Kabanata 5
Silence Protocol
Hindi na katahimikan ang namayani sa Silong-9.
Kahit walang nagsisigawan, ramdam sa bawat sulok ng facility ang takot na pilit tinatago ng lahat. Sa bawat monitor, patuloy ang countdown. Sa bawat hallway, may guard na nakabantay. Sa bawat workstation, may empleyadong nakaupo pero hindi makapagtrabaho nang maayos.
PROJECT SILAKBO ACTIVATION
71 HOURS, 42 MINUTES, 18 SECONDS
Paulit-ulit iyong nakikita ni Alina kahit saan siya lumingon.
Parang hindi na ito simpleng babala.
Parang oras na mismo ang nagbibilang.
Sa gitna ng main corridor, nakatayo si Dr. Lucio Dalisay habang kausap ang mga senior staff. Mahinahon pa rin ang mukha niya, pero mas matigas na ang tindig. May hawak siyang tablet, at sa likod niya ay dalawang security personnel.
Si Alina ay nasa gilid, kasama sina Mika, Tomas, at Serena.
Walang sinuman sa kanila ang agad nagsalita matapos lumabas sa screen ang linyang:
ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES
Hindi na ito maipapaliwanag bilang simpleng system error.
Hindi na rin maitatago kay Alina na siya ang sentro ng nangyayari.
“Conference room,” utos ni Dalisay. “Core team only.”
Tumalikod siya at naglakad patungo sa pinakamalapit na secure meeting room.
Hindi agad sumunod si Alina.
Hindi siya core team. Signal analyst siya. Karaniwan, sa ganitong klaseng briefing, hanggang labas lang siya ng pinto.
Pero bago pa siya makaatras, nagsalita si Tomas.
“Director.”
Huminto si Dalisay.
Tiningnan ni Tomas ang screen sa dulo ng corridor. Naroon pa rin ang linyang hindi maalis sa isip ng lahat.
ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES
“Kung siya ang nakalagay sa system,” sabi ni Tomas, “hindi siya puwedeng iwan sa labas.”
Saglit na tumahimik si Dalisay.
Hindi siya tumingin agad kay Alina. Sa halip, tiningnan niya muna sina Serena at Mika, na parehong naroon noong lumitaw ang countdown at ang broadcast mula sa hinaharap.
“Reyes,” sabi ni Dalisay sa huli, “sasama ka. Hindi bilang core team. Bilang key witness at directly involved personnel.”
Sumikip ang dibdib ni Alina sa paraan ng pagkakasabi niya.
Hindi pa rin siya pinagkakatiwalaan.
Pero kailangan siya.
Tumingin si Dalisay kay Mika.
“Salcedo, ikaw rin. Ikaw ang unang nag-isolate ng signal at logs.”
Tumango si Mika, kahit halatang ayaw niya sa takbo ng sitwasyon.
“Dr. Avellana,” dagdag ni Dalisay. “You’re needed.”
Walang salitang sumunod si Serena.
Si Tomas ang huling pumasok sa conference room. Isinara niya ang pinto at inilagay ang security lock.
Sa loob, malamig ang hangin.
Sa mahabang mesa, may nakabukas na malaking screen. Naroon pa rin ang countdown. Sa ilalim nito, may pulang babala.
EXTERNAL COMMUNICATION RESTRICTED
Dahan-dahang umupo si Alina. Hindi niya inalis ang tingin sa screen.
Hindi siya dapat nandoon.
Pero simula nang tawagin siya ng system na anchor person, wala nang ordinaryong puwesto para sa kanya sa Silong-9.
“Simula ngayon,” sabi ni Dalisay, “ang lahat ng may kinalaman sa Project Silakbo ay sasailalim sa Silence Protocol.”
Napaangat ng tingin si Mika.
Si Alina naman ay nanatiling nakatingin kay Dalisay.
“Silence Protocol?” tanong niya.
“Walang impormasyon ang lalabas sa facility,” sagot ni Dalisay. “Walang tawag. Walang email. Walang report sa labas hangga’t hindi ko inaaprubahan. Lahat ng logs, recordings, at personal devices ay pansamantalang ise-secure.”
“Personal devices?” tanong ni Mika.
“Oo.”
Huminga nang malalim si Tomas. “Director, kung kukunin natin ang personal devices ng staff, magpa-panic sila.”
“Mas magpa-panic sila kapag kumalat ang kalahating impormasyon.”
“Hindi na kalahati ito,” sabi ni Alina.
Tumingin sa kanya si Dalisay.
