Kabanata 1
Ang Broadcast na Hindi Pa Dapat Dumating
Maulan nang gabing iyon sa kabundukan.
Sa ibabaw ng lumang obserbatoryo, halos wala nang makikitang palatandaan na may tao pa roon. Kinakalawang na ang malaking dome sa tuktok. Ang lumang daan paakyat ay basang-basa, makintab sa ilaw ng iilang poste, at napapalibutan ng makapal na puno.
Kung ordinaryong tao ang dadaan, iisipin niyang matagal nang iniwan ang lugar.
Pero sa ilalim ng lupa, buhay na buhay ang Silong-9.
Sa loob ng underground facility, tahimik ang mga hallway. Puting ilaw ang nakahanay sa kisame. May mahinang ugong ang air-conditioning. Sa ilang bahagi, may tunog ng machines na tuloy-tuloy na nagbabantay sa mga signal mula sa kalawakan.
Nasa Signal Monitoring Room si Alina Reyes.
Nakaupo siya sa harap ng tatlong monitor, hawak ang malamig nang kape na kanina pa niya hindi nauubos. Sa screen, may sunod-sunod na linya, numero, at frequency readings na hindi na bago sa kanya.
Para sa ibang tao, puro gulo lang iyon.
Para kay Alina, may ritmo ang bawat signal.
May tahimik.
May sabog.
May natural.
May gawa ng tao.
At may mga signal na parang may gustong sabihin kahit hindi pa niya maintindihan.
“Hindi ka pa rin umuuwi?” tanong ni Mika Salcedo mula sa kabilang workstation.
Hindi agad sumagot si Alina. Nakatingin pa rin siya sa monitor.
“Night shift ako,” sabi niya.
“Night shift ka kahapon. At noong isang araw.”
“Hindi mo binilang iyong isang araw bago iyon?”
Umiling si Mika habang inilapag ang hawak niyang tablet. “Binilang ko. Ayoko lang sabihin kasi baka maalala mong tao ka pa.”
Napatingin si Alina sa kanya. Sandali lang, pero sapat para makita ni Mika ang pagod sa mga mata niya.
“May coffee machine pa ba sa pantry?” tanong ni Alina.
“Meron. Pero kung kape pa rin ang tawag mo doon, malakas ang loob mo.”
Bahagyang ngumiti si Alina, pero agad ding nawala.
Sa labas ng makapal na pader ng Silong-9, patuloy ang ulan. Sa loob, walang bintana. Walang tunog ng kulog. Walang malamig na hangin mula sa bundok.
Pero ramdam pa rin ni Alina ang bigat ng gabi.
May mga gabing ganoon sa facility. Kahit walang nangyayari, parang may hinihintay ang buong lugar.
“Alina,” tawag ni Mika.
“Hm?”
“May movement sa Band 7.”
Tumuwid si Alina sa pagkakaupo. Inilapag niya ang kape at hinila palapit ang keyboard.
Sa gitnang monitor, may manipis na spike sa reading. Mabilis itong nawala, tapos bumalik ulit. Hindi ito malakas, pero malinis. Sobrang linis para maging ordinaryong interference.
“Ulitin mo,” sabi ni Alina.
Pinindot ni Mika ang ilang command. Lumaki sa screen ang signal pattern.
Tatlong maikling pulse.
Isang mahaba.
Dalawang maikli.
Tapos katahimikan.
Bumalik ulit.
Tatlong maikli.
Isang mahaba.
Dalawang maikli.
Hindi kumurap si Alina.
“Hindi random,” bulong niya.
“Baka equipment echo lang,” sabi ni Mika, pero hindi sigurado ang boses niya.
“Hindi. Masyadong pantay.”
Lumapit si Mika sa likod niya. “Source?”
“Hindi pa malinaw.” Mabilis na gumalaw ang mga daliri ni Alina sa keyboard. “Parang galing sa upper atmosphere, pero tumatalon ang reading.”
“Tumatalon?”
“Parang ayaw magpahuli.”
May pumasok na maliit na babala sa screen.
UNIDENTIFIED SIGNAL THREAD DETECTED
Huminga nang malalim si Alina.
Sa Silong-9, sanay sila sa kakaibang signal. Hindi iyon sapat para mataranta ang kahit sino. Trabaho nila iyon. Sinasala nila ang ingay ng kalawakan, signal ng satellites, lumang transmissions, at kung anu-ano pang hindi agad maipaliwanag.
