Kabanata 9
Siyam na Segundo
SEAL TWO: OPENING
Ulit-ulit na kumikislap ang linyang iyon sa screen.
Sa labas ng Response Archive, palapit nang palapit ang mga yabag. Hindi isa. Hindi dalawa. Marami. Sabay-sabay na tunog ng boots sa malamig na sahig ng East Restricted Hallway.
Hinawakan ni Tomas ang radyo sa kanyang balikat.
“Security team, stand down.”
Static lang ang sumagot.
Sinubukan niya ulit.
“This is Chief Villarin. Stand down.”
Muling static.
Tapos boses ng system.
INTERNAL SECURITY COMMANDS SUSPENDED
Napatingin si Tomas kay Dalisay.
“Tinanggalan mo ako ng command.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Sa kanyang mukha, wala na ang dating kalmadong direktor. Nandoon ang pagod, paniniwala, at takot na matagal niyang itinago sa likod ng protocol.
“Lucio,” sabi ni Serena, “huling pagkakataon mo na ito. Itigil mo.”
“Hindi na natin ito kayang itigil,” sagot ni Dalisay.
“Kaya pa,” sabi ni Alina. “Kaya nga may inversion sequence.”
Tumingin si Dalisay sa kanya. “At handa kang maniwala sa sarili mong boses mula sa future?”
“Mas handa akong maniwala roon kaysa sa taong labindalawang taon nang nagsisinungaling.”
Tila may tumama sa mukha ni Dalisay.
Hindi siya sumagot agad.
Sa hallway, huminto ang mga yabag.
Isang segundo.
Dalawa.
Tapos may kumatok sa pinto ng Response Archive.
Tatlong beses.
Mabagal.
Hindi iyon tunog ng security.
Kabisado na ni Alina ang tunog na iyon.
Hindi tao ang kumakatok.
O kung tao man, hindi na simpleng tao.
Napaatras si Mika, pero hindi niya binitawan ang kamay ni Alina.
“Hindi natin bubuksan iyan,” sabi niya.
“Nakabukas na,” pabulong na sagot ni Serena.
Sa screen, nagbago ang countdown.
FULL ACTIVATION IN: 08 MINUTES, 51 SECONDS
Mabilis na tumingin si Mika sa floor map.
“May service route papunta sa main activation core,” sabi niya. “Hindi daraan sa main hallway.”
“Access?” tanong ni Tomas.
“Normal access, wala. Pero kung tama ako, may old maintenance path mula dito pababa sa lower core corridor.”
“Kung tama ka?” tanong ni Tomas.
“Chief, burado na ako sa system. I’m working with vibes and trauma.”
Hindi iyon nakakatawa, pero sapat para maputol ang bigat ng isang segundo.
“Nasaan ang entrance?” tanong ni Alina.
Tinuro ni Mika ang likod ng storage columns. “Doon. May panel. Dati ginagamit noong hindi pa fully automated ang Seal One.”
Agad na lumapit si Tomas. Sinuri niya ang metal panel sa likod ng storage columns. Walang keypad. Walang scanner. Isang lumang mechanical latch lang.
“Primitive,” sabi niya.
“Exactly,” sagot ni Mika. “Hindi masyadong kayang kontrolin ng system.”
Tomas hinila ang latch.
Hindi agad gumalaw.
Tinulungan siya ni Mika. Sumunod si Alina. Sa ikalawang hila, bumigay ang lumang panel at bumukas ang makitid na daan pababa.
Madilim sa loob.
Amoy alikabok, bakal, at lumang kuryente.
“Mauna ako,” sabi ni Tomas.
“Ako ang kailangang makarating sa core,” sabi ni Alina.
“At ako ang may baril.”
Hindi na nakipagtalo si Alina.
Pumasok si Tomas sa service path. Sumunod si Mika, pagkatapos si Alina. Si Serena ang sumunod sa kanya. Si Dalisay ang huli.
Bago tuluyang pumasok, huminto si Dalisay.
Sa labas ng Response Archive, muling kumatok.
Tatlong beses.
Mas malapit.
Mas mabigat.
“Lucio,” tawag ni Serena mula sa loob ng service path.
Tumingin si Dalisay sa saradong pinto ng archive.
Sa loob ng isang saglit, nakita ni Alina ang lalaking hindi director. Hindi scientist. Hindi tagabantay ng lihim.