Nagpatuloy siya. “May countdown sa buong system. May effect na sa bahay namin. May boses ng papa ko sa phone ng kapatid ko. Hindi na ito nakakulong dito.”
“Wala tayong confirmed external effect,” sabi ni Dalisay.
“Narinig nina Tomas at Mika ang nangyari sa tawag.”
Nagpalipat-lipat ang tingin ni Dalisay sa kanila.
Hindi kumibo si Tomas, pero hindi rin siya umiwas.
“May narinig kaming boses,” sabi nito. “At nawala ang call record pagkatapos.”
Bahagyang gumalaw ang panga ni Dalisay, pero nanatili siyang kalmado.
“Then we include it in the internal incident report.”
“Internal lang?” tanong ni Alina. “Paano si Niko? Paano kung may ibang bahay na maapektuhan? Paano kung hindi lang pamilya ko ang marating nito?”
“Reyes,” sabi ni Dalisay, mababa ang boses, “kung sasabihin natin sa labas na may time-related anomaly sa ilalim ng isang abandoned observatory, sino ang maniniwala? At kung may maniwala, ano ang susunod? Media? Militar? Panic? People rushing here? People demanding answers we do not have?”
“Mas gusto ninyong walang malaman ang lahat hanggang huli na?”
“Mas gusto kong hindi lumala ang sitwasyon dahil sa takot.”
“Takot o pagtatago?”
Tumahimik ang conference room.
Si Serena ay nakaupo sa tapat ni Alina. Nakayuko ang tingin nito sa sariling mga kamay. Si Mika ay halatang gustong magsalita pero pinipili munang makinig. Si Tomas naman ay nanatiling nakatayo malapit sa pinto, bilang security chief, pero ang tingin niya ay wala na sa pinto. Nasa screen na rin.
“Alina,” sabi ni Dalisay, mas mahinahon ngayon, “naiintindihan kong may personal kang hinahanap.”
“Personal ito dahil ginawa ninyo itong personal,” sagot niya. “Pinapasok ninyo ako dito habang alam ninyong may connection ako sa nangyari noon.”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Then gawin ninyong simple.”
Hindi agad sumagot si Dalisay.
Sa screen, nabawasan ang bilang.
71 HOURS, 39 MINUTES, 02 SECONDS
Ang bawat segundo ay parang karagdagang bigat sa silid.
“Ang Project Silakbo,” sabi ni Dalisay, “ay hindi ginawa para saktan ka. Hindi rin ito ginawa para saktan ang kahit sino.”
“Para saan ito ginawa?” tanong ni Alina.
Sandali siyang tiningnan ni Dalisay.
“Para maintindihan ang signal.”
Doon nagsalita si Serena.
“Hindi lang iyon, Lucio.”
Lahat napatingin sa kanya.
Hindi agad tumingin si Dalisay kay Serena. Parang alam na niya ang susunod nitong sasabihin, at ayaw niya itong marinig sa harap ng iba.
“Serena,” babala niya.
Pero nagpatuloy si Serena.
“Hindi ginawa ang Project Silakbo para hanapin ang signal. Ginawa ito para sagutin ang signal.”
Napakapit si Mika sa gilid ng tablet.
Si Alina ay hindi gumalaw.
“Sagutin?” tanong niya.
Tumango si Serena. “Labindalawang taon na ang nakalipas, noong Project Unang Liwanag, may natanggap kaming signal. Akala namin mula ito sa malayong bahagi ng kalawakan. Pero habang tumatagal, lumalabas na parang hindi lang ito mensahe. Parang may hinihintay itong tugon.”
“At sinagot ninyo,” sabi ni Alina.
Hindi sumagot si Serena.
Si Dalisay ang nagsalita. “Sinubukan naming maintindihan.”
“Hindi iyon ang sinabi niya.”
Tumingin si Alina kay Dalisay.
“Sinagot ninyo,” ulit niya. “At doon nawala si Papa.”
May mabigat na katahimikan.
Hindi na itinanggi ni Dalisay.
Doon mas lalong sumakit ang dibdib ni Alina.
Minsan, mas masakit ang katahimikan kaysa pag-amin.
“Hindi siya dapat pumasok sa chamber,” sabi ni Dalisay.
“Pero pumasok siya.”
“Para pigilan ang pagkalat ng field.”
“Dahil may mali sa ginawa ninyo.”
“Dahil may bagay kaming hindi pa naiintindihan.”
“Pero tinuloy ninyo ulit.”
Lumalim ang hininga ni Dalisay.
“Dahil bumalik ang signal.”
“Hindi dahilan iyon.”