Pero iba ito.
Hindi dahil malakas.
Kundi dahil parang may ayos.
Parang may naghihintay na mapansin.
“Record mo lahat,” sabi ni Alina.
“Recording na.”
Biglang gumalaw ang ilaw sa silid. Isang kisap. Mabilis lang, pero sapat para mapatingin silang dalawa sa kisame.
“Power fluctuation?” tanong ni Mika.
“Walang alert,” sagot ni Alina.
Sa screen, nagbago ang pattern.
Ang dating pulses, naging mas dikit-dikit. Sunod-sunod. Mabilis. Para bang may nagmamadali.
“May data packet,” sabi ni Mika. “Hindi lang signal.”
Nanlamig ang kamay ni Alina.
“Data packet mula saan?”
“Hindi ko alam.”
Lumabas ang bagong alert.
INCOMING FILE
Napatigil si Mika. “Hindi dapat puwedeng mangyari iyan.”
Tama siya.
Ang system ng Silong-9 ay hindi basta tumatanggap ng file mula sa unknown source. Maraming harang, maraming lock, maraming protocol. Kahit normal satellite feed, kailangang dumaan sa scan bago makapasok.
Pero ngayon, may file na pumasok na parang kilala nito ang daan.
Tumingin si Alina sa file name.
Walang pangalan.
Puro sirang characters.
Tapos unti-unting nagbago.
Parang may nagta-type mula sa kabilang dulo.
ALINA_REYES_07DAYS
Hindi gumalaw si Alina.
Maging si Mika, natahimik.
“Alina,” maingat na sabi nito. “Huwag mong buksan.”
Hindi sumagot si Alina.
Nakatitig siya sa pangalan niya sa screen.
Alam niyang dapat niyang tawagin ang supervisor. Alam niyang dapat niyang sundin ang protocol. Alam niyang hindi dapat binubuksan ang kahit anong file na galing sa unknown source.
Pero sa loob ng ilang segundo, hindi scientist ang nanaig sa kanya.
Anak siya ng lalaking labindalawang taon nang nawawala.
At may isang bagay sa file na iyon ang parang tumawag mismo sa pangalan niya.
“Isolate mo sa sandbox,” sabi niya.
“Alina—”
“Hindi ko bubuksan sa main system. Isolate mo lang.”
Nag-atubili si Mika, pero ginawa pa rin niya. Ilang segundo silang parehong hindi nagsalita habang gumagalaw ang progress bar.
FILE ISOLATED
PLAYBACK AVAILABLE
Tumingin si Mika sa kanya. “Kapag may nangyaring masama, sasabihin kong ikaw ang may kasalanan.”
“Fair.”
Pinindot ni Alina ang play.
Una, puro static.
Itim ang screen. May tunog ng hangin, pero hindi tulad ng ordinaryong hangin. Parang galing sa mahabang tunnel. May kasamang mahinang kaluskos, putol-putol na ingay, at isang tunog na parang sirang alarm mula sa malayo.
Tapos may lumitaw na mukha.
Napaatras si Mika.
Si Alina ay hindi nakagalaw.
Ang babae sa video ay siya.
O kamukha niya.
Mas matanda nang kaunti. Mas payat. May dumi sa pisngi. May sugat sa gilid ng noo, pero hindi malalim. Ang buhok nito ay magulo. Ang mga mata nito ay pagod na pagod, pero buhay ang takot.
Lumapit sa camera ang babae.
Putol-putol ang video. Minsan malinaw, minsan nagiging guhit-guhit ang mukha nito.
“Kung… kung natanggap ninyo ito…” huminga nang hirap ang babae. “Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo.”
Namilog ang mga mata ni Mika.
Naramdaman ni Alina na bumilis ang tibok ng puso niya.
Project Silakbo.
Isang pangalan na naririnig niya sa facility, pero hindi niya hawak ang buong detalye. Alam niyang classified ito. Alam niyang may kinalaman ito sa signal research. Pero hindi siya bahagi ng core team.
Hindi pa.
Sa video, tumingin ang mas matandang Alina sa likod niya, na para bang may narinig.
Pagbalik niya sa camera, mas nagmamadali na siya.
“Kapag ginawa ninyo,” sabi nito, nanginginig ang boses, “hindi lang oras ang mawawala.”
