Kabanata 8
Ang Mali sa Babala
Hindi nagmula sa iisang lugar ang tunog ng bumukas na pinto.
Iyon ang unang napansin ni Alina.
Hindi iyon simpleng tunog ng bisagra. Hindi rin iyon ordinaryong lock na kumalas. Kumalat ito sa buong Silong-9 na parang sabay-sabay na may nagbukas sa iba’t ibang sulok ng facility.
Mabagal.
Mabigat.
Parang matagal nang nakakandado ang isang bahagi ng mundo, at ngayon lang muling nakahinga.
Sa screen ng central modeling room, nanatili ang babala.
DOOR ONE: UNSEALED
Walang gumalaw sa loob ng ilang segundo.
Si Mika ay nakaupo pa rin sa harap ng console. Nanginginig ang mga daliri niya sa ibabaw ng keyboard, pero hindi siya umiiyak. Si Serena ay nakatayo sa likod niya, nakatitig sa screen na parang matagal na niyang kinatatakutan ang eksaktong linyang iyon. Si Tomas naman ay agad na humawak sa radyo, pero hindi muna nagsalita.
Si Dalisay ang unang kumilos.
“Lock down all restricted sections,” utos niya. “Seal every access point connected to Project Silakbo.”
May sumagot mula sa radyo ng isang guard.
“Director, naka-lockdown na po ang lahat ng restricted sections.”
“Then why is Door One open?”
Walang sumagot.
Hindi dahil walang nakarinig.
Kundi dahil walang may alam.
Lumapit si Alina sa malaking screen. “Ano ang Door One?”
Hindi sumagot agad si Dalisay.
Doon siya lalo naging sigurado.
Alam nito.
Hindi lahat, marahil. Pero may alam ito.
Tumingin si Alina kay Serena. “Ano ang Door One?”
Napapikit si Serena sandali. Nang dumilat siya, mas mabigat na ang tingin niya.
“Hindi iyon ordinaryong pinto.”
“Then ano?”
“Containment seal.”
“Serena,” babala ni Dalisay.
Hindi siya pinansin ni Serena.
“Noong Project Unang Liwanag, may tatlong containment seals na ginawa para pigilan ang anomaly kung sakaling lumawak ito. Hindi sila tinawag na doors sa official files. Pero sa internal notes ni Elias…” Huminga siya nang mabagal. “Tinawag niya silang pinto.”
Naalala ni Alina ang sinabi ng future version niya sa broadcast.
Hanapin mo ang unang pinto. Huwag ang huli.
Nanlamig ang batok niya.
“Nasaan ang Door One?” tanong ni Tomas.
Mabilis na nag-type si Mika sa console. Sandali siyang napahinto nang muling lumabas ang babala.
USER NOT FOUND
Humigpit ang panga niya, pero hindi siya tumigil. Naghanap siya ng ibang paraan, ginamit ang open system path mula sa simulation file, at pinilit buksan ang facility seal map.
Unti-unting lumitaw ang blueprint ng Silong-9 sa malaking screen.
May tatlong pulang bahagi sa mapa.
Ang una ay nasa East Restricted Hallway.
Ang pangalawa ay nasa Observation Chamber Three.
Ang pangatlo ay nasa ilalim mismo ng main activation core.
Tumingin si Alina sa unang pulang bahagi.
East Restricted Hallway.
Iyon ang hallway sa CCTV.
Ang hallway kung saan nakita niya ang sarili niya mula bukas ng gabi.
Hawak ang ID card ng ama niya.
“Doon,” sabi ni Mika. “East Restricted Hallway. Seal One.”
“Seal status?” tanong ni Tomas.
Binasa ni Mika ang lumabas sa screen.
SEAL ONE: OPEN
SEAL TWO: STABLE
SEAL THREE: LOCKED
“Anong laman ng Seal One?” tanong ni Alina.
Tahimik si Serena.
