKA SALCEDO
Enter.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pareho pa rin ang lumabas.
NO RECORD FOUND
Lumapit si Mika at halos agawin ang tablet. “Hindi. May mali sa spelling.”
“Ako ang nag-type,” sabi ni Tomas.
“Ako na.”
Hinayaan siya ni Tomas.
Mabilis na nag-type si Mika. Buong pangalan. Employee number. Department code. Systems Engineering Unit. Lahat ng alam niyang puwedeng maglabas ng record niya.
Wala.
Parang hindi siya kailanman pumasok sa LIKHA.
Parang hindi siya nagtrabaho sa Silong-9.
Parang hindi siya naging bahagi ng kahit anong system.
“Subukan mo sa access logs,” sabi ni Alina.
Tumayo siya kahit nanghihina pa ang mga tuhod niya. Tinulungan siya ni Serena, pero hindi na niya napansin.
Agad na binuksan ni Mika ang access logs.
Doon dapat lumabas ang lahat ng galaw sa facility: pinto, elevator, workstation, archive, terminal, chamber, kahit cafeteria entry.
Inilagay niya ang sarili niyang ID number.
Walang lumabas.
Inilagay niya ang huling pinto na dinaanan nila.
May lumabas na log.
ALINA REYES — ENTRY
ALINA REYES — EXIT
TOMAS VILLARIN — ENTRY
TOMAS VILLARIN — EXIT
Wala si Mika.
“Kasama kita,” sabi ni Alina.
Hindi tanong iyon.
Parang pinanghahawakan niya mismo ang katotohanan.
“Kasama kita sa Sublevel C. Kasama kita sa elevator. Kasama kita rito.”
Tumingin si Mika sa kanya.
Sa unang pagkakataon, nakita ni Alina ang tunay na takot sa mukha ng kaibigan niya.
“Alina,” sabi ni Mika, “kung wala ako sa logs, paano kung susunod na wala na rin ako sa alaala ninyo?”
Walang nakasagot.
Mula sa kabilang bahagi ng observation deck, may lumapit na technician. Bata pa ito, bagong staff kung titignan, at halatang kinakabahan.
“Ma’am?” sabi nito kay Alina. “Kailangan po bang i-report sa command na may unauthorized person dito?”
Nanlamig si Alina.
Tumingin siya sa technician.
“Sinong unauthorized person?”
Itinuro nito si Mika.
“Siya po.”
Nagbago ang mukha ni Mika.
Hindi galit.
Hindi pa.
Mas malapit sa pagkabasag.
“Jared,” sabi niya, halos hindi makapaniwala. “Ako ito.”
Kumunot ang noo ng technician.
“Kilala mo ako,” dagdag ni Mika. “Ikaw ang nagpaayos ng corrupted drive mo sa akin noong isang linggo. Ikaw ang nagdala ng kape sa systems bay kasi akala mo doon ka makakasingit sa printing queue.”
Nagdalawang-isip ang technician.
Halatang may pamilyar sa narinig niya.
Pero hindi sapat.
“Ma’am,” sabi nito, mas mahina na, “sorry po. Hindi ko po kayo kilala.”
Parang may sumuntok sa dibdib ni Alina.
Si Mika naman ay napaatras nang kaunti. Humawak siya sa gilid ng console, hindi dahil mahuhulog siya, kundi dahil parang may parte ng mundo ang biglang bumitaw sa kanya.
“Labas,” utos ni Tomas sa technician. “Ngayon din.”
“Chief—”
“Labas.”
Sumunod ang technician.
Pagkasara ng pinto, sumabog ang katahimikan.
“Ganito nagsisimula,” sabi ni Serena.
Lahat napatingin sa kanya.
Hindi mapakali ang mga mata niya sa screen, kay Mika, sa chamber, at sa ID na hawak ni Alina.
“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni Alina.
Serena swallowed before answering. “Temporal erasure.”
“Pagbura?” tanong ni Tomas.
“Hindi pisikal sa simula. Hindi parang may mawawala agad sa harap natin. Una, records. Sunod, access. Sunod, alaala ng mga taong hindi direktang konektado.”