“Kung ang isang bagay na nawala nang labindalawang taon ay bumalik, hindi ba dapat nating malaman kung bakit?”
Natigilan si Alina.
Alam niyang hindi para sa kanya lang ang sinasabi ni Dalisay.
Para rin iyon sa sarili nito.
Sa ama niya.
Sa kasalanang hindi nito mabitawan.
“Hindi ninyo ba naisip,” sabi ni Mika, “na baka bumalik ang signal dahil may gusto itong tapusin?”
“Iniisip namin ang lahat ng posibilidad,” sagot ni Dalisay.
“Hindi,” sabi ni Alina. “Pinipili ninyo lang ang possibility na gusto ninyo.”
Muling tumahimik.
Biglang naglabas ng bagong tunog ang screen.
Hindi alarm.
Mas mahinang tunog. Parang may file na dumating.
May lumitaw na maliit na window sa tabi ng countdown.
INCOMING BROADCAST FRAGMENT
Walang gumalaw.
“Do not open,” sabi ni Dalisay.
Pero bago pa may makapindot, kusang bumukas ang video.
Napuno ng static ang screen.
Putol-putol ang larawan. May dilim, may sirang ilaw, may anino ng hallway. Tapos lumitaw ang mukha ni Alina mula sa hinaharap.
Mas malinaw ito kaysa sa unang video.
Mas pagod.
Mas takot.
At mas galit.
“Alina,” sabi nito, habang nanginginig ang paligid sa likod niya, “kung nakikita mo ito, ibig sabihin nagawa na nilang itago sa iyo ang unang kalahati.”
Napalunok si Alina.
Hindi niya maalis ang tingin sa sarili.
“Kapag nakita mo si Papa,” patuloy ng future Alina, “huwag kang maniniwala agad.”
Naputol ang video.
Bumalik ang static.
Tapos lumabas ang isang imahe sa likod ng future Alina.
Hindi malinaw sa una.
Pero unti-unting nabuo.
Isang lalaking nakatayo sa loob ng chamber.
Maputla ang mukha.
Nakasuot ng lumang lab coat.
At hindi tumanda.
Halos pareho pa rin ang itsura niya sa recording mula labindalawang taon na ang nakalipas.
Si Dr. Elias Reyes.
Napatayo si Alina.
“Papa…”
Biglang namatay ang video.
Bumalik ang countdown.
Walang nagsalita.
Walang huminga nang malalim.
Parang lahat ay naghihintay kung may susunod pa.
Pero wala.
Tanging ang bilang ng oras ang patuloy na gumagalaw.
71 HOURS, 36 MINUTES, 11 SECONDS
“Anong ibig sabihin noon?” tanong ni Mika, halos pabulong. “Paano siya nandoon? Bakit hindi siya tumanda?”
Si Serena ang sumagot, pero mahina ang boses.
“Kung naipit siya sa isang bahagi ng oras na hindi gumagalaw tulad ng sa atin…”
“Buhay siya?” tanong ni Alina.
Hindi sumagot si Serena.
Hindi rin sumagot si Dalisay.
At iyon ang pinakamasakit.
Dahil ibig sabihin, hindi nila alam.
O ayaw nilang sabihin.
Lumapit si Alina sa screen. “I-replay ninyo.”
“Hindi puwede,” sabi ni Dalisay.
“I-replay ninyo.”
“Hindi natin alam kung ano ang dala ng video fragment.”
“Nandoon ang papa ko.”
“Maaaring hindi iyon ang papa mo.”
“Siya iyon.”
“Maaaring ginamit lang ng signal ang mukha niya.”
Bumalik sa isip ni Alina ang sulat ng ama niya.
Huwag kang maniniwala sa unang ipapakita nito.
Hirap siyang huminga.
Dahil kahit may babala, kahit may duda, kahit alam niyang puwedeng gamitin ng anomaly ang mukha ng mahal niya sa buhay, may bahagi pa rin ng puso niyang gustong maniwala.
Gustong tumakbo papunta sa chamber.
Gustong buksan ang kahit anong pinto basta makita lang ang ama niya.
Napansin iyon ni Mika.
Dahan-dahan nitong hinawakan ang braso ni Alina.
“Alina,” sabi niya, mahina pero malinaw. “Tingin muna tayo sa ebidensiya. Huwag sa sakit.”
Hindi iyon madaling tanggapin.
Pero kailangan.
Umupo ulit si Alina, mabigat ang dibdib.
Si Dalisay naman ay tumingin kay Tomas.
