Kabanata 2
Ang Silid na Nauuna ang Oras
Hindi agad pinabuksan ni Tomas Villarin ang file.
Hindi rin siya nagtanong nang marami.
Tumayo lang siya sa likod ni Alina, nakatitig sa screen na para bang kaya niyang pigilan ang lahat sa pamamagitan ng katahimikan.
ELIAS_REYES_FINAL_SEQUENCE
Nandoon pa rin ang pangalan.
Sa ilalim nito, hindi nawawala ang linyang mas lalong nagpapabigat sa dibdib ni Alina.
STATUS: WAITING FOR DAUGHTER AUTHORIZATION
“Patayin ang connection sa labas,” utos ni Tomas sa isa sa mga guard.
“Sir, internal system lang po ang source,” sagot ng guard habang nakatingin sa hawak na device.
“Walang internal system na kusang nagbubukas ng file,” malamig na sabi ni Tomas. “Gawin mo.”
Agad na umalis ang guard.
Si Mika ay nasa tabi ni Alina, hindi mapakali. Hindi niya hinahawakan ang keyboard. Para bang natatakot siyang kahit isang galaw lang ay may mabubuksan silang hindi na maisasara.
“Alina,” mahinang sabi ni Mika. “Kilalang-kilala ng system ang pangalan mo.”
Hindi sumagot si Alina.
Hindi niya maalis ang tingin sa pangalan ng ama niya.
Labindalawang taon na niyang hindi naririnig ang boses ni Dr. Elias Reyes nang malinaw. Labindalawang taon na niyang paulit-ulit sinubukang tanggapin ang sinabi sa kanila: aksidente sa bundok, walang katawan na narekober, walang sapat na ebidensiya, walang kasiguruhan.
Pero ngayon, sa gitna ng pinaka-lihim na pasilidad ng LIKHA, may file na dala ang pangalan nito.
At ang file na iyon ay naghihintay sa kanya.
“Ano ang ibig sabihin ng daughter authorization?” tanong ni Tomas.
“Hindi ko alam,” sagot ni Alina.
“Hindi sapat ang sagot na iyan.”
Napalingon siya rito. “Iyon lang ang sagot ko.”
Matagal silang nagkatinginan. Mahigpit ang mukha ni Tomas, pero hindi galit ang nasa mata niya. Mas malapit iyon sa pag-aalala.
Bago pa may magsalita ulit, bumukas ang pinto ng Signal Monitoring Room.
Pumasok si Dr. Lucio Dalisay.
Tahimik ang naging kilos ng lahat.
Hindi matangkad si Dalisay, pero may bigat ang presensiya niya. Maayos ang puting buhok, malinis ang suot na dark coat, at laging kontrolado ang boses. Siya ang director ng Silong-9, at bihira siyang bumaba sa monitoring room nang walang seryosong dahilan.
Sa likod niya, pumasok si Dr. Serena Avellana.
Mas tahimik ito. Nakasuot ng salamin, hawak ang manipis na folder, at may lungkot sa mga matang hindi madaling basahin. Tumingin ito sandali kay Alina, pagkatapos sa screen.
Nakita ni Alina ang bahagyang pagbabago sa mukha ni Serena nang mabasa nito ang pangalan ni Elias.
Mabilis lang.
Pero nakita niya.
“Lock the room,” sabi ni Dalisay.
Isinara ni Tomas ang pinto at inilagay ang security lock.
Lumapit si Dalisay sa monitor. Hindi siya nagtanong kung ano ang nangyari. Binasa lang niya ang nasa screen.
“May nagbukas ba nito?” tanong niya.
“Wala pa,” sagot ni Mika. “Lumabas lang po siya after ng signal event.”
“Signal event?” Tumingin si Dalisay kay Alina.
Huminga muna si Alina bago nagsalita. “May pumasok na unknown signal sa Band 7. May dala itong video file.”
“Ano ang laman?”
Saglit na nag-atubili si Alina.
Hindi dahil ayaw niyang sabihin.
Kundi dahil kapag sinabi niya, magiging totoo na talaga.
“Ako,” sabi niya. “Ako ang nasa video.”
Walang nagsalita.
Nagpatuloy siya. “Mas matanda. Parang galing sa ibang oras. May warning tungkol sa Project Silakbo.”
