Kabanata 6
Ang Tatlong Minuto
Hindi agad gumalaw si Alina.
Sa dilim ng Archive Sublevel C, malinaw pa rin sa isip niya ang huling sinabi ng ama sa video.
Buksan mo ang pinto.
Pagkatapos, ang tatlong katok.
Mabagal.
Magkakapantay.
Parang sinadya.
Si Mika ang unang nagsalita, halos bulong.
“Alina, huwag kang gagalaw.”
Hindi sumagot si Alina. Nakatitig siya sa direksiyon ng archive door kahit wala siyang makita. Sa paligid nila, patay ang mga ilaw. Tanging mahinang tunog ng makina sa likod ng pader ang naririnig.
Muling kumatok.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Mas malakas kaysa kanina.
Napahawak si Mika sa gilid ng terminal. “Hindi iyan normal.”
“May tao sa labas,” sabi ni Alina, pero hindi niya mismo mapaniwalaan ang sinabi niya.
“Kung tao iyan, bakit hindi nagsasalita?”
Hindi nakasagot si Alina.
May biglang umilaw sa ilalim ng pinto.
Pula.
Mahina.
Tapos bumalik ang emergency light sa loob ng archive. Hindi maliwanag, pero sapat para makita nila ang isa’t isa.
Namumutla si Mika.
Si Alina naman ay hawak pa rin ang gilid ng mesa, pilit pinapakalma ang sariling paghinga.
Sa screen sa likod nila, nagyelo ang mukha ni Elias sa video. Nakalapat pa rin ang palad nito sa glass. Ang mga mata nito ay nakatingin diretso sa camera.
Parang nakatingin kay Alina.
“Patayin mo,” sabi niya.
Mabilis na pinindot ni Mika ang command.
Hindi tumugon ang terminal.
Sinubukan niya ulit.
Wala.
“Hindi siya nagsasara,” sabi ni Mika.
May lumabas na bagong linya sa screen.
ANCHOR RESPONSE DETECTED
Sumunod ang isa pa.
CHAMBER ACCESS REQUEST: PENDING
Nanigas ang likod ni Alina.
“Anong ibig sabihin niyan?” tanong niya.
“Ibig sabihin may sinusubukan buksan ang system,” sagot ni Mika.
“Aling chamber?”
Hindi agad sumagot si Mika. Mabilis ang kilos ng mga daliri nito sa keyboard. Pagkaraan ng ilang segundo, tumingin ito kay Alina.
“Observation Chamber Three.”
Iyon ang chamber kung saan tumanda ang dahon sa loob ng ilang segundo.
Bago pa sila makapagsalita ulit, may narinig silang ingay mula sa labas ng archive door.
Hindi katok.
Boses.
“Reyes!”
Si Tomas.
Napabuga ng hangin si Mika. “Salamat.”
Lumapit si Alina sa pinto. “Chief?”
“Nasa loob ba kayo?”
“Oo!”
“Umatras kayo sa pinto.”
Sumunod sila. Ilang segundo pagkatapos, may tunog ng manual override sa labas. Mabagal na gumalaw ang lock, na para bang ayaw nitong bumukas.
Pagbukas ng pinto, unang nakita ni Alina si Tomas. May hawak itong flashlight. Sa likod niya, madilim ang hallway ng Sublevel C.
Wala siyang kasamang guard.
Tumingin siya kina Alina at Mika, pagkatapos sa bukas na terminal.
“Sinabi ko na bang hanapin ninyo ang pinakamapanganib na silid sa buong facility?”
“Hindi eksakto,” sabi ni Mika.
Hindi natuwa si Tomas.
“May nakita kami,” sabi ni Alina.
“Nakita ko.” Itinaas ni Tomas ang maliit na device sa kamay niya. “May alert na lumabas sa security feed. Hindi lang kayo ang nakakita ng file.”
Napatingin si Mika sa terminal. “Ibig sabihin nakita rin nila sa command?”