Si Dalisay naman ay nakatingin sa screen, pero parang hindi na screen ang nakikita niya.
“Old response archive,” sabi ni Serena sa huli. “Doon naka-store ang unang successful response ng Project Unang Liwanag.”
“Akala ko nasa Sublevel C ang file,” sabi ni Alina.
“Kopya lang ang nakita ninyo. Ang original ay nasa Seal One.”
“Original ng alin?”
Serena looked away—then caught herself.
Hindi niya itinuloy ang pag-iwas.
Humarap siya kay Alina.
“Original ng sagot na bumalik pagkatapos mawala ni Elias.”
Mas lalong lumamig ang silid.
“Boses niya,” sabi ni Alina.
Tumango si Serena. “At higit pa roon.”
“Meaning?”
“Hindi lang voice pattern ang bumalik noon. May dala rin itong instruction.”
“Anong instruction?”
Bago makasagot si Serena, biglang nagbukas ang pintuan ng modeling room.
Isang guard ang pumasok, hingal at namumutla.
“Director, may movement po sa East Restricted Hallway.”
“Ano ang source?” tanong ni Tomas.
“Hindi po malinaw. Walang physical entry sa logs, pero may shadow movement sa camera.”
“Show it,” utos ni Dalisay.
Mika agad na binuksan ang security feed.
Lumabas sa malaking screen ang hallway.
Mahaba.
Makintab ang sahig.
Mapula ang emergency light.
Sa dulo, may pinto na bukas nang kaunti.
Hindi iyon ang klase ng pinto na ginagamit araw-araw. Makapal iyon, metal, at may lumang warning label na halos nabura na ng panahon.
RESTRICTED: RESPONSE ARCHIVE
Sa harap ng pinto, may anino.
Hindi tao.
Hindi rin buong anyo.
Parang hugis ng taong nabuo mula sa putol-putol na ilaw.
Tapos narinig nila ang boses mula sa speaker ng camera.
Mahina.
Basag.
Pero kilala ni Alina.
“Lina…”
Hindi gumalaw si Alina.
Sa tabi niya, agad na hinawakan ni Mika ang kamay niya.
Mahigpit.
Parang paalala.
Huwag maniwala agad.
“Huwag ninyong i-open ang audio,” sabi ni Tomas.
“Hindi namin in-open,” sagot ni Mika.
Kusang lumakas ang boses sa room speaker.
“Lina,” ulit ng boses. “Nahanap mo na ang unang pinto.”
Nagsalita si Dalisay. “Cut the feed.”
Pinindot ni Mika ang command.
Hindi nawala ang feed.
“Again,” sabi ni Dalisay.
“Mukhang ayaw niyang sumunod,” sabi ni Mika, pero halatang pilit lang ang tapang sa boses niya.
Sa screen, gumalaw ang anino.
Hindi ito lumapit sa camera.
Sa halip, lumingon ito sa bukas na pinto.
Parang may ipinapakita.
Tapos may lumitaw na linya sa screen.
ANCHOR PERSON REQUIRED TO ACCESS ORIGINAL WARNING
Napatingin ang lahat kay Alina.
“Hindi siya pupunta,” agad na sabi ni Mika.
“Nobody said she is,” sagot ni Dalisay.
“Pero iyon ang iniisip ninyo.”
“Salcedo—”
“May pangalan pa ako,” sabi ni Mika, mas madiin kaysa kanina. “Kahit binubura ng system.”
Tumahimik si Dalisay.
Doon nagsalita si Alina.
“Pupunta ako.”
“Hindi,” sabi ni Tomas.
“Kung nandoon ang original warning, kailangan nating makita.”
“May nakita ka na,” sabi ni Mika. “At pagkatapos noon, nabura ako sa records. Si Niko nagsisimula na ring mabura. Gusto mo pang sumugal ulit?”
“Hindi ito sugal kung may dahilan.”