Isang taong naghihintay na may bumalik mula sa kabilang panig.
“Lucio,” ulit ni Serena, mas mahina. “Hindi si Elias ang nasa labas.”
Doon lang pumasok si Dalisay.
Isinara ni Tomas ang panel mula sa loob.
Nawala ang liwanag ng Response Archive.
Sa service path, tanging flashlight ni Tomas at mahinang ilaw mula sa tablet ni Mika ang gabay nila. Mababa ang kisame. Makitid ang daan. Kailangan nilang maglakad nang halos nakayuko.
Sa bawat ilang hakbang, may naririnig silang tunog mula sa mga pader.
Hindi simpleng ugong ng makina.
May boses na sumasabay sa static.
Minsan boses ni Elias.
Minsan boses ni future Alina.
Minsan boses na hindi nila kilala.
“Lina…”
“Huwag lampas…”
“Buksan…”
“Isara…”
“Hindi pa huli…”
“Hindi na sapat…”
Huminto si Alina at ipinikit ang mga mata.
“Alina?” tanong ni Mika.
“Ayos lang ako.”
“Hindi mo kailangang pakinggan lahat.”
“Hindi ako nakikinig.”
Pero hindi iyon totoo.
Naririnig niya.
Hindi lang sa tenga.
Parang sa alaala.
Sa likod nila, may tunog ng metal na kumaskas.
Mabilis na lumingon si Tomas.
Walang tao.
Pero sa malayo, may pulang ilaw na gumapang sa sahig na parang humahabol.
“Bilisan natin,” sabi niya.
Nagpatuloy sila.
Sa tablet ni Mika, patuloy ang countdown.
07 MINUTES, 12 SECONDS
Habang papalapit sila sa lower core corridor, lalong nagbabago ang paligid. May bahagi ng pader na mukhang bago. May bahagi naman na kinakalawang na parang ilang dekada nang napabayaan. Sa isang sulok, may poster ng LIKHA na kupas at punit, pero nang madaanan nila ulit sa repleksyon ng metal pipe, mukhang bagong kabit.
“Time bleed,” sabi ni Mika. “Mas malakas dito.”
“Dahil malapit na tayo sa core,” sabi ni Serena.
Tumingin si Alina kay Dalisay. “Alam ninyo bang ganito kalala?”
Hindi siya agad sumagot.
“Hindi,” sabi niya sa huli.
“Hindi ninyo alam, o ayaw ninyong malaman?”
“Alina,” singit ni Serena, “later.”
“Kung may later pa,” sabi ni Mika.
Walang sumagot.
Sa dulo ng service path, may maliit na hatch. Binuksan ito ni Tomas nang dahan-dahan.
Sa labas, may malawak na corridor pababa sa main activation core. Walang guard. Walang technician. Walang tunog ng tao.
Pero bukas ang lahat ng ilaw.
At sa gitna ng corridor, may nakatayong lalaki.
Si Elias Reyes.
Hindi siya anino ngayon.
Hindi rin putol-putol na ilaw.
Buong-buo siya.
Suot ang lumang lab coat. Pareho ang mukha sa mga recordings. Pareho ang anyo. Pareho ang tindig.
Si Alina ay napako sa kinatatayuan.
Hindi siya nakagalaw.
Hindi rin nakapagsalita.
Si Mika ang unang humawak sa kanya.
“Alina.”
Isang salita lang.
Pero sapat na paalala.
Hindi maniwala agad.
Tumingin si Elias kay Alina.
“Lina,” sabi niya, malambot ang boses. “Anak.”
Napaigting ang hawak ni Alina sa ID card.
“Hindi ka siya,” sabi niya.
Ngumiti si Elias.
Masakit iyon.
Dahil kahit may mali, kahit alam niyang hindi ito dapat pagkatiwalaan, ang ngiti ay sobrang lapit sa alaalang matagal niyang hinawakan.
“Kung hindi ako,” sabi nito, “bakit dala mo ang ID ko?”
Hindi sumagot si Alina.
“Bakit hinahanap mo pa rin ako?”
“Hindi ikaw ang hinahanap ko ngayon.”
“Sinungaling.”
Parang may malamig na hangin na dumaan sa corridor.
Lumapit nang isang hakbang si Elias.