“Hindi pa. Hinold ko ang alert sa local security channel.” Tumingin si Tomas kay Alina. “Pero hindi iyon tatagal.”
Bago pa siya matapos, tumunog ang radyo niya.
“Chief Villarin, report. May unauthorized access sa Sublevel C.”
Hindi agad sumagot si Tomas.
“Chief?” ulit ng boses.
Pinatay niya ang radyo.
“May limang minuto tayo,” sabi niya.
“Para saan?” tanong ni Mika.
“Para umakyat bago sila bumaba.”
“Hindi kami puwedeng umakyat basta-basta,” sabi ni Alina. “May request ang system sa Observation Chamber Three.”
“Mas lalo kayong hindi dapat pumunta roon.”
“May koneksyon ito sa file ni Papa.”
“Lahat na lang may koneksyon sa papa mo ngayon.”
Hindi matalim ang pagkakasabi ni Tomas. Mas pagod kaysa galit. Pero tinamaan pa rin si Alina.
Alam niyang tama ito sa isang bahagi.
Ang bawat lumalabas na clue ay may pangalan ni Elias. Boses ni Elias. Mukha ni Elias. Babala ni Elias.
At iyon mismo ang dahilan kung bakit siya nagdududa.
Bakit laging siya?
Bakit laging ama niya?
Bakit parang alam ng anomaly kung saan siya pinakamadaling masasaktan?
“Hindi ako pupunta roon para habulin siya,” sabi ni Alina. “Pupunta ako para malaman kung ano ang binubuksan ng system.”
“Hindi mo trabaho iyon,” sabi ni Tomas.
“Hindi na ako ordinaryong staff sa tingin ng system.”
Tumahimik si Tomas.
Sa likod nila, nagbago ang screen ng terminal.
FIELD INSTABILITY RISING
ANCHOR PROXIMITY REQUIRED
OBSERVATION CHAMBER THREE
Mika napaatras nang kaunti. “Kapag hindi ito na-stabilize, baka lumala ang time bleed.”
“Gaano kalala?” tanong ni Tomas.
Hindi agad sumagot si Mika.
Iyon ang sagot.
Lumabas sila ng archive at mabilis na naglakad pabalik sa elevator. Hindi sila tumakbo, pero ramdam sa bawat hakbang ang pagmamadali.
Habang nasa elevator sila, patuloy ang pagkurap ng ilaw. Sa maliit na screen, naroon pa rin ang countdown.
71 HOURS, 08 MINUTES, 29 SECONDS
Mas mababa na ang bilang.
Mas kaunti na ang oras.
Nang bumukas ang elevator, sinalubong sila ng alarma.
Hindi na mahinang alert. Malakas na ito, umiikot sa buong hallway. Pula ang ilaw sa kisame. May mga staff na tumatakbo papunta sa observation wing.
Mula sa speaker, paulit-ulit ang boses ng system.
“Temporal instability detected. Observation Chamber Three. Temporal instability detected. Observation Chamber Three.”
Dumiretso sila sa observation wing.
Pagdating nila roon, nandoon na si Dr. Dalisay at Serena.
Nakita agad ni Dalisay sina Alina, Mika, at Tomas.
“Saan kayo galing?” tanong niya.
Walang sumagot agad.
Hindi rin naman kailangan.
Nakita ni Dalisay ang access card sa kamay ni Alina.
Tumigas ang mukha niya.
“Serena.”
Hindi umiwas ng tingin si Serena.
“Ako ang nagbigay,” sabi nito.
“Alam mo ba ang ginawa mo?”
“Alam ko ang hindi mo ginagawa.”
“Hindi ito panahon para sa konsensiya.”
“Ito ang eksaktong panahon para roon.”
“Enough,” putol ni Tomas. “May mas malaking problema tayo.”
Itinuro niya ang chamber.
Sa loob ng Observation Chamber Three, wala na ang tuyong dahon sa metal tray.
O hindi na lang ito nakikita.
Dahil sa gitna ng chamber, may mabagal na paggalaw sa hangin.