“Sugal pa rin kung ikaw ang laging itinutulak sa gitna.”
Hindi masakit ang tono ni Mika.
Takot iyon.
Takot para kay Alina.
Takot para sa sarili niya.
Takot sa lahat ng hindi na nila kayang ibalik.
Lumapit si Alina sa kanya. “Hindi ako pupunta mag-isa.”
“Hindi rin iyon nakakagaan.”
“Then samahan mo ako.”
Napatingin si Mika sa kanya.
“Burado na ako sa system.”
“Kaya nga baka hindi ka niya mabasa nang buo.”
Hindi agad nakasagot si Mika.
Naunawaan niya ang ibig sabihin ni Alina.
Kung si Mika ay unti-unti nang nabubura sa records, baka hindi siya ganap na ma-track ng anomaly o ng security system. Hindi iyon proteksiyon. Pero puwedeng maging butas.
At sa Silong-9, ang kahit anong butas ay pagkakataon.
“Delikado iyon,” sabi ni Serena.
“Lahat delikado,” sagot ni Mika. “At least ngayon useful ang pagiging hindi existing.”
Hindi natuwa si Alina sa biro.
Pero alam niyang iyon ang paraan ni Mika para hindi tuluyang matakot.
Tumayo si Tomas. “Sasama ako.”
“Hindi,” sabi ni Dalisay. “Ako ang sasama.”
Lahat napatingin sa kanya.
Hindi dahil gusto nila.
Kundi dahil hindi nila inaasahan.
“Bakit?” tanong ni Alina.
“Dahil ako ang may director override para sa Seal One.”
“At dahil ayaw ninyong may makita kami nang wala kayo.”
Hindi itinanggi ni Dalisay.
“Both can be true.”
Si Serena ang huling nagsalita.
“Sasama rin ako.”
Umiling si Dalisay. “Hindi.”
“Kasama ako noong unang beses na binuksan iyan. Kasama ako noong nawala si Elias. Hindi mo ako iiwan ngayon.”
Nagkatitigan sila.
Sa huli, walang sinabi si Dalisay.
Iyon na ang pahintulot.
Mabilis silang lumabas ng modeling room. Si Tomas ang nanguna, hawak ang flashlight at sidearm. Sumunod sina Alina at Mika. Sa likod nila sina Serena at Dalisay.
Tahimik ang hallway habang papunta sila sa East Restricted Wing.
Mas tahimik kaysa dapat.
Sa ganitong klaseng lockdown, dapat may guards sa bawat kanto. Dapat may staff na nagmamadali. Dapat may announcements mula sa speakers.
Pero habang papalapit sila sa East Restricted Hallway, unti-unting nawawala ang tunog ng facility.
Parang kinakain ng bukas na pinto ang ingay.
Sa bawat hakbang, mas lumalamig.
Sa bawat ilaw na nadaanan nila, mas humahaba ang anino.
Nang makarating sila sa entrance ng East Restricted Hallway, nakita ni Alina ang linyang dati niyang nakita sa CCTV mula sa hinaharap.
Ang parehong sahig.
Ang parehong pulang ilaw.
Ang parehong glass panel sa kanan.
At sa dulo, ang bukas na pinto.
Napahawak siya sa ID card ng ama niya.
Mika napatingin sa kamay niya. “Nasa iyo pa rin?”
“Oo.”
“Good. Kung biglang may magsabing ibigay mo iyan sa kanila, huwag.”
“Kasama ka doon?”
“Lalo na ako.”
Hindi napigilan ni Alina ang mahinang paghinga na halos naging tawa.
Sandali lang.
Pero kailangan niya iyon.
Lumapit sila sa Seal One.
Sa mismong pinto, may lumang keypad at bagong biometric scanner. Parehong nakabukas ang ilaw, pero hindi stable. Parang hindi makapagdesisyon ang system kung lumang security ba o bagong security ang susundin.