Tumingin si Alina kay Mika.
“Naaalala ko siya.”
“Oo,” sabi ni Serena. “Dahil ikaw ang anchor person.”
“Paano si Tomas?”
“Nakita niya ang event. Direct witness siya.”
“Si Dalisay?” tanong ni Mika.
Lahat napatingin kay Dalisay.
Tahimik ito mula pa kanina. Nakatingin siya kay Mika, pero hindi mabasa kung ano ang nasa isip niya.
“Mika Salcedo,” sabi ni Dalisay.
Parang sinubukan niya mismo ang pangalan.
Tumigil ang paghinga ni Mika.
Pagkaraan ng ilang segundo, tumango si Dalisay.
“Kilala kita.”
Napahinga nang malalim si Mika, pero hindi iyon ginhawa. Pansamantala lang iyon. Napakanipis.
“Sa ngayon,” sabi ni Serena.
Muling bumigat ang silid.
Sa main screen, patuloy ang countdown.
70 HOURS, 54 MINUTES, 02 SECONDS
Mas mababa na naman.
Mas kaunti na naman ang oras.
“Bakit siya?” tanong ni Alina. “Ako ang pumasok sa chamber. Ako ang humawak sa ID. Bakit si Mika ang nabura sa records?”
Tiningnan ni Serena ang ID card sa kamay ni Alina.
“May kapalit ang bawat bagay na inilalabas mula sa anomaly.”
Dahan-dahang napatingin si Alina sa ID.
“Dinala ko ito palabas…”
“At may bagay na kinuha pabalik,” dugtong ni Serena. “Hindi pa siya mismo. Pero ang bakas niya sa system.”
“Then ibabalik ko ang ID,” sabi ni Alina.
Hinawakan ni Mika ang braso niya. “Hindi.”
“Mika—”
“Hindi natin alam kung ibabalik niyan ang records ko. At hindi natin alam kung ano pa ang kukunin nito kapag ibinalik mo.”
Tama siya.
At iyon ang lalong nakakatakot.
Wala silang malinaw na palitan. Wala silang listahan ng kapalit. Wala silang paraan para malaman kung maliit lang ang kukunin ng oras o buong buhay na.
Biglang tumunog ang personal device ni Alina.
Lahat napatingin.
Dapat naka-restrict na ang external communication. Dapat wala nang tawag mula sa labas. Dapat hawak na ng Silence Protocol ang bawat linya.
Pero umiilaw ang phone niya.
NIKO
Napatingin si Alina kay Dalisay.
“Hindi puwedeng sagutin iyan,” sabi nito.
“Kung may nangyayari sa labas, kailangan kong malaman.”
“Reyes—”
Sinagot ni Alina ang tawag.
“Niko?”
“Ate?” Hingal ang boses ni Niko. “Ate, naririnig mo ba ako?”
“Naririnig kita. Nasaan ka?”
“Nasa bahay pa rin. Hindi ako lumabas, sabi mo. Pero may nangyayari dito.”
“Ano?”
May narinig siyang kaluskos. Parang tumatakbo si Niko sa loob ng bahay.
“Iyong picture natin sa sala,” sabi nito. “Kanina mukha lang ni Papa ang nawala.”
Humigpit ang hawak ni Alina sa phone.
“Ngayon?”
“Ngayon pati ako, nawawala na sa picture.”
Nanigas si Alina.
Sa tabi niya, napapikit si Mika.
Parang pareho silang tinamaan.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Alina.
“May family picture tayo sa observatory, di ba? Ikaw, ako, si Papa. Noong una, si Papa lang ang blurred. Ngayon, kalahati ng mukha ko wala na. Parang nabubura.”
“Niko, makinig ka. Lumayo ka sa picture.”
“Lumayo na ako. Pero hindi lang picture.”
“Ano pa?”
“May old school certificate ako sa drawer. Kanina nandoon pa pangalan ko. Ngayon, blank na iyong first name.”
Napahawak si Alina sa gilid ng console.
Hindi na lang Silong-9.
Hindi na lang Mika.
Umaabot na rin ito kay Niko.