Parang init sa ibabaw ng kalsada kapag tanghali. Pero malamig ang buong silid. Sa gitna ng paggalaw na iyon, may aninong halos tao ang hugis.
Hindi malinaw.
Hindi buo.
Pero sapat para mapaatras ang ilang technician.
“Anong nilagay ninyo sa loob?” tanong ni Mika.
“Wala,” sagot ng isang technician. “Walang laman ang chamber bago nagsimula ang instability.”
Lumapit si Alina sa glass.
Naramdaman niya ang kakaibang bigat sa dibdib.
Hindi takot lang.
Parang may humihila sa kanya.
Mahina.
Tahimik.
Pero tuloy-tuloy.
Sa speaker ng chamber, may lumabas na static.
Tapos may boses.
“Lina…”
Napahawak si Alina sa gilid ng console.
“Hindi,” mahinang sabi niya.
Mika lumapit agad. “Huwag kang lalapit.”
Pero hindi na niya kailangan sabihan. Hindi gumalaw si Alina.
Hindi siya pumasok sa chamber.
Hindi pa.
Si Dalisay ang tumingin sa technician. “I-seal ang audio.”
“Hindi po tumutugon ang audio control.”
“Then cut the chamber feed.”
“Sinubukan na po.”
Mas lumakas ang static.
“Lina,” ulit ng boses. “Tatlong minuto lang.”
Nanginginig ang kamay ni Alina sa hawak na console.
“Tatay…” halos walang tunog na lumabas sa bibig niya.
Tumingin si Serena sa readings. “Resonance spike.”
“Gaano kataas?” tanong ni Mika.
“Mas mataas kaysa kanina.”
Lumabas sa main monitor ang isang babala:
ANCHOR ENTRY MAY STABILIZE FIELD
“Hindi,” agad na sabi ni Tomas. “Hindi siya papasok.”
Tumingin si Dalisay sa screen. Hindi niya agad sinabi ang pareho.
Napansin iyon ni Alina.
“At iyon ang iniisip ninyo?” tanong niya.
“Wala akong sinasabi,” sagot ni Dalisay.
“Pero iniisip ninyo.”
“Kung may paraan para i-stabilize ang chamber, kailangan nating pag-aralan.”
“Hindi ninyo ako ilalagay doon na parang sample.”
“Walang maglalagay sa iyo kahit saan,” sabi ni Serena, mas madiin kaysa sa inaasahan ni Alina. “Hindi ulit.”
Nagkatinginan sila ni Dalisay.
May laman ang dalawang salitang iyon.
Hindi ulit.
May nangyari noon.
May taong inilagay sa panganib.
At hindi na nakabalik.
Sa loob ng chamber, lumabo ang anino. Tapos bigla itong naging mas malinaw.
Balikat.
Ulo.
Kamay na nakalapat sa hangin, na para bang may glass sa pagitan.
Parang si Elias.
Pero hindi buo ang mukha.
Hindi sapat para pagkatiwalaan.
Lumabas ulit ang boses.
“Lina, kung hindi ka papasok, bubukas ito nang mag-isa.”
Napailing si Mika. “Ginagamit niya ang boses ng tatay mo.”
“Alam ko,” sabi ni Alina.
Pero iba ang alam sa kayang tiisin.
Lumabas ang bagong babala sa screen:
FIELD EXPANSION IN: 00:04:59
Limang minuto.
“Kapag nag-expand iyan,” sabi ni Mika, “puwedeng lumabas ang effect sa chamber.”
“Gaano kalayo?” tanong ni Tomas.
“Hindi ko alam. Pero kung katulad ito noong sa dahon, kahit anong tamaan nito puwedeng maapektuhan ang oras.”
“Personnel evacuation,” utos ni Tomas.
“Hindi,” sabi ni Dalisay. “Kapag nag-evacuate tayo nang walang containment, mas malaki ang risk.”
“Kung may tao sa loob ng affected area, mas malaki ang risk.”