Si Dalisay ang lumapit.
“Director override.”
Inilagay niya ang kamay sa scanner.
ACCESS DENIED
Nanigas ang mukha niya.
Bahagyang napatingin si Mika sa kanya. “Masakit, di ba?”
Hindi siya sinagot ni Dalisay.
Sinubukan niya ulit.
ACCESS DENIED
Tumingin si Serena sa lumang keypad.
“Hindi director override ang hinahanap nito.”
“Then ano?” tanong ni Tomas.
Hindi sumagot si Serena. Lumapit siya sa keypad at dahan-dahang pinindot ang ilang numero.
Tumunog ang pinto.
OLD SEQUENCE ACCEPTED
Napatingin si Alina sa kanya.
“Paano mo alam ang code?”
“Hindi ko nakalimutan,” sabi ni Serena.
“Bakit?”
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil araw-araw ko iyong sinisisi sa sarili ko.”
Bumukas nang mas malaki ang Seal One.
Mula sa loob, lumabas ang malamig na hangin.
Hindi amoy amag.
Hindi amoy bakal.
Amoy ulan.
Amoy bundok.
Amoy gabing may nawala.
Pumasok sila.
Maliit lang ang Response Archive. Hindi ito malawak na room na puno ng computer. Isa itong makitid na silid na may isang lumang console sa gitna at tatlong storage columns sa likod. Sa pader, may lumang monitor na makapal pa ang gilid, katabi ng mas bagong screen na idinagdag lamang sa mga sumunod na taon.
Sa gitna ng lumang console, may nakasulat na pangalan.
PROJECT UNANG LIWANAG — ORIGINAL RESPONSE RECORD
Lumapit si Alina.
Agad na umilaw ang bagong screen.
ANCHOR PERSON DETECTED
Sunod na umilaw ang lumang monitor.
May putol-putol na text.
L.R. ACCESS RECOGNIZED
L.R.
Lina Reyes.
Naramdaman ni Alina na parang may malamig na daliring dumaan sa likod niya.
“Mukhang para talaga sa iyo,” sabi ni Mika, mahina.
“Ayoko na ng mga bagay na para sa akin,” sagot ni Alina.
Pero lumapit pa rin siya.
Sa screen, may lumabas na tatlong file.
ORIGINAL WARNING — CORRUPTED
ORIGINAL WARNING — PARTIAL RESTORE
ORIGINAL WARNING — SEALED AUDIO
“Tatlo,” sabi ni Tomas.
“Parang lahat sa lugar na ito mahilig sa tatlo,” mahinang sabi ni Mika.
Hindi natawa si Alina.
Pinili niya ang unang file.
Lumabas ang parehong video na unang nakita nila noong nagsimula ang lahat.
Future Alina.
Pagod.
Sugatan.
Nagmamadali.
“Kung… kung natanggap ninyo ito…”
Static.
“Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo…”
Static ulit.
“Kapag ginawa ninyo, hindi lang oras ang mawawala. Tayo ang mawawala.”
Naputol.
Tahimik.
“Yan ang unang broadcast,” sabi ni Alina.
“Oo,” sabi ni Mika. “Same cut. Same corruption.”
Pinili ni Alina ang pangalawang file.
ORIGINAL WARNING — PARTIAL RESTORE
Bumukas ang video.
Parehong mukha.
Parehong lugar.
Pero mas malinaw ang audio.
“Kung natanggap ninyo ito, ibig sabihin naabot ko pa rin kayo.”
Humigpit ang hawak ni Alina sa gilid ng console.
Future Alina continued speaking on the monitor—
Napatigil si Alina sa bigat ng sariling boses mula sa screen.
“Makinig kayo. Hindi sapat na pigilan lang ang Project Silakbo.”
Nagkatinginan sina Mika at Serena.
Sa video, huminga nang mabilis ang future Alina.