“Simulan ang Silence Protocol. Kunin ang personal devices ng lahat ng non-essential staff. Limitahan ang movement sa lahat ng levels. I-freeze ang lahat ng external lines.”
Tumango si Tomas, pero hindi agad umalis.
“Director,” sabi niya, “kailangan nating malaman kung hanggang saan na ito lumalabas.”
“Gagawin natin iyon internally.”
“Hindi sapat ang internally kung may pamilya nang naaapektuhan sa labas.”
“Chief Villarin,” mas madiing sabi ni Dalisay, “huwag nating kalimutan kung ano ang tungkulin mo.”
Tumigas ang mukha ni Tomas.
“Hindi ko nakakalimutan. Kaya nga ako nagtatanong.”
Nagkatinginan sila.
Sa huli, si Tomas ang unang umiwas. Hindi dahil natalo siya, kundi dahil alam niyang hindi iyon ang tamang oras para lumaban nang harapan.
Lumabas siya ng silid.
Pagkasara ng pinto, mas bumigat ang hangin sa conference room.
Dahan-dahang tumayo si Serena.
“Director, kailangan kong i-review ang old field readings.”
“Hindi ka aalis nang mag-isa.”
“Then magpadala ka ng tao.”
“Hindi.”
“Lucio—”
“Wala nang gagalaw sa old files nang wala akong pahintulot.”
Tumingin si Serena kay Alina.
Isang saglit lang.
Halos hindi mapapansin ng iba.
Pero napansin ni Alina.
May gustong sabihin si Serena.
At hindi niya iyon masasabi rito.
Maya-maya, pinayagan silang lumabas ng conference room, pero hindi para magpahinga. Bawat isa ay may guard na sumusunod. Ang buong Silong-9 ay inilagay sa controlled lockdown. Hindi sarado lahat, pero bawat galaw ay binabantayan.
Habang naglalakad si Alina papunta sa temporary quarters, nakatanggap siya ng mabilis na sulyap mula kay Serena sa dulo ng hallway.
Hindi salita.
Hindi senyas na halata.
Isang tingin lang.
Pero sinundan iyon ni Alina.
Pagliko niya sa maliit na pasilyo malapit sa old medical bay, nakita niya si Serena na kunwari ay nag-aayos ng folder sa isang side table.
Wala silang dapat ipakitang kahina-hinala.
Kaya dumaan lang si Alina na parang walang napansin.
Habang dumaraan siya sa tabi ni Serena, may maliit na bagay na nahulog malapit sa kanyang paa.
Isang manipis na access card.
Hindi yumuko agad si Alina. Hinayaan niya muna si Serena na makalayo.
Pagkatapos, kunwari ay inayos niya ang sintas ng sapatos. Kinuha niya ang card at itinago sa manggas ng jacket.
Sa card, may maliit na nakasulat.
ARCHIVE SUBLEVEL C — PARTIAL ACCESS
Sa likod nito, may nakadikit na papel na napakanipis.
Isang linya lang ang nakasulat.
Hanapin ang file na hindi nila kayang burahin.
Muling bumilis ang tibok ng puso ni Alina.
Pagdating niya sa dulo ng hallway, nandoon si Mika, nakasandal sa pader na parang kanina pa siya naghihintay.
“May binigay siya?” tanong nito.
Tumingin si Alina sa guard sa malayo. Hindi ito nakatingin sa kanila, pero alam nilang hindi sila dapat magtagal sa usapan.
“Partial access,” mahinang sabi ni Alina.
“Saang level?”
“Archive Sublevel C.”
Napasinghap nang mahina si Mika. “Hindi iyon ordinaryong archive.”
“Ano iyon?”
“Doon nilalagay ang files na hindi dapat nakikita ng normal staff. Lumang records, failed tests, recovered data. Kung may tinatago tungkol sa papa mo, nandoon iyon.”
“Makakapasok tayo?”
“Makakapasok, baka. Makakalabas, ibang usapan.”
Hindi ngumiti si Alina.
Hindi rin ngumiti si Mika.
Mula sa ceiling speaker, may tumunog na announcement.
“Attention. Silence Protocol is now active. All non-essential communication is suspended. Remain in assigned areas until further instruction.”
Sa bawat pinto sa hallway, may pulang ilaw na umilaw.
Isa-isa.
Parang unti-unting sinasara ang buong facility.
“Ngayon na,” sabi ni Alina.
Tumingin si Mika sa kanya. “Ngayon?”
“Habang abala sila sa lockdown.”
“Alam mong sobrang pangit ng timing mo?”
“Mas pangit kung hintayin nating mauna sila.”