Agad na itinaas ni Tomas ang baril.
“Huwag kang gagalaw.”
Hindi tumingin si Elias kay Tomas.
Kay Alina lang.
“Alam mo kung ano ang mangyayari kapag isinara mo ang pinto,” sabi nito. “Mawawala ako nang tuluyan.”
Napapikit si Alina sandali.
Ang salitang iyon ang pinakamasakit.
Tuluyan.
Labindalawang taon siyang nabuhay sa puwang ng baka.
Baka buhay pa.
Baka may naiwan.
Baka may paraan.
Baka may sagot.
At ngayon, ang paraan para iligtas ang lahat ay isara ang huling puwang na iyon.
“Kung ikaw talaga ang papa ko,” sabi niya, “hindi mo ako hihilingang piliin ka kapalit ng lahat.”
Nagbago ang mukha ni Elias.
Hindi halata sa una.
Pero nakita ni Alina.
Ang ngiti ay nanatili, pero ang mga mata ay nawala ang init.
“Ang dami mong natutuhan,” sabi nito.
Hindi na ito boses ni Elias.
Mas malalim.
Mas malawak.
Parang maraming boses na pinagsama sa iisang lalamunan.
“Pero huli na.”
Biglang umilaw ang buong corridor.
Sa mga pader, lumitaw ang sunod-sunod na text.
SEAL TWO: OPEN
SEAL THREE: PREPARING
ANCHOR PERSON PROXIMITY DETECTED
Mika mabilis na tumingin sa tablet.
“Ginagamit niya ang presence mo. Kailangan nating makarating sa core bago mag-open ang Seal Three.”
“Tara,” sabi ni Tomas.
Tumakbo sila.
Hindi na sila nag-ingat sa ingay.
Si Tomas ang nanguna. Si Mika ang gumabay sa mga liko gamit ang floor map. Si Serena ay humihingal pero hindi huminto. Si Dalisay, sa kabila ng lahat, sumunod.
Sa likod nila, naririnig pa rin nila ang boses na gumagamit ng mukha ni Elias.
“Lina…”
“Anak…”
“Hindi mo kailangang mawala…”
“Puwede tayong bumalik…”
Hindi lumingon si Alina.
Kahit gusto niya.
Kahit bawat tawag ay parang lumang sugat na muling binubuksan.
Sa dulo ng corridor, bumukas ang malaking pinto ng main activation core.
Hindi nila ito binuksan.
Kusa itong bumukas.
Sa loob, napakalawak ng chamber.
Mas malaki kaysa Observation Chamber Three. May bilog na platform sa gitna, napapalibutan ng tatlong concentric rings na umiikot nang mabagal. Sa taas, may malaking column ng liwanag na hindi buo ang hugis. Minsan puti. Minsan bughaw. Minsan halos itim.
Sa paligid, sunod-sunod ang monitors.
Lahat may iisang countdown.
FULL ACTIVATION IN: 05 MINUTES, 04 SECONDS
Pagkapasok nila, nagsara ang pinto sa likod.
Agad na sinubukan ni Tomas na buksan ito.
Wala.
“Locked,” sabi niya.
“Of course,” mahinang sabi ni Mika. “Kasi bakit naman magiging madali.”
Lumapit si Alina sa main console.
May lumitaw na prompt.
ANCHOR PERSON CONFIRMED
FINAL INITIATION READY
Sa ilalim nito, may dalawang option.
FULL ACTIVATION
INVERSION SEQUENCE
“Piliin ang inversion,” sabi ni Serena.
Hindi gumalaw si Alina.
Hindi dahil nagdadalawang-isip siya.
Kundi dahil may nakasulat na bagong requirement sa ilalim.
INVERSION SEQUENCE REQUIRES:
ANCHOR PERSON INSIDE CORE RING
SECONDARY STABILIZER CONNECTED
9-SECOND MANUAL COUNT
Napatingin si Mika sa sarili niyang pangalan nang lumabas ito sa ilalim.
TEMPORAL EXCHANGE MARKER DETECTED: MIKA SALCEDO
Huminga siya nang malalim.
“At least kilala na ulit ako ng system. Creepy nga lang.”
“Hindi ka lalapit diyan,” sabi ni Alina.
“Alina.”
“Hindi.”