“Mali ang unang babala kung putol ang maririnig ninyo. Hindi ko sinabing huwag itong i-on kahit kailan.”
Nanlamig ang kamay ni Alina.
“Ang sinabi ko…”
Nag-static ang screen.
“Ang sinabi ko, huwag ninyong i-on nang lampas…”
Naputol ulit.
Nagmura si Mika sa ilalim ng hininga. “Laging doon napuputol.”
“Sealed audio,” sabi ni Serena.
Tiningnan ni Alina ang ikatlong file.
ORIGINAL WARNING — SEALED AUDIO
Sa ilalim nito, may lumitaw na requirement.
ANCHOR PERSON AUTHORIZATION REQUIRED
ELIAS REYES KEY REQUIRED
Tumingin si Tomas sa ID card sa kamay ni Alina.
“May key ka.”
Hindi gumalaw si Alina.
Hindi dahil ayaw niyang malaman.
Kundi dahil natatakot siyang malaman kung ano ang kapalit.
“Mika,” sabi niya. “Kung gamitin ko ito, ano ang puwedeng mangyari?”
Tiningnan ni Mika ang readings. “Hindi ko alam. Walang exchange warning. Walang field spike. Pero honestly, hindi na ako nagtitiwala sa kahit anong green status dito.”
“Kung hindi natin buksan?” tanong ni Tomas.
“Hindi natin malalaman ang buong warning,” sagot ni Serena.
Si Dalisay ay tahimik lang.
Napansin iyon ni Alina.
“Bakit hindi kayo nagsasalita?”
Tumingin si Dalisay sa sealed audio file.
“Dahil baka tama ka.”
“Sa alin?”
“Na mali ang pinili naming paniwalaan.”
Walang sumagot.
Inilapat ni Alina ang ID card ni Elias sa lumang reader sa gilid ng console.
Sandaling walang nangyari.
Tapos umilaw ang buong silid.
Hindi maliwanag.
Hindi rin mainit.
Parang may alaala lang na binuksan.
ELIAS REYES KEY ACCEPTED
ANCHOR PERSON AUTHORIZATION REQUIRED
Lumapit si Alina sa scanner.
“Wait,” sabi ni Mika.
Huminto siya.
Lumapit si Mika at hinawakan ang braso niya.
“Bago mo gawin iyan, sabihin mo sa akin ang pangalan ko.”
Napatigil si Alina.
“Mika…”
“Buong pangalan.”
“Mika Salcedo.”
“Trabaho ko?”
“Systems engineer ng Silong-9.”
“Saan tayo unang nagkakilala?”
“Sa Signal Monitoring Room. Pinagtawanan mo ang kape ko dahil parang lupa raw.”
Tumango si Mika.
“Sige. Kapag may nangyari ulit sa records ko, may panghahawakan tayo.”
Hindi na nakapagsalita si Alina.
Inilagay niya ang kamay sa scanner.
ANCHOR PERSON CONFIRMED
Bumukas ang sealed audio.
Walang video.
Boses lang.
Future Alina.
Mas malinaw kaysa sa lahat ng narinig nila.
“Hindi ko alam kung gaano karaming bahagi ang makakarating sa inyo. Kung putol ang warning, delikado. Kung mali ang maririnig ninyo, mas delikado.”
May ingay sa background.
Parang alarm.
Parang metal na bumibigay.
“Hindi puwedeng manatiling sarado ang anomaly. Kapag pinilit ninyong isara nang hindi ito binabaligtad, kakainin nito ang lahat ng konektado sa unang response.”
Tumingin si Serena kay Dalisay.
Sa recording, nagpatuloy ang future Alina.
“Hindi rin puwedeng full activation. Kapag lumampas sa siyam na segundo, hindi na ito containment. Magiging door ito.”
Humigpit ang hawak ni Alina sa console.
Siyam na segundo.
“Ulitin ko,” sabi ng future Alina. “Hindi ‘huwag i-on.’ Mali iyon kapag putol ang narinig ninyo.”