Nagkagulo ang mga boses sa paligid. May technician na nagtatawag ng readings. May guard na naghihintay ng utos. May scientist na nagsasabing kailangan nilang i-freeze ang chamber.
Sa gitna ng lahat, tumingin si Alina sa countdown sa maliit na chamber monitor.
00:04:31
May apat na minuto na lang.
Hindi niya kayang sagutin lahat ng tanong.
Pero may isang bagay siyang malinaw na naintindihan.
Hindi siya puwedeng basta magpahila ng boses ng ama niya.
Pero hindi rin siya puwedeng tumayo lang habang lumalala ang anomaly.
“Kung papasok ako,” sabi niya.
Sabay-sabay silang napatingin sa kanya.
“Hindi,” sabi ni Mika.
“Kung papasok ako,” ulit ni Alina, mas malinaw, “tatlong minuto lang. May cable ako. May monitor ako. May manual lock kayo sa labas. Kapag may nangyaring mali, hihilahin ninyo ako palabas.”
“Hindi ito rescue drill,” sabi ni Tomas.
“Alam ko.”
“Hindi mo alam ang mangyayari sa loob.”
“Walang may alam.”
Doon walang nakasagot.
Tumingin siya kay Serena. “Tatlong minuto ang sinabi ng boses. Bakit tatlo?”
Nagpalipat-lipat ang tingin ni Serena sa readings. “Noong unang experiment, may stable window bago bumagsak ang field. Maikli lang.”
“Gaano kaikli?”
Hindi agad sumagot si Serena.
“Tatlong minuto,” sabi ni Alina.
Napapikit si Serena.
“Oo.”
Mas lalong naging malinaw ang lahat.
Hindi random ang sinabi ng boses.
May ginagamit itong lumang impormasyon.
O may koneksyon talaga ito sa unang nangyari.
“Kung hindi ako papasok,” sabi ni Alina, “mag-e-expand ang field. Kung papasok ako nang walang plano, baka hindi ako makalabas. Kaya tatlong minuto lang.”
Tumingin siya kay Mika.
“Kaya mo bang gumawa ng timer na puputol sa connection pagkatapos ng tatlong minuto?”
Mika napabuga ng hininga. Halatang ayaw nito. Pero alam din nitong wala silang oras.
“Kaya ko. Pero kailangan mo ng harness at locator tag.”
“Tomas?”
Mahigpit ang mukha ni Tomas. “Ako ang hahawak sa manual retrieval.”
“Serena?”
“Kukunin ko ang readings. Kapag may lumampas sa safe range, lalabas ka agad.”
Tumingin si Alina kay Dalisay.
Hindi niya ito tinanong kung papayag ba.
Hindi na iyon ang kailangan niya.
“Kailangan kong makita kung ano ang nasa loob,” sabi niya. “Pero hindi ninyo ako gagamitin para buksan ang kahit anong pinto. Kapag sinabi kong pull out, hihilahin ninyo ako.”
Matagal na tumingin si Dalisay sa kanya.
Sa wakas, tumango siya.
“Tatlong minuto.”
Mabilis ang sumunod na kilos ng lahat.
Isinuot kay Alina ang safety harness. Ikinabit sa balikat niya ang maliit na locator tag. May manipis na cable na nakakabit sa likod ng harness, hawak ng retrieval system at manual control ni Tomas.
Habang inaayos ni Mika ang timer, hindi ito tumitingin kay Alina.
“Mika.”
“Huwag kang magsalita.”
“Mika.”
Tumigil ito, pero hindi pa rin lumingon.
“Hindi ako papasok para magpaka-bayani,” sabi ni Alina.
Doon ito tumingin sa kanya.
“Then lumabas ka rin nang buhay.”
Tumango si Alina.
Lumapit si Serena at inilagay sa kamay niya ang maliit na recorder.
“Kung may marinig ka, huwag mong sasagutin agad,” sabi nito. “Kung may makita ka, huwag mong lalapitan agad. At kung makita mo ang ama mo—”
“Hindi ako maniniwala agad.”