“Kung hindi ako lalapit, hindi tatakbo ang inversion.”
“Tatakbo iyan sa ibang paraan.”
“Wala nang oras para maghanap ng ibang paraan.”
Tumigil si Alina.
Sa screen, patuloy ang countdown.
04 MINUTES, 31 SECONDS
Si Tomas ang lumapit sa stabilizer port. “Ano ang kailangan niyang gawin?”
Tumingin si Mika sa instructions. “Kailangan kong hawakan ang stabilizer rail habang nasa loob ng core ring si Alina. Ise-sync ng system ang erasure marker ko sa current timeline. Parang pipigilan kong madulas ang nine-second window.”
“Masakit ba?” tanong ni Alina.
“Hindi sinasabi.”
“Ibig sabihin oo.”
“Hindi ibig sabihin noon ay mamamatay ako.”
“Hindi rin sinasabing hindi.”
Nagkatitigan sila.
Sa mukha ni Mika, may takot. Pero may desisyon din.
“Kanina,” sabi niya, “nang tinanong ko kung paano kung makalimutan ninyo ako, hindi ko iyon sinabi para kaawaan mo ako. Sinabi ko iyon dahil takot ako. Takot na mawala nang walang laban.”
“Mika…”
“Kung mabubura rin lang ako, ayokong nakaupo lang habang hinihintay iyon.”
Hindi nakasagot si Alina.
Lumapit si Serena sa kanila.
“Hindi dapat permanent ang role ni Mika,” sabi niya. “Kung tama ang warning, stabilizer siya para sa sequence. Hindi siya fuel.”
“Kung mali?” tanong ni Alina.
Hindi sumagot si Serena.
Tapat iyon.
Mas mabuti kaysa pekeng assurance.
Lumapit si Dalisay sa console.
Agad siyang hinarang ni Tomas.
“Step back.”
“Hindi ko sisirain ang sequence.”
“wala ng nagtitiwala sayo dito”
Tumingin si Dalisay kay Alina.
“May kailangan akong sabihin.”
“Wala na tayong oras sa paliwanag ninyo.”
“Hindi paliwanag. Code.”
Natigilan si Mika. “Anong code?”
“Manual inversion requires old core confirmation. Hindi lalabas iyan sa screen hangga’t hindi nagsisimula ang sequence.”
“Bakit hindi nakalagay sa files?” tanong ni Serena.
“Dahil ako ang nagtanggal.”
Muntik nang sumabog ang galit sa mukha ni Serena.
Pero bago siya makapagsalita, nagpatuloy si Dalisay.
“Noong nawala si Elias, gumawa ako ng fail-safe. Kung sakaling may sumubok buksan ulit ang full activation, may old code na puwedeng mag-shift sa inversion. Hindi ko ginamit. Hindi ko sinabi kahit kanino.”
“Bakit?” tanong ni Alina.
Tumingin si Dalisay sa umiikot na core rings.
“Dahil ibig sabihin noon kailangan kong tanggapin na hindi na namin siya dapat bawiin.”
Tahimik ang core chamber.
Hindi iyon kapatawaran.
Hindi rin sapat.
Pero totoo.
“Anong code?” tanong ni Mika.
“UNANG LIWANAG, reverse sequence. Kapag lumabas ang prompt, ilagay ang phrase: HINDI PINTUAN ANG ORAS.”
Napatingin si Serena sa kanya.
“Kay Elias iyon.”
Tumango si Dalisay.
“Siya ang nagsabi noon bago pumasok sa chamber.”
Sa screen, bumaba ang countdown.
03 MINUTES, 12 SECONDS
Wala nang oras.
Huminga nang malalim si Alina.
“Tomas,” sabi niya.
“Nandito ako.”
“Kapag may mangyaring mali—”
“Hihilahin kita palabas.”
“Hindi. Kapag may mangyaring mali at kailangan mong pigilan ako, pigilan mo ako.”
Matagal bago sumagot si Tomas.
“Understood.”
“Mika.”
“Wag kang magsabi ng dramatic goodbye. Wala akong emotional capacity.”
Napangiti si Alina kahit naninikip ang dibdib.
“Pangalan mo?”
Umayos ang tingin ni Mika.
“Mika Salcedo.”
“Trabaho mo?”
“Systems engineer ng Silong-9.”
“Saan tayo unang nagkakilala?”