Nag-static sandali ang audio.
Pagbalik, mas malakas na ang boses.
“Huwag ninyong i-on nang lampas sa siyam na segundo.”
Hindi gumalaw ang kahit sino.
Parang mismong silid ang natigilan.
“Huwag lampas sa siyam na segundo,” ulit ng future Alina. “Nine seconds. Not more. Not less. Kailangan ang inversion sequence sa ikasiyam na segundo. Hindi ikaw ang bubukas ng pinto, Alina. Ikaw ang magsasara nito mula sa loob ng tamang oras.”
Napaatras si Alina.
Hindi dahil sa takot lang.
Kundi dahil sa biglang linaw.
Ang unang warning ay hindi kumpleto.
Ang lahat ng takot nila ay galing sa putol na babala.
At ang pahiwatig ni Elias sa ID card ay hindi utos na buksan ang pinto.
Ito ay oras.
Eksaktong oras.
Siyam na segundo.
Sa audio, humina ang boses ng future Alina.
“Kapag nakita mo si Papa, tandaan mo ito: may bahagi sa kanya na naiwan, pero hindi siya ang kailangang ibalik. Kapag pinili mo siyang hilahin pabalik, may ibang mawawala. Mas marami. Mas malaki.”
Napasapo si Alina sa bibig.
Si Serena ay halos hindi makahinga.
Si Dalisay naman ay nakatayo nang tuwid, pero basag na ang mukha. Hindi na nito maitago ang sariling tinamaan siya.
“Lucio,” sabi ni Serena, halos pabulong. “Narinig mo.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Hindi pa tapos ang audio.
“Kung buhay pa ang konsensiya ni Dalisay sa timeline ninyo, pigilan ninyo siya bago niya isipin na kaya niyang kontrolin ang full activation.”
Doon napatingin ang lahat kay Dalisay.
Hindi ito kumilos.
Pero ang katahimikan niya ay sapat nang sagot.
Sa audio, narinig ang pagsabog sa malayo.
Tapos ang boses ng future Alina, mas mahina na.
“Lina… kung ikaw ang makakarinig nito… hindi mo siya iniiwan kapag isinara mo ang pinto. Pinipili mo lang ang mga buhay pa.”
May mahabang static.
Akala ni Alina tapos na.
Pero may sumunod na boses.
Lalaki.
Basag.
Mahina.
Si Elias.
“Anak…”
Napahawak si Alina sa console.
“Kapag dumating ang siyam na segundo, huwag kang magdadalawang-isip.”
Naputol ang audio.
Namatay ang lumang monitor.
Sa bagong screen, may lumabas na file instruction.
INVERSION SEQUENCE REQUIRED
DURATION: 9 SECONDS
ANCHOR PERSON: ALINA REYES
SECONDARY STABILIZER: TEMPORAL EXCHANGE MARKER
Napatingin si Mika sa screen.
“Temporal exchange marker,” sabi niya.
Siya iyon.
Ang active erasure.
Ang kapalit ng ID.
Ang taong unti-unti nang binubura.
“Hindi,” agad na sabi ni Alina.
“Alina—”
“Hindi. Hindi kita gagamitin.”
“Hindi mo pa alam kung ano ang gagawin.”
“Hindi mahalaga. Kung kailangan ka nitong kainin para gumana, hindi.”
“Hindi natin alam iyan.”
“Exactly. Hindi natin alam.”
Sumingit si Serena, mabigat ang boses. “Secondary stabilizer does not mean sacrifice.”
“Then ano?”
“Isang tao o bagay na may marka na ng anomaly. Ginagamit siya para hindi mawala sa tamang bilang ang sequence.”
“So timer ako?” tanong ni Mika, pilit ang tapang.
“Mas malapit sa anchor weight,” sagot ni Serena. “Ikaw ang magpapaalala sa system kung nasaan ang kasalukuyang oras.”