“May naaalala ka pa ba?” tanong ni Alina.
“Ano?”
“Ako. Si Papa. Sarili mo. Lahat?”
“Ate naman, oo. Pero…” Huminto si Niko.
“Pero ano?”
“Tinawagan ko si Tita Lorie kanina. Tinanong ko kung puwede muna ako pumunta sa kanila. Tinanong niya ako kung sino ako.”
Parang tumigil ang buong mundo ni Alina.
Hindi siya nakapagsalita.
“Ate,” pabulong na sabi ni Niko, “bakit may mga taong nakakalimot sa akin?”
Tumingin si Alina kay Mika.
Sa dalawang magkaibang lugar, dalawang taong mahalaga sa kanya ang unti-unting binubura ng parehong anomaly.
Hindi pa sila nawawala.
Pero kinakain na ang bakas nila sa mundo.
“Niko,” sabi ni Alina, pinilit gawing matatag ang boses. “Makinig ka sa akin. Kumuha ka ng papel. Isulat mo ang buong pangalan mo. Pati birthday mo. Pati pangalan ko. Pati pangalan ni Papa. Ilagay mo sa maraming kopya.”
“Ano’ng gagawin ko doon?”
“Idikit mo sa dingding. Sa pinto. Sa mesa. Kahit saan. Basta huwag kang titigil.”
“Gagana ba iyon?”
Hindi alam ni Alina.
Pero kailangan ni Niko ng gagawin.
Kailangan nito ng bagay na mahahawakan habang unti-unting nagiging hindi sigurado ang mundo.
“Makakatulong iyon,” sabi niya.
Hindi siya sigurado.
Pero hindi rin iyon kasinungalingan.
Sa puntong iyon, kahit maliit na bakas ay mahalaga.
“Ate,” sabi ni Niko. “Kung makalimutan ako ng iba…”
“Hindi kita makakalimutan.”
“Paano kung pati ikaw?”
Hindi agad nakasagot si Alina.
Sa tabi niya, si Mika ay tahimik na nakikinig. Nababasa sa mukha nito ang takot na hindi na lang para sa sarili niya.
“Hindi,” sabi ni Alina sa wakas. “Hindi kita makakalimutan.”
Muling nag-static ang linya.
“Ate?”
“Niko?”
“Ate, may tao sa labas.”
“Anong tao?”
“Hindi ko makita nang maayos. Nasa may gate. Parang nakatayo lang.”
“Lumayo ka sa bintana.”
“Parang…” Humina ang boses ni Niko. “Ate, parang si Papa.”
Nawala ang dugo sa mukha ni Alina.
“Niko, makinig ka. Huwag mong bubuksan ang pinto.”
“Hindi siya kumakatok.”
“Mas mabuti. Huwag kang lalapit.”
“Ate, nakatingin siya dito.”
Biglang naputol ang tawag.
Walang paalam.
Walang babala.
Walang call record na naiwan.
Alam na ni Alina bago pa tingnan ni Mika ang device.
Wala na naman.
Dumiretso ang tingin ni Alina kay Dalisay.
“Still no confirmed external effect?”
Hindi sumagot si Dalisay.
Sa pagkakataong iyon, wala na siyang masabi.
Agad na kumilos si Tomas.
“Address,” sabi niya kay Alina. “Ng bahay ninyo.”
Ibinigay ni Alina ang address.
Mabilis itong nag-type sa sariling device.
“May contact ako sa local emergency response. Hindi ko sasabihin ang totoong dahilan. Magpapadala ako ng welfare check.”
“Kung may Silence Protocol—” panimula ni Dalisay.
Hinarap siya ni Tomas.
“May tao sa labas ng bahay ng kapatid niya. At kung tama tayo, maaaring hindi iyon tao. Hindi ako hihingi ng permiso para siguraduhing buhay ang kapatid niya.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Sa unang pagkakataon, malinaw na may lamat na ang kontrol niya sa silid.
Biglang napahawak si Mika sa kanyang ulo.
“Mika?” tanong ni Alina.
“May mali.”
“Ano?”
“May naalala akong hindi akin.”