“Signal Monitoring Room. Pinagtawanan ko ang kape mo dahil parang lupa.”
Tumango si Alina.
“Hindi kita kakalimutan.”
“Tapos lumabas ka pagkatapos ng nine seconds,” sabi ni Mika. “Iyon ang mas importante.”
Lumapit si Alina sa core ring.
Pagpasok niya sa unang bilog, nag-iba ang hangin. Parang mas mabigat. Parang bawat hininga ay may kasamang alaala na hindi sa kanya.
Nakita niya ang bahay nila.
Isang kisap lang.
Nakita niya si Niko na nagsusulat ng pangalan niya sa papel.
Nakita niya ang lumang orasan sa sala.
Nakita niya ang figure sa may gate.
Nakita niya si Elias sa kusina, nakatalikod, gumagawa ng kape.
Pinilit niyang kumurap.
Nawala ang lahat.
Nasa core chamber siya.
Sa labas ng ring, hinawakan ni Mika ang stabilizer rail.
Agad itong umilaw.
Napasinghap siya.
“Mika!” tawag ni Alina.
“Ayos lang,” sagot niya, pero halatang hindi ayos. “Para lang akong kinuryente ng masamang desisyon.”
Maingat na sinuri ni Serena ang mga readings.
“Stable. For now.”
Nakapuwesto si Tomas malapit sa manual retrieval control.
Si Dalisay ay nasa console, ngunit binabantayan siya ni Tomas.
Sa screen, lumitaw ang prompt.
BEGIN FINAL INITIATION?
Hindi iyon ang pinili ni Alina.
“Inversion sequence,” sabi niya.
Nagbago ang screen.
INVERSION SEQUENCE SELECTED
OLD CORE CONFIRMATION REQUIRED
Tumingin si Mika kay Dalisay.
“Code.”
Dahan-dahang nagsalita si Dalisay.
“Hindi pintuan ang oras.”
Nag-type si Mika gamit ang isang kamay, habang ang isa ay nakahawak sa stabilizer rail.
HINDI PINTUAN ANG ORAS
Tumunog ang core.
Malalim.
Parang mula sa ilalim ng lupa.
OLD CORE CONFIRMATION ACCEPTED
Lumitaw ang bagong countdown.
Hindi minuto.
Hindi oras.
Siyam na segundo.
9
“Kapag nagsimula iyan,” sabi ni Serena, nanginginig ang boses, “hindi puwedeng kulang. Hindi puwedeng sobra.”
“Alina,” sabi ni Mika, “ako ang bibilang.”
“Hindi. Ako.”
“Hindi mo maririnig ang sarili mo kapag pumasok ang field.”
“I will,” sabi ni Alina.
Tumigil si Mika.
Pagkatapos, tumango siya.
Sa paligid ng core, nagsimulang bumilis ang ikot ng rings.
Lumakas ang ilaw.
At sa gitna ng chamber, sa mismong harap ni Alina, lumitaw si Elias.
Buong-buo.
Mas malinaw kaysa kailanman.
Hindi nakakatakot ang mukha niya ngayon.
Hindi rin mali.
Siya ang ama ni Alina.
O ang pinakamalapit na alaala ng ama niya na kayang ipakita ng oras.
“Lina,” sabi nito.
Nanginig ang hininga ni Alina.
“Papa.”
“Anak, puwede pa.”
Hindi siya sumagot.
“Puwede mo pa akong hilahin pabalik.”
Sa labas ng ring, may sumigaw. Hindi malinaw kung sino. Parang nasa ilalim ng tubig ang boses nila.
Tanging si Elias ang malinaw.
“Isang command lang,” sabi nito. “Full activation. Babalik ako. Babalik ang lahat ng kinuha.”
“Hindi lahat ng bumabalik, buhay pa rin,” sabi ni Alina.
Ngumiti si Elias nang malungkot.
“Hindi mo ba ako mahal?”
Doon halos mabasag si Alina.
Dahil iyon ang pinakamasamang tanong.
Ang tanong na kayang punitin ang lahat ng pag-iingat niya.
Naramdaman niya ang luha sa pisngi.
“Mahal na mahal kita,” sabi niya.
Lumambot ang mukha ni Elias.
“Then buksan mo ang pinto.”
Pumikit si Alina.
Nakita niya si Niko.