Naputol ang signal.
Bumalik.
“Tayo ang mawawala.”
Namatay ang audio.
Sa screen, gumalaw ang bibig ng future Alina, pero walang lumabas na tunog. Sinubukan ni Alina dagdagan ang audio level. Walang nangyari.
“May timestamp,” sabi ni Mika, halos pabulong.
Tiningnan ni Alina ang lower corner ng video.
Pito araw mula ngayon.
Eksaktong petsa.
Eksaktong oras.
Ang video ay mula sa hinaharap.
“Hindi iyan posible,” sabi ni Mika.
Pero hindi niya sinabi iyon na parang sigurado siya.
Sinabi niya iyon na parang umaasa siyang may magsasabi sa kanya na tama siya.
Hindi makapagsalita si Alina. Nakatingin pa rin siya sa mukha ng sarili niya sa screen. Sa takot nito. Sa pagod nito. Sa bigat ng boses na parang may nakita itong hindi na dapat makita ng kahit sino.
Biglang bumalik ang audio.
Mahina lang.
May boses sa background.
Lalaki.
Malayo.
Puno ng static.
“Lina…”
Nawala ang hangin sa dibdib ni Alina.
Hindi siya tinatawag ng lahat na Lina. Sa trabaho, Alina siya. Sa records, Reyes. Sa bahay, minsan Ate. Pero Lina—
Iyon ang tawag sa kanya ng ama niya noong bata pa siya.
“Lina, bilisan mo…”
Naputol ulit ang video.
Tumayo si Alina.
“Replay,” sabi niya.
“Alina—”
“Replay, Mika.”
Pinindot ni Mika ang command. Pero imbes na bumalik ang video, nag-error ang file.
PLAYBACK CORRUPTED
“Hindi,” bulong ni Alina.
Mabilis siyang nag-type, sinubukang i-recover ang cached copy. Wala. Sinubukan niya ang audio buffer. Wala. Sinubukan niya ang temporary file. Wala.
Parang may kusang bumura sa laman ng system.
“May backup dapat,” sabi niya.
“Wala,” sagot ni Mika, habang mabilis ding nagche-check. “Alina, walang backup. Parang isang beses lang talaga ito dapat makita.”
Tumunog ang security alert sa pinto.
Pareho silang napatingin.
Sa maliit na glass panel, nakita nila si Tomas Villarin, ang security chief ng Silong-9. Nakatayo ito sa labas kasama ang dalawang guard. Hindi ito mukhang galit. Mas masama iyon.
Mukha itong may alam na nangyaring hindi dapat nangyari.
Binuksan ni Mika ang pinto.
“May unauthorized signal event,” sabi ni Tomas. Diretso ang tingin niya kay Alina. “Sino ang nagbukas?”
Hindi agad sumagot si Mika.
“Ako,” sabi ni Alina.
Humakbang papasok si Tomas. “Anong laman?”
Tumingin si Alina sa screen. Wala na ang video. Wala na ang mukha ng future version niya. Wala na ang boses.
Pero ramdam pa rin niya ang tawag.
Lina.
“Warning,” sagot niya.
“Anong klaseng warning?”
Bago nakasagot si Alina, biglang namatay ang lahat ng monitor.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Sa dilim, narinig nila ang mahinang ugong ng facility. Tapos bumalik ang ilaw.
Isa-isang nagbukas ang screens.
Hindi na signal readings ang nasa monitor.
Isang folder ang nakabukas sa gitna.
Walang command na pinindot si Alina.
Walang gumalaw sa keyboard.
Pero nandoon ang folder.
Sa loob nito, may isang file.
Nakapako ang tingin ni Alina sa pangalan.
ELIAS_REYES_FINAL_SEQUENCE
Hindi siya nakahinga.
Sa tabi niya, mahina ang boses ni Mika.
“Alina… hindi ba iyon ang pangalan ng papa mo?”
Hindi sumagot si Alina.
Dahil sa screen, may lumabas na bagong linya sa ilalim ng file.
STATUS: WAITING FOR DAUGHTER AUTHORIZATION
At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, naramdaman ni Alina na ang ama niyang matagal nang nawawala ay hindi pala ganap na umalis.
Maaaring may naiwan sa kanya.
O maaaring may naghihintay pa rin sa loob ng Silong-9.