Napabuntong-hininga si Mika. “Sige. Pero kapag may nahulog na pinto mula sa future, ikaw ang hahawak.”
Mabilis silang naglakad sa kabilang direksiyon, palayo sa temporary quarters. Hindi sila tumakbo. Mas mabilis mahalata iyon. Dumaan sila sa service hallway, sa likod ng storage room, at sa makitid na daan papunta sa lumang elevator na bihira nang gamitin.
Ginamit ni Alina ang access card ni Serena.
Sandaling umilaw ang scanner.
PARTIAL ACCESS ACCEPTED
Bumukas ang elevator.
Pumasok sila.
Tahimik ang pagbaba.
Walang musika. Walang normal na tunog ng gumagalaw na makina. Tanging mahinang pagyanig at pagkurap ng ilaw ang kasama nila.
Habang pababa sila, tiningnan ni Alina ang countdown sa maliit na screen ng elevator.
71 HOURS, 21 MINUTES, 03 SECONDS
“Alina,” sabi ni Mika.
“Hm?”
“Kapag nakita natin si Elias sa file…”
Hindi niya tinuloy.
Pero naintindihan ni Alina.
Kapag nakita nila si Elias, kailangan pa rin nilang magduda.
Kahit masakit.
“Kailangan nating malaman ang totoo,” sabi ni Alina. “Hindi lang ang gusto kong maging totoo.”
Bumukas ang elevator.
Malamig na hangin ang sumalubong sa kanila.
Mas madilim ang Sublevel C kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Hindi ito mukhang active workspace. Mas mukha itong lugar na ginawa para kalimutan.
Mahabang corridor.
Makakapal na pinto.
Mga camera sa sulok.
At sa dulo, isang malaking sealed archive door.
Lumapit si Alina sa scanner.
Muli niyang ginamit ang card.
PARTIAL ACCESS ACCEPTED
RESTRICTED FILE VIEW ONLY
Bumukas ang pinto.
Sa loob, walang kahon. Walang papel. Puro sealed data cabinets at lumang screen na nakahanay sa pader. Sa gitna, may isang terminal na nakabukas na, parang may naghintay talaga sa kanila.
SI Mika ang unang lumapit.
“May naka-load na search path,” sabi nito.
“Para kanino?”
Tumingin si Mika sa kanya.
“Para sa iyo.”
Lumapit si Alina sa screen.
May isang file na nakalagay sa gitna.
Hindi gaya ng iba, hindi ito puro numero.
May pangalan.
SILAKBO_ORIGIN_RESPONSE
Sa ilalim nito, may maliit na babala.
This file cannot be deleted.
Huminga nang malalim si Alina.
“Buksan mo.”
Pinindot ni Mika ang command.
Una, puro static.
Tapos lumitaw ang lumang log mula labindalawang taon na ang nakalipas.
Hindi video.
Text muna.
Project Silakbo was not created to locate the signal.
Sumunod ang pangalawang linya.
Project Silakbo was created to answer what answered us first.
Hindi gumalaw si Alina.
Lumabas ang pangatlong linya.
First successful response carried the voice pattern of Dr. Elias Reyes after disappearance.
Dahan-dahang napatingin sa kanya si Mika, pero pinigilan nito ang sariling magsalita.
Nagbago ang screen.
Lumabas ang lumang video.
Observation chamber.
Mas madilim kaysa sa unang footage.
Sa gitna, may taong nakatayo.
Si Elias Reyes.
Pareho ang mukha.
Pareho ang edad.
Parang walang labindalawang taon na lumipas.
Nakatayo siya sa loob ng chamber, nakaharap sa camera.
Hindi siya gumagalaw sa una.
Tapos dahan-dahan siyang ngumiti.
Hindi ito ngiting sanay si Alina.
Hindi iyon ngiti ng ama niyang naaalala niya.
May mali rito.
Maliit lang.
Pero sapat para manlamig siya.
Sa video, lumapit si Elias sa glass.
Tumingin ito diretso sa camera.
Tapos nagsalita.
“Lina,” sabi niya, malinaw ang boses. “Kung nandiyan ka na…”
Tumigil siya sandali.
Pagkatapos, inilapit niya ang palad sa glass.
“Buksan mo ang pinto.”
Napaatras si Alina.
Sa likod niya, sabay na namatay ang mga ilaw sa Sublevel C.
At sa dilim, may kumatok mula sa kabilang panig ng archive door.
Tatlong beses.
Mabagal.
Parang may tao sa labas.
O may bagay na sa wakas ay natutong maghintay.