Nakita niya si Mika.
Nakita niya si Serena na labindalawang taon nang kinakain ng konsensiya.
Nakita niya si Tomas na kahit security chief, piniling maging tao muna.
Nakita niya ang mapang unti-unting nabubura.
Nakita niya ang Pilipinas na kinakain ng puting kawalan.
Pagdilat niya, nakatingin pa rin sa kanya si Elias.
“Hindi,” sabi ni Alina.
Nagbago ang mukha nito.
Mula sa likod ng mga mata ni Elias, may ibang tumingin.
Malalim.
Matanda.
Hindi tao.
“Then mawawala ka rin,” sabi nito.
Tumango si Alina.
“Kung iyon ang kapalit para magsara ka.”
Sa labas ng ring, narinig niya sa wakas ang boses ni Mika.
“Alina! Start na!”
Sa screen, kumislap ang unang bilang.
9
Huminga si Alina.
“Siyam.”
Sumigaw ang buong core.
Parang lahat ng oras sa paligid niya ay sabay-sabay na umikot.
Nakita niya ang sarili niyang bata.
Nakita niya ang future Alina.
Nakita niya si Elias na pumasok sa chamber labindalawang taon na ang nakalipas.
Nakita niya si Dalisay na nakatayo sa labas, piniling ituloy ang second sequence kahit nagmamakaawa si Serena na huwag.
8
“Walo.”
Nagsimulang mabura ang sahig sa ilalim niya.
Hindi pisikal.
Parang nawawala ang katiyakan na nandoon ito.
Hinawakan ni Alina ang ID card ni Elias sa dibdib niya.
7
“Pito.”
Sa labas ng ring, napasigaw si Mika. Lumiwanag ang stabilizer rail sa kamay niya. May mga linya ng ilaw na gumapang sa braso niya, hindi sinusunog ang balat, pero parang sinusulat siya sa hangin.
“Tahan lang!” sigaw ni Serena. “Stable pa!”
6
“Anim.”
Lumapit ang anyo ni Elias.
Hindi na ito nakikiusap.
Galit na ito.
“Anak, huwag.”
Hindi siya natinag.
5
“Lima.”
Narinig ni Alina si Niko sa malayo.
“Ate, huwag mo akong kakalimutan.”
“Niko,” bulong niya, “kumapit ka lang.”
4
“Apat.”
Nagbukas ang Seal Three.
Hindi sa labas.
Sa loob ng core.
Isang madilim na guhit sa gitna ng liwanag.
Isang huling pinto.
Mula roon, lumabas ang lamig na parang walang pinanggalingan.
3
“Tatlo.”
Nakita niya ang future Alina sa kabilang panig.
Nakatayo ito sa gitna ng sirang facility.
Sugatan.
Pagod.
Pero nakangiti.
“Ngayon mo lang ako maririnig nang buo,” sabi ng future Alina.
2
“Dalawa.”
Ang future Alina ay lumapit.
“Salamat,” sabi nito. “Ngayon, alam mo na kung bakit natin kailangang bumitaw.”
Nabasag ang dibdib ni Alina sa salitang iyon.
Bumitaw.
Hindi kalimutan.
Hindi itapon.
Hindi itanggi.
Bumitaw.
1
“Isa.”
Ang anyo ni Elias ay muling nagbago.
Sa isang saglit, nawala ang bagay na gumagamit sa kanya.
Naiwan ang ama niya.
Pagod.
Malungkot.
Pero malinaw.
“Lina,” sabi niya.
Hindi ito utos.
Hindi ito tukso.
Paalam.
Ngumiti siya.
“Piliin mo ang buhay.”
Napaiyak si Alina.
Pagdating ng eksaktong sandali, inilagay niya ang kamay sa core control.
“Inversion.”
Pinindot niya ang command.
0
Walang pagsabog.
Walang sigaw.
Walang malakas na pagbagsak.
Nawala ang lahat ng tunog.
Parang may humawak sa buong mundo at pinatigil ito sa pagitan ng isang tibok at susunod na hininga.
Nakita ni Alina ang liwanag na humigop sa madilim na guhit.
Nakita niya ang Seal Three na nagsara.
Nakita niya ang rings na tumigil.
Nakita niya si Elias, papalayo.
Hindi na siya humahabol.