Malungkot na tumango si Serena.
Binuksan ang outer chamber door.
Malamig na hangin ang lumabas mula sa loob.
Hindi iyon lamig ng makina.
Parang lamig ng lumang gabi.
Pumasok si Alina.
Pagsara ng pinto sa likod niya, biglang humina ang tunog sa labas. Nakikita niya sina Mika, Tomas, Serena, at Dalisay sa observation deck, pero parang nasa ilalim sila ng tubig.
Malabo.
Malayong-malayo.
Sa loob ng chamber, tahimik.
Nasa gitna pa rin ang metal tray.
At sa ibabaw nito, may tuyong dahon na naging halos abo na.
Tumingin si Alina sa timer na nakalagay sa maliit na screen sa pader.
03:00
Nagsimula itong bumaba.
02:59
Huminga siya nang mabagal.
“Alina Reyes, inside Observation Chamber Three,” sabi niya sa recorder. “Naririnig ninyo ba ako?”
May static sa earpiece.
Tapos boses ni Mika.
“Naririnig ka namin. Clear enough.”
Clear enough.
Hindi perfect.
Pero sapat.
Humakbang si Alina papasok.
Sa unang sampung segundo, walang nangyari.
Tapos nagbago ang paligid.
Hindi na puting chamber ang nasa harap niya.
May mesa.
May kurtina.
May lumang ilaw sa kisame.
Nasa bahay siya.
Sa bahay nila.
Noong bata pa siya.
Nanlamig ang kamay niya.
Sa mesa, may nakabukas na notebook. May drawing ng bituin. May lapis. May baso ng gatas.
Narinig niya ang pamilyar na boses mula sa kusina.
“Lina, huwag mong didikit ang mata sa telescope. Hindi iyan laruan.”
Napapikit si Alina.
Hindi siya dapat lumapit.
Hindi siya dapat maniwala agad.
Pero ang boses na iyon ay hindi boses sa video.
Hindi ito static.
Hindi ito sirang recording.
Ito ang boses ng alaala.
Pagdilat niya, nandoon si Elias Reyes sa may pintuan.
Hindi labindalawang taon ang tanda.
Hindi rin sugatan.
Suot nito ang lumang polo na lagi niyang naaalala. Nakangiti ito, pero may lungkot sa mata.
“Ang laki mo na,” sabi nito.
Naramdaman ni Alina na parang may humila sa puso niya.
“Hindi ka totoo,” sabi niya.
Hindi nawala ang ngiti ni Elias.
“Magaling. Iyan ang unang dapat mong sabihin.”
Sa earpiece, may putol-putol na boses ni Mika.
“Alina… readings… stable… one minute…”
Isang minuto na agad?
Parang ilang segundo pa lang.
Tumingin si Alina sa paligid. Unti-unting gumagalaw ang mga bagay, parang hinahalo ang alaala at chamber. Minsan nakikita niya ang pader ng bahay. Minsan ang glass ng observation deck.
“Bakit ako?” tanong niya kay Elias. “Bakit ako ang hinahanap nito?”
Lumapit nang kaunti si Elias, pero huminto bago pa ito makalapit nang sobra.
“Dahil may naiwan ako sa pinto.”
“Ano?”
“Hindi katawan. Hindi buhay.” Tumingin ito sa paligid. “Isang tugon. Isang bakas. Isang maling sagot sa maling tanong.”
“Buhay ka ba?”
Hindi agad sumagot si Elias.
At sa katahimikang iyon, halos mabasag si Alina.
“Papa, buhay ka ba?”
“May bahagi sa akin na naiwan,” sabi nito. “Pero hindi lahat ng naiwan ay dapat ibalik.”
Sa earpiece, mas malakas ang boses ni Mika.
“Alina, two minutes. Dalawang minuto na.”
Hindi maaari.
Parang saglit lang.