“Great,” sabi ni Mika. “Hindi na ako employee, ginawa pa akong paperweight ng universe.”
Walang natawa.
Pero kahit papaano, hindi rin tuluyang nabasag ang silid.
Tomas lumapit sa screen. “Can we run the inversion sequence manually?”
Mika agad na nag-type. “Checking.”
Lumabas ang system map.
INVERSION SEQUENCE LOCATION: MAIN ACTIVATION CORE
SEAL TWO MUST BE OPENED
SEAL THREE MUST REMAIN LOCKED UNTIL 9-SECOND WINDOW
“Seal Two,” sabi ni Alina. “Observation Chamber Three.”
“Seal Three,” sabi ni Serena. “Main activation core.”
“Kung kailangan buksan ang Seal Two,” sabi ni Tomas, “ibig sabihin kailangan nating bumalik sa chamber.”
“Hindi lang iyon,” sabi ni Mika.
Tinuro niya ang bagong line sa screen.
FULL ACTIVATION PATH AVAILABLE
Tahimik na tahimik si Dalisay.
Napansin ito ni Alina.
“Director.”
Hindi siya sumagot.
“Dalisay.”
Doon siya tumingin sa kanya.
“Wala tayong sapat na data para paniwalaan ang isang corrupted future warning,” sabi niya.
Parang may tumirik na malamig na ilaw sa loob ng ulo ni Alina.
“Narinig ninyo ang buong warning.”
“Hindi natin alam kung buong-buo iyon.”
“Mas buong-buo kaysa sa unang pinaniwalaan ninyo.”
“Hindi natin alam kung ang future Alina mo ay nagsasabi ng katotohanan.”
“Pero handa kayong paniwalaan ang signal kapag sinasabi nitong puwedeng makita ulit si Elias.”
Tumigas ang mukha ni Dalisay.
Tama siya.
At alam nilang lahat iyon.
“Lucio,” sabi ni Serena, “huwag.”
“Labindalawang taon tayong nabuhay sa takot sa ginawa natin,” sabi ni Dalisay. “Labindalawang taon nating inakala na ang tanging paraan ay takpan, ikandado, at huwag balikan. Pero nandito na ang sagot.”
“Hindi sagot ang full activation,” sabi ni Serena. “Door iyon.”
“Door na maaaring magbalik ng nawala.”
“Hindi mo siya mababalik.”
“Hindi mo alam iyan.”
“Alam ko ang nangyari noong una mong sinubukan.”
Tumahimik si Dalisay.
Sa sandaling iyon, mas malinaw ang naging hitsura niya.
Hindi lang siya director.
Hindi lang siya taong may lihim.
Isa siyang taong hindi pa rin natatanggap ang nawala.
At tulad ni Alina, may bahagi rin sa kanya na gustong buksan ang pinto.
Kahit alam niyang puwedeng may kapalit.
“Hindi ito para kay Elias lang,” sabi ni Dalisay. “Kung makontrol natin ang full activation, puwede nating ibalik ang nawalang data, ang mga naburang tao, ang—”
“Hindi ninyo kontrolado ito,” putol ni Alina.
“Not yet.”
Dalawang salita lang.
Pero sapat para mapaatras si Serena.
“Lucio,” sabi niya. “Anong ginawa mo?”
Hindi sumagot si Dalisay.
Biglang napatingin si Mika sa screen. “May remote command.”
“Anong command?” tanong ni Tomas.
Bumilis ang kilos ni Mika.
“May na-send mula sa director override channel.”
Tumingin si Tomas kay Dalisay.
“Cancel it.”
Hindi gumalaw si Dalisay.
“Director,” madiing sabi ni Tomas. “Cancel it now.”
Sa screen, sunod-sunod na lumitaw ang mga linya.