Hindi na rin siya tinatawag.
Sa huling sandali, inilabas nito ang kamay.
Hindi para hilahin siya.
Kundi para kumaway.
Tapos nawala siya.
Kasabay noon, may humila kay Alina mula sa loob.
Hindi kamay.
Hindi cable.
Parang mismong oras ang bumawi ng kapalit.
Narinig niya ang boses ni Mika.
“Alina!”
Narinig niya si Tomas.
“Pull her out!”
Narinig niya si Serena.
“Hold the sequence!”
Narinig niya si Dalisay.
“Elias…”
Pagkatapos, wala na.
Dilim.
Tahimik.
Walang katawan.
Walang pangalan.
Walang oras.
Unang bumalik ang tunog.
Mahina.
Parang may tumutulong tubig sa malayo.
Sunod ang ilaw.
Pula.
Puting kumukurap.
Asul mula sa main console.
Si Mika ang unang gumalaw.
Nakadapa siya sa tabi ng stabilizer rail, nanginginig ang kamay. May marka ng liwanag sa palad niya, pero unti-unting kumukupas.
Huminga siya nang malalim.
“Alive,” bulong niya sa sarili. “Okay. Good. Alive is good.”
Sa kabilang bahagi ng core chamber, bumangon si Tomas. Agad niyang hinanap ang baril, pagkatapos tumingin sa paligid.
“Status report,” sabi niya, pero paos ang boses.
Si Serena ay nakasandal sa console, umiiyak nang tahimik. Hindi niya agad napansin iyon. O baka napansin niya pero wala na siyang lakas para pigilan.
Si Dalisay ay nakaluhod sa sahig.
Nakatingin siya sa patay na core rings.
Sa monitor, wala na ang full activation countdown.
Wala na ang babala.
Wala na ang Door One, Seal Two, Seal Three warnings.
Isang linya na lang ang nasa screen.
INVERSION COMPLETE
Sa ilalim nito:
TEMPORAL FIELD COLLAPSED
PUBLIC MEMORY INDEX: RESTORING
GEOGRAPHIC RECORD INTEGRITY: RESTORING
Napangiti si Mika nang mahina, pero parang iiyak din.
“Nagawa natin.”
Tumingin si Tomas sa paligid.
“Nasaan si Reyes?”
Tumigil si Mika.
“Sinong Reyes?”
Kumunot ang noo ni Tomas.
“Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon.”
Napatingin si Serena sa kanya.
“Reyes,” ulit niya, mabagal, parang hinahanap ang ibig sabihin sa dila niya. “May… may Reyes ba sa team?”
Walang sumagot.
Si Mika ay tumingin sa console. May bukas na staff list. Nandoon ang pangalan niya.
MIKA SALCEDO — SYSTEMS ENGINEERING UNIT
Nabalik siya.
Pero may kulang.
May malaking butas sa isip niya na hindi niya makita ang hugis.
May pakiramdam siyang may dapat siyang tandaan.
May taong dapat niyang tawagin.
May pangalang nasa dulo ng dila niya, pero tuwing lalapit siya rito, nawawala.
Sa sahig malapit sa core ring, may isang ID card.
Kinuha iyon ni Mika.
Luma.
Gasgas.
Nakasulat sa harap:
DR. ELIAS REYES
Sa likod, may ukit.
NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.
Tinitigan iyon ni Mika.
“Bakit parang…” Huminto siya.
“Parang ano?” tanong ni Tomas.
Parang may kasama tayo.
Parang may hinila tayong palabas.
Parang may sumigaw ng pangalan ko.
Parang may nangakong hindi ako kakalimutan.
Pero wala siyang masabi.
Dahil wala siyang maalala.
Sa main console, may biglang lumitaw na maliit na file.
Hindi galing sa system.
Hindi rin galing sa active log.
Parang naiwan lang.
Parang liham.
FOR ALINA REYES
Tahimik ang buong core chamber.
Binasa ni Mika ang pangalan.
“Alina,” sabi niya.
Hindi niya alam kung bakit biglang sumakit ang dibdib niya sa pangalang iyon.
“Alina Reyes,” ulit niya.
Sa unang pagkakataon matapos magsara ang pinto, may luha na tumulo sa pisngi niya.
Hindi niya alam kung sino si Alina.
Pero alam niyang nawala siya.