Kumunot ang noo ni Dalisay. “Ano ang eksaktong sinabi?”
Tiningnan ni Alina ang blangkong screen sa tabi ng file, na para bang nandoon pa rin ang mukha ng future version niya.
“‘Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo. Kapag ginawa ninyo, hindi lang oras ang mawawala. Tayo ang mawawala.’”
Naramdaman niya ang paggalaw ni Serena sa likod ni Dalisay.
Hindi ito nagsalita.
Pero halata sa mukha nito na may tinamaan ang sinabi ni Alina.
“Impossible,” sabi ni Dalisay.
Hindi matapang ang pagkakasabi niya. Hindi rin galit.
Parang iyon ang unang salitang kailangan niyang sabihin para hindi kumalat ang takot sa silid.
“Sir,” sabi ni Mika, “may timestamp ang file.”
“Timestamp can be fabricated.”
“Seven days from now po.”
“Then it was fabricated well.”
“May audio sa background,” dagdag ni Alina.
Doon tumingin sa kanya si Serena.
“Audio?” tanong nito.
Tumango si Alina. “Boses ng lalaki. Tinawag niya akong Lina.”
Tahimik.
Masyadong tahimik.
Tiningnan ni Alina si Serena. “May kilala kayong tumatawag sa akin niyan?”
Hindi agad sumagot si Serena.
Si Dalisay ang sumagot para sa kanya.
“Maraming bagay ang kayang gayahin ng signal kapag nakakuha ito ng personal data. Voice pattern. Memory triggers. Visual records. Hindi ibig sabihin na totoo ang lahat ng ipinapakita nito.”
“Hindi pa ninyo naririnig ang audio,” sabi ni Alina.
“At hindi ko hahayaang basta natin itong paniwalaan.”
Lumapit si Dalisay sa control panel. “Mika, i-copy ang logs. Tomas, limitahan ang access sa room. Dr. Avellana, kailangan kong makita ang raw signal.”
“Director,” mahinang sabi ni Serena, “kung may koneksyon ito sa Silakbo, hindi sapat ang ordinaryong review.”
“Alam ko.”
“Kung may lumabas na pangalan ni Elias—”
“Dr. Avellana,” putol ni Dalisay.
Hindi mataas ang boses niya. Pero tumigil si Serena.
Doon mas lalong natiyak ni Alina na may alam sila.
At hindi iyon maliit na bagay.
“Sir,” sabi ni Alina. “Bakit may file ang ama ko sa system ng Silong-9?”
“Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan iyon.”
“Kailan ang tamang oras? Labindalawang taon na po.”
Napaangat ang tingin ni Dalisay sa kanya.
Sa unang pagkakataon, may bahid ng awa sa mukha nito. Pero mabilis ding nawala.
“Alina, ang priority natin ngayon ay ang safety ng facility.”
“Kasama ba ako sa safety na iyon? O bahagi ako ng problemang tinatago ninyo?”
“Control your assumptions.”
“Then give me something better.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Sa halip, hinarap niya ang monitor at pinindot ang command para ilipat ang file sa isolated storage.
TRANSFER FAILED
Muling sinubukan ni Mika.
TRANSFER FAILED
“Bakit ayaw gumalaw?” tanong ni Tomas.
Mabilis na nag-type si Mika. “Parang naka-lock siya sa user path ni Alina.”
“Alisin ang workstation,” utos ni Dalisay.
“Kapag tinanggal natin bigla, baka masira ang buong log,” sabi ni Mika.
“Then do it carefully.”
Napahawak si Alina sa gilid ng mesa. Habang gumagalaw ang mga tao sa paligid niya, hindi pa rin nawawala sa screen ang pangalan ng ama niya.
Parang sinasadyang ipakita.
Parang ayaw magpakuha.
Parang naghihintay.
Maya-maya, may bagong alert na lumabas sa main system.
TEMPORAL FLUCTUATION DETECTED
Lahat napatingin.
“Location?” tanong ni Dalisay.
Mabilis na sumagot si Mika. “Observation Chamber Three.”
Nanigas ang paligid.
Alam ni Alina ang silid na iyon. Hindi iyon ordinaryong laboratory. Ginagamit iyon para sa controlled signal exposure. Walang taong pinapapasok doon nang walang clearance. Makapal ang pader, hiwalay ang air system, at lahat ng nangyayari sa loob ay nakikita mula sa observation deck.