DIRECTOR OVERRIDE ACCEPTED
SEAL TWO PREPARING TO OPEN
MAIN ACTIVATION CORE WARMING
FULL ACTIVATION SEQUENCE QUEUED
“Hindi,” sabi ni Serena.
Si Mika ay halos humampas sa keyboard sa bilis ng pag-type. “Sinusubukan kong i-block.”
“Can you?” tanong ni Tomas.
“Hindi kung director override ang source.”
Hinawakan ni Tomas ang radyo. “Security to main activation core. Detain Director Dalisay’s command authority. Freeze all manual access.”
Static lang ang sumagot.
Tapos may boses na hindi sa security.
Boses ng system.
SILENCE PROTOCOL EXTENDED
INTERNAL SECURITY COMMANDS SUSPENDED
Dahan-dahang lumingon si Tomas kay Dalisay.
“Ginamit mo ang Silence Protocol para pigilan kami.”
“Ginamit ko ito para pigilan ang panic.”
“Ginamit mo ito para kontrolin ang lahat.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Sa malaking screen, nagbago ang countdown.
Hindi na ang dating mahigit pitumpung oras.
Biglang bumilis ang bilang.
FULL ACTIVATION ACCELERATED
00 HOURS, 10 MINUTES, 00 SECONDS
Napatigil si Alina.
“Sampung minuto?”
Mika halos hindi makahinga habang nakatitig sa screen. “In-accelerate niya. Hindi na natin hihintayin ang natural countdown.”
Si Serena ay humarap kay Dalisay, basag ang boses.
“Pinatay mo na ba talaga ang konsensiya mo?”
Sa unang pagkakataon, nagalit si Dalisay.
“Ginagawa ko ang dapat matagal na nating ginawa!”
“Hindi,” sabi ni Alina. “Ginagawa ninyo ang eksaktong babala sa atin.”
Sa screen, lumabas ang bagong command.
ANCHOR PERSON REQUIRED FOR FINAL INITIATION
Lahat napatingin kay Alina.
Si Dalisay rin.
At sa tinging iyon, nakita ni Alina ang pinakakinatatakutan niya.
Hindi siya tao para kay Dalisay sa sandaling iyon.
Hindi siya anak ni Elias.
Hindi siya signal analyst.
Hindi siya si Alina.
Siya ang susi.
Mabilis na humakbang si Tomas at humarang sa harap niya.
“Hindi mo siya madadala.”
Hindi sumagot si Dalisay.
Pero mula sa hallway sa labas ng Response Archive, sabay-sabay na umilaw ang pulang ilaw.
May mga yabag.
Marami.
Security personnel.
Hindi alam ni Alina kung alam ba nila ang tunay na nangyayari o sumusunod lang sa command.
Humigpit ang hawak ni Mika sa kamay niya.
“Alina,” sabi nito, “kailangan nating mauna sa core.”
“Paano?”
Tumingin si Mika sa screen, sa floor map, at sa sariling pangalan na unti-unti nang nawawala sa system.
“Kung burado na ako sa ibang access layers,” sabi niya, “baka may mga pinto na hindi na ako kayang i-lock out.”
“Hindi kita ilalagay sa panganib.”
“Nasa panganib na ako.”
Mula sa speaker, bumalik ang boses ng system.
FULL ACTIVATION IN: 09 MINUTES, 32 SECONDS
Sa loob ng Response Archive, muling umilaw ang lumang monitor.
Isang huling linya ang lumitaw.
Hindi galing sa system.
Hindi rin galing kay future Alina.
Handwritten scan iyon.
Sulat ni Elias.
Lina, kapag pinilit nilang buksan ang huling pinto, huwag mong habulin ang nawawala. Bilangin mo ang siyam.
Napatingin si Alina sa screen.
Sa labas, palapit na ang mga yabag.
Sa loob, naghihintay ang inversion sequence.
At sa buong Silong-9, nagsimula nang bumukas ang ikalawang pinto.
SEAL TWO: OPENING