Lumapit si Serena. “Anong nakita mo?”
Napapikit si Mika, pilit kinakapitan ang sarili.
“Hallway. Main corridor. Pero hindi ganito kaliwanag. Sira ang mga ilaw. May mga pinto na bukas. May mga tao akong naririnig, pero hindi ko makita.”
“Memory shift,” sabi ni Serena.
Nagpatuloy si Mika, nanginginig na ang boses.
“May screen sa dulo. May mapa.”
“Anong mapa?” tanong ni Alina.
“Pilipinas.”
Natahimik ang lahat.
“Mika,” sabi ni Alina, “ano ang nangyayari sa mapa?”
Dahan-dahang dumilat si Mika.
Takot ang mga mata niya.
“Nawawala ang outline.”
Walang nagsalita.
Si Serena ang unang gumalaw. “Kailangan nating makita ang simulation files.”
“Anong simulation files?” tanong ni Tomas.
“Kung may memory shift si Mika, maaaring galing iyon sa isang future data event. Hindi panaginip. Hindi hallucination. Baka nakakuha siya ng fragment mula sa timeline na sinusubukan tayong babalaan.”
“Nasaan ang files?” tanong ni Alina.
“Sa central modeling room,” sagot ni Mika, kahit nanginginig pa rin siya. “Kung hindi pa ako burado sa lahat ng access layers.”
“Hindi ka pupunta,” sabi ni Alina.
“Tapos ikaw na naman?”
“Mika—”
“Alina, habang may naaalala pa ako, gamitin natin.”
Matagal silang nagkatinginan.
Sa huli, tumango si Alina.
Hindi dahil gusto niya.
Kundi dahil alam niyang tama si Mika.
Pumunta sila sa central modeling room kasama sina Tomas at Serena. Hindi na sila nagpaalam kay Dalisay, pero sumunod din ito. Walang nagsabi sa kanya na huwag. Walang oras para sa tunggalian.
Sa loob ng modeling room, may malaking curved screen na ginagamit para sa national-scale simulations. Karaniwang ginagamit iyon para sa satellite paths, storm mapping, communication routes, at emergency modeling.
Ngayon, blangko ang screen.
Lumapit si Mika sa main console.
Inilagay niya ang ID niya.
ACCESS DENIED
Pangalawang subok.
USER NOT FOUND
Huminga siya nang mabigat.
“Okay,” sabi niya, parang kinakausap ang sarili. “Masakit iyon.”
Ginamit ni Alina ang access niya.
Hindi sapat.
Ginamit ni Serena ang senior access.
Hindi pa rin sapat.
Sa huli, si Dalisay ang lumapit.
Saglit siyang nag-atubili, pagkatapos inilagay ang director override.
Bumukas ang system.
Walang nagpasalamat.
Wala ring humingi.
Si Mika ang nag-navigate sa mga files. Kahit hindi na siya kinikilala ng system, alam pa rin ng kanyang mga kamay kung saan pupunta.
“May hidden simulation path,” sabi niya. “Hindi ito visible sa normal menu.”
“Paano mo alam?” tanong ni Tomas.
“Nakita ko sa memory shift.”
Bumilis ang paggalaw ng mga daliri niya.
Lumabas ang file.
NATIONAL TEMPORAL COLLAPSE MODEL
Napalunok si Alina.
Binuksan ni Mika ang simulation.
Lumabas sa malaking screen ang mapa ng Pilipinas.
Sa una, normal.
Luzon.
Visayas.
Mindanao.
Palawan.
Mga isla.
Mga linya ng communication nodes.
Tapos nagsimula ang simulation.
May pulang tuldok sa gitna ng lokasyon ng Silong-9.
Mula roon, kumalat ang manipis na liwanag. Hindi mabilis na parang pagsabog. Mas mabagal. Mas nakakatakot. Parang mantsang unti-unting kumakain sa papel.
Sa unang minuto ng simulation, nawala ang ilang signal towers.
Sa pangalawa, may mga city records na naging blank.
Sa pangatlo, may mga pangalan sa population data na nag-zero.
Sa ikaapat, may mga lugar na nanatili sa mapa pero wala nang pangalan.