“May tao ba sa loob?” tanong ni Tomas.
“Wala,” sagot ni Mika. “Empty chamber.”
“Pumunta tayo,” sabi ni Dalisay.
Hindi dapat kasama si Alina.
Alam niya iyon.
Pero nang lumabas ang lahat ng senior staff, sumunod siya. Walang pumigil agad. Siguro dahil lahat sila ay nagmamadali. Siguro dahil kahit si Dalisay ay hindi na sigurado kung dapat ba siyang paalisin.
Mabilis silang naglakad sa mahabang hallway ng Silong-9.
Habang sumusunod si Alina, pansin niya ang kakaibang pakiramdam sa paligid. Hindi nagbago ang anyo ng hallway. Pareho pa rin ang puting ilaw, gray na pader, at linya ng mga pinto.
Pero iba ang hangin.
Parang mas mabigat.
Parang ang bawat ilaw ay bahagyang nahuhuli sa pagkurap.
Pagdating nila sa Observation Wing, may dalawa nang technician sa control deck. Pareho silang kinakabahan habang tinitingnan ang malaking glass panel na nakaharap sa chamber.
Walang laman ang silid.
Puting sahig.
Puting mesa sa gitna.
Isang maliit na metal tray.
At sa tray, may isang sariwang dahon.
“Bakit may marker sa loob?” tanong ni Dalisay.
“Calibration marker po,” sagot ng technician. “Inilagay kanina sa routine check. Fresh sample. Galing sa hydroponics bay.”
Tiningnan ni Alina ang dahon.
Berde pa ito.
Makinis.
Bagong pitas.
Sa control screen, lumabas ang reading.
Mababang fluctuation.
Hindi delikado.
Pero hindi rin normal.
“Simulan ang observation recording,” sabi ni Dalisay.
“Recording na po.”
Lumapit si Mika sa control panel. “Director, hindi natin alam kung anong klaseng fluctuation ito.”
“Exactly why we observe.”
“Hindi ba dapat i-seal muna natin ang chamber?”
“Naka-seal na.”
Hindi nagsalita si Alina. Nakatingin siya sa dahon.
Sa una, walang nangyari.
Isang minuto.
Dalawa.
Tatlo.
Unti-unting bumaba ang readings. May ilang staff na huminga nang maluwag.
Tapos kumurap ang ilaw sa loob ng chamber.
Isang beses lang.
Pagbalik ng ilaw, nag-iba ang dahon.
Hindi na ito kasing kinang ng dati.
Ang gilid ay bahagyang nanuyo.
“Zoom,” sabi ni Serena.
Pinalaki ng technician ang camera feed.
Nakita nila ang pagkitid ng dahon. Ang pagkurba ng mga gilid. Ang paglamlam ng kulay berde.
Sa loob ng ilang segundo, naging madilaw ito.
Tapos kayumanggi.
Tapos marupok.
Parang ilang linggo nang patay.
Walang nagsalita.
Sa kabilang bahagi ng glass, nakahiga pa rin ang dahon sa tray.
Pero hindi na ito sariwa.
Mabagal na lumapit si Alina sa glass panel.
“Gaano katagal ang lumipas sa loob?” tanong niya.
“Twelve seconds,” sagot ng technician.
“Twelve seconds sa labas,” sabi ni Serena.
Napatingin sa kanya si Alina.
Hindi na kailangang ipaliwanag ni Serena.
Naintindihan niya.
Sa labas, ilang segundo lang.
Sa loob, maaaring araw o linggo ang dumaan para sa dahon.
Hindi iyon ordinaryong signal.
Hindi iyon pananakot lang.
May nangyayari talaga sa oras.
Mabilis na tumunog ang alarm sa control panel.
UNREGISTERED EVENT LOG CREATED
Mika read the screen, then froze.
Hindi na kailangan ni Alina magtanong.
Nakita niya rin.
May bagong record sa system.
PROJECT SILAKBO ACTIVATION SUCCESSFUL
Tahimik ang buong observation deck.
Si Dalisay ang unang kumilos. “That is false.”
“System-generated po ang log,” sabi ng technician. “Walang manual input.”
“Then mark it corrupted.”
“Sir,” sabi ni Mika, “hindi lang iyan corrupted. May attached authorization.”