Kumilos ang paligid. Nawala ang kusina. Bumalik ang chamber. Sa gitna, tumayo si Elias sa harap ng metal tray.
Mas malinaw na ngayon.
Pero may mali pa rin.
Minsan ang mata niya ay mata ng ama ni Alina.
Minsan parang iba ang nakatingin mula sa likod nito.
Naalala ni Alina ang warning.
Kapag nakita mo si Papa, huwag kang maniniwala agad.
“Anong kailangan kong isara?” tanong niya.
Tumingin si Elias sa kanya.
“Hindi ang pinto papunta sa akin.”
“Then alin?”
“Ang pinto papunta sa iyo.”
Hindi naintindihan ni Alina.
Bago pa siya makapagtanong, itinuro ni Elias ang sahig.
May bagay sa tabi ng metal tray.
Maliit.
Parang ID card.
“Dalhin mo iyan,” sabi ni Elias.
Hindi agad gumalaw si Alina.
“Bakit?”
“Dahil kailangan mong malaman kung sino ang unang nagsinungaling.”
Sa earpiece, sumigaw si Mika.
“Alina, thirty seconds. Kailangan mo nang lumabas.”
Yumuko si Alina at kinuha ang ID card.
Pagkahawak niya rito, biglang nagbago ang mukha ni Elias.
Nawala ang lungkot.
Nawala ang pamilyar na init.
Lumalim ang boses nito.
“Buksan mo ang pinto, Lina.”
Napaatras si Alina.
Hindi na ama niya ang tunog.
O hindi lang ama niya.
“Hindi.”
Gumalaw ang chamber. Nagsimulang kumurap ang ilaw. Sa glass, nakita niya sina Mika at Tomas na nagmamadaling kumilos.
Humigpit ang cable sa likod niya.
Hinila siya paatras.
Pero may malamig na kamay na humawak sa pulso niya.
Si Elias.
O ang bagay na gumagamit ng mukha ni Elias.
“Anak,” sabi nito, bumalik sa boses ng ama niya. “Huwag mo akong iiwan ulit.”
Napasigaw si Alina, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa bigat ng salitang iyon.
Gusto niyang bumitaw.
Gusto niyang maniwala.
Gusto niyang sabihin na hindi niya ito iiwan.
Pero naalala niya ang sulat.
Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.
Kaya pinilit niyang hilahin ang kamay niya.
“Hindi ikaw ang tatay ko,” sabi niya.
Sa sandaling iyon, bumitaw ang hawak sa kanya.
Humila ang cable.
Bumukas ang chamber door.
Bumagsak si Alina sa malamig na sahig sa labas.
Mabilis siyang sinalubong ni Mika at Tomas.
“Alina!”
Naririnig niya sila, pero parang malayo.
Humihinga siya nang mabilis. Hawak pa rin niya ang bagay na kinuha niya sa loob.
Ang ID card.
Inangat niya ito.
Nabasa ni Mika ang pangalan.
DR. ELIAS REYES
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit tumahimik ang lahat.
Sa likod ng ID, may nakasulat na hindi dati nandoon.
Parang bagong ukit.
NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.
Tumingin si Alina kay Serena.
Namumutla ito.
Si Dalisay naman ay hindi makapagsalita.
Bago pa may makapagtanong, tumunog ang tablet ni Mika.
Isang maliit na alert.
Tiningnan niya iyon.
Tapos nawala ang kulay sa mukha niya.
“Mika?” tanong ni Alina.
Hindi siya sumagot.
Kinuha ni Tomas ang tablet at tiningnan.
Sa employee database ng Silong-9, may nakabukas na staff search.
Nakalagay sa search bar:
MIKA SALCEDO
Sa ilalim nito, isang linya lang ang lumabas.
NO RECORD FOUND
Dahan-dahang napatingin si Alina kay Mika.
Nandoon siya.
Buhay.
Humihinga.
Nakatayo sa harap niya.
Pero sa sistema ng Silong-9, hindi na siya umiiral.