Hindi ito pagkasira ng lupa.
Hindi ito lindol.
Hindi ito digmaan.
Pagbura ito.
Unti-unti.
Tahimik.
Parang may kamay na nag-aalis ng Pilipinas mula sa alaala ng mundo.
“Stop the simulation,” sabi ni Dalisay.
Walang gumalaw.
“Stop it.”
Hindi sumunod si Mika.
Hinayaan niyang magpatuloy.
Sa malaking screen, nagsimulang mawala ang outline ng ilang isla.
Hindi sabay-sabay.
Pira-piraso.
May baybayin na nabura. May pangalan ng bayan na naging puting guhit. May buong lalawigan na nawalan ng label. Tapos, sa kanan ng screen, may lumabas na projection.
FULL FIELD EXPANSION RESULT:
NATIONAL TEMPORAL COLLAPSE
Sa ilalim nito:
POPULATION CONTINUITY: UNSTABLE
PUBLIC MEMORY INDEX: FAILING
GEOGRAPHIC RECORD INTEGRITY: FAILING
ESTIMATED IRREVERSIBLE POINT: 9 HOURS AFTER FULL ACTIVATION
Hindi nakahinga si Alina.
Nine hours.
Hindi days.
Hindi weeks.
Kapag full activation ang nangyari, may siyam na oras lang bago maging irreversible.
“Hindi ito puwedeng totoo,” sabi ni Dalisay.
Si Serena ang tumingin sa kanya.
“Galing ito sa sarili mong hidden files, Lucio.”
“Model lang iyan.”
“Model na itinago mo.”
“Dahil hindi pa verified.”
“At ngayon?” tanong ni Alina.
Walang sagot.
Tumingin siya sa countdown.
70 HOURS, 31 MINUTES, 18 SECONDS
May oras pa bago full activation.
Pero mas kaunti kaysa inaakala nila.
Dahan-dahang umupo si Mika sa pinakamalapit na chair. Nanginginig ang kamay niya.
“Mika,” sabi ni Alina.
“May isa pa.”
“Ano?”
Tumingin si Mika sa screen.
“May ranking ang simulation. Kung sino ang unang mabubura kapag lumala ang field.”
Mabilis niyang binuksan ang isang tab.
Lumabas ang listahan.
Una, mga system traces.
Sumunod, mga taong may direct exposure.
Sumunod, mga taong konektado sa anchor person.
Nakita ni Alina ang sariling pangalan.
ALINA REYES — ANCHOR PERSON — STABLE UNTIL FINAL THRESHOLD
Sa ilalim nito:
NIKO REYES — BLOODLINE LINK — HIGH RISK
Humigpit ang dibdib niya.
Tapos nakita niya ang susunod.
MIKA SALCEDO — DIRECT FIELD WITNESS / TEMPORAL EXCHANGE MARKER — ACTIVE ERASURE IN PROGRESS
Hindi na nagsalita si Mika.
Hindi na rin siya umiyak.
Nakatitig lang siya sa sarili niyang pangalan, parang sinusubukang tandaan ito bago pa tuluyang kunin sa kanya.
Tumayo si Alina sa tabi niya.
“Hindi ka mabubura.”
Hindi tumingin si Mika sa kanya.
“Hindi mo alam iyan.”
“Hindi.”
Hinawakan ni Alina ang balikat niya.
“Pero habang naaalala kita, lalaban ako.”
Sa screen, biglang nagbago ang simulation.
Kusang nagsara ang lahat ng tab.
Napalitan ito ng isang itim na screen.
May lumabas na linya.
ANCHOR PERSON HAS SEEN THE COLLAPSE
Sumunod ang pangalawa.
NEXT SEQUENCE WILL BEGIN WHEN THE FIRST DOOR OPENS
Mula sa malayo, sa loob ng facility, may narinig silang tunog.
Isang pinto.
Mabagal na bumukas.
Hindi nila alam kung saan.
Pero sa lahat ng monitor sa modeling room, sabay-sabay na lumitaw ang isang bagong babala.
DOOR ONE: UNSEALED