Naramdaman ni Alina ang panlalamig ng batok niya.
Lumabas sa screen ang pangalan ng nag-authorize.
AUTHORIZED BY: ALINA REYES
“Hindi ako ang gumawa niyan,” sabi niya agad.
Tumingin si Tomas kay Mika. “Kailan ginawa?”
Mika swallowed. “Tatlong araw mula ngayon.”
Hindi agad nakapagsalita si Alina.
Tatlong araw.
Hindi kahapon.
Hindi kanina.
Tatlong araw mula ngayon.
Nagpalipat-lipat ang tingin ni Tomas mula kay Alina papunta sa screen. “Paano magkakaroon ng log mula sa araw na hindi pa dumarating?”
Walang sumagot.
Si Dalisay ay nakatayo sa harap ng control panel, nakapikit sandali na para bang pinipilit niyang ayusin sa isip ang lahat bago tuluyang lumala.
“Delete the log,” utos niya.
“Director,” sabi ni Serena, “huwag.”
“Delete it.”
“Kung buburahin natin iyan, mawawala ang unang malinaw na ebidensiya.”
“Ebidensiya ng ano?” tanong ni Dalisay. “Na may future authorization ang isang analyst na walang clearance? Na may dahong tumanda sa loob ng sealed room? Na may project activation na hindi nangyari? Gusto mo bang isulat iyan sa official report?”
“Mas delikado kung itatago natin.”
“Mas delikado kung magpa-panic ang buong facility.”
“Sir,” sabi ni Alina, “may nangyayari na. Kahit itago natin, hindi iyon titigil.”
Tiningnan siya ni Dalisay.
Sa pagkakataong iyon, nakita ni Alina na hindi lang siya ang natatakot.
Natatakot din ang director.
Mas sanay lang itong magtago.
Biglang may pumasok na tawag mula sa Security Monitoring.
“Chief Villarin,” sabi ng boses sa comms. “May kailangan kayong makita.”
Pinindot ni Tomas ang receiver. “Ano iyon?”
“CCTV feed sa East Restricted Hallway. May lumabas na unauthorized movement.”
“Kaninong movement?”
Sandaling katahimikan.
Tapos sumagot ang security officer.
“Kay Reyes po.”
Napatigil si Alina.
“Ako?” tanong niya.
Tumingin si Tomas sa kanya. Nandoon siya, kaharap nila, hindi umaalis sa observation deck.
“Ilipat mo sa main screen,” utos ni Tomas.
Lumipat ang video sa malaking monitor.
Lumabas ang hallway.
Madilim ito kaysa sa ibang bahagi ng facility. East Restricted Hallway. Isang daan papunta sa lumang archive at ilang saradong silid na hindi ginagamit ng ordinaryong staff.
Sa CCTV feed, may babaeng naglalakad.
Si Alina.
Pareho ang suot niyang uniform. Pareho ang buhok. Pareho ang kilos, kahit mas mabagal. May hawak siyang maliit na ID card sa kanang kamay.
Huminto ang babae sa harap ng isang pinto.
Tumingin ito sa camera.
Naramdaman ni Alina na halos tumigil ang puso niya.
Hindi recorded kanina ang video.
Hindi rin live.
Dahil nasa ibabang bahagi ng screen ang timestamp.
Bukas ng gabi.
Eksaktong alas-onse treinta y siete.
“Hindi ako iyan,” sabi ni Alina, pero mahina ang boses niya.
Walang sumagot.
Sa video, ang babaeng kamukha niya ay dahan-dahang itinaas ang kamay.
Ipinakita nito sa camera ang ID card.
Hindi malinaw ang pangalan sa una.
Nag-zoom ang security officer.
Lumabas sa screen ang nakasulat.
DR. ELIAS REYES
Biglang naputol ang footage.
Napalitan ito ng itim na screen.
Tapos may lumitaw na isang linya ng text.
DAUGHTER AUTHORIZATION PENDING
Humigpit ang hawak ni Alina sa gilid ng console.
Lumapit si Mika sa tabi niya. “Alina…”
Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin.
Dahil sa screen, may lumabas pang huling mensahe.
SEE YOU TOMORROW.
At sa loob ng Silong-9, sa unang pagkakataon, walang makapagsabi kung ang susunod na araw ay darating pa nang normal.