Kabanata 3
Ang Pangalan sa Archive
Hindi na pinauwi si Alina nang gabing iyon.
Matapos lumitaw ang mensaheng SEE YOU TOMORROW sa screen, isinara ni Tomas ang buong Observation Wing. Walang lumabas. Walang pumasok. Lahat ng nakakita sa nangyari ay pinaupo sa briefing room habang kinukuha ang kanilang statement.
Hindi iyon ordinaryong tanong at sagot.
Bawat sinabi nila ay nire-record. Bawat oras ay inililista. Bawat galaw bago dumating ang signal ay pinapabalikan.
Pero kahit ilang beses nila ulitin, iisa lang ang malinaw.
May dumating na video mula sa hinaharap.
May dahong tumanda sa loob ng ilang segundo.
May log na nagsasabing si Alina ang mag-aactivate ng Project Silakbo tatlong araw mula ngayon.
At may CCTV na nagpapakita ng isang Alina na hindi pa dapat naroroon.
Si Alina ay tahimik na nakaupo sa dulo ng mesa.
Sa harap niya, may basong tubig na hindi niya iniinom. Sa kabilang dulo, kausap ni Dr. Dalisay si Tomas sa mahinang boses. Si Mika naman ay katabi niya, hawak ang sariling tablet, pero hindi rin ito mapakali.
Si Dr. Serena Avellana ay nakatayo malapit sa pinto.
Hindi ito nakikialam sa usapan. Pero ilang beses nang nahuli ni Alina na tumitingin ito sa kanya.
May alam ito.
Hindi lang kaunti.
May alam ito tungkol sa ama niya.
Nang matapos ang unang pagtatanong, tumayo si Dalisay sa harap ng grupo.
“Ang lahat ng nakita ninyo ngayong gabi ay mananatili sa loob ng Silong-9,” sabi niya. “Walang tawag sa pamilya. Walang mensahe sa labas. Walang personal na tala. Hangga’t hindi natin alam ang lawak ng pangyayari, lahat ng impormasyon ay hawak muna ng command office.”
May ilang nagkatinginan.
Tumaas ang tingin ni Alina. “Sir, bawal po kaming makipag-ugnayan kahit sa pamilya?”
“Pansamantala.”
“Paano kung may naapektuhan na sa labas?”
“Wala pa tayong ebidensiya niyan.”
“Wala rin tayong ebidensiyang hindi.”
Sumikip ang katahimikan sa silid.
Hindi nagtaas ng boses si Dalisay. “Reyes, naiintindihan kong personal ito para sa iyo.”
“Hindi lang po ito personal. Lumabas ang pangalan ng ama ko sa system ninyo.”
“Sa system natin,” diin ni Dalisay. “Empleyado ka ng LIKHA.”
“Kung empleyado po ako, bakit parang ako ang huling pinagsasabihan?”
Hindi agad sumagot si Dalisay.
Sa tabi ni Alina, bahagyang gumalaw si Mika, na parang gustong pigilan siya. Pero hindi na nagsalita si Alina. Alam niyang kulang pa ang hawak niyang impormasyon. Alam niyang kung pipilitin niya ngayon, mas lalo lang siyang isasara sa labas ng lahat.
Kaya tumahimik siya.
Hindi dahil sumuko siya.
Kundi dahil natutunan na niyang may mga pinto na hindi binubuksan sa harap ng nagbabantay.
Pagkatapos ng briefing, pinabalik ang karamihan sa kanilang quarters. Hindi iyon tunay na pahinga. Mas malapit iyon sa pagbabantay. Bawat pasilyo ay may guwardiya. Bawat pinto ay may log. Kahit ang mga elevator papunta sa mas malalim na palapag ay naka-restrict.
Naglakad si Alina sa corridor kasama si Mika.
Tahimik silang pareho.
Pagdating nila sa junction papunta sa staff quarters, huminto si Mika.
“Hindi ka matutulog, ano?”
Tumingin si Alina sa kanya.
“Alam ko ang itsura mo kapag nagpapanggap kang susunod,” sabi ni Mika.
“Ganoon ba ako kahalata?”
“Sa akin, oo.”
Tumingin si Alina sa dulo ng hallway. Nandoon ang daan papunta sa old archive wing. Sarado iyon sa karamihan ng staff, pero hindi imposible pasukin. Lalo na kung may kasama kang systems engineer na marunong humanap ng butas sa lumang access panel.
“May alam si Serena,” sabi ni Alina.
“Alam ko.”
“May alam din si Dalisay.”
“Mas lalo iyon.”
“Kung hihintayin ko silang magsabi, walang mangyayari.”
Napabuntong-hininga si Mika. “Alina, alam kong hinahanap mo ang sagot tungkol sa papa mo. Pero hindi na ito simpleng family secret. May oras na gumagalaw nang mali. May future log na ginagamit ang pangalan mo.”
“Kaya nga kailangan kong malaman kung bakit ako.”
Hindi agad sumagot si Mika.
Sa dulo ng corridor, may dumaan na guwardiya. Pareho silang tumahimik hanggang makalayo ito.
Pagkatapos, inangat ni Mika ang hawak niyang tablet.
“May maintenance panel sa likod ng storage hall. Luma ang lock. Hindi siya nakakabit sa bagong monitoring grid.”
Napatingin si Alina sa kanya.
Umiling si Mika. “Hindi ko sinabing tutulungan kita.”
“Mika.”
“Ang sinasabi ko lang, kung sakaling may baliw na magtatangkang pumasok sa old archive, doon siya dadaan.”
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, bahagyang lumambot ang mukha ni Alina.
“Salamat.”
“Huwag ka munang magpasalamat. Kapag nahuli tayo, sasabihin kong hinila mo ako.”
“Fair.”
Naglakad sila palayo sa staff quarters.
Mas madilim ang storage hall kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Hindi ito madalas dinadaanan. May mga lumang equipment case sa gilid, sealed crates, at sirang monitor na hindi pa natatanggal. Sa pinakadulo, may maliit na pinto na halos kapareho ng kulay ng pader.
Lumuhod si Mika sa tabi ng access panel.
“Limang minuto,” bulong niya.
“Akala ko luma ang lock.”
“Luma, oo. Pero masungit pa rin.”
Habang inaayos ni Mika ang panel, nakinig si Alina sa paligid. May ugong ng kuryente sa pader. May mahinang patak ng tubig sa malayo. Sa ilalim ng lupa, kahit tahimik, parang laging may humihinga sa likod ng mga pader.
May pumitik sa panel.
“Bukas,” sabi ni Mika.
Dahan-dahan nilang itinulak ang pinto.
Sa loob, malamig.
Hindi tulad ng lamig ng air-conditioning. Iba ito. Parang lamig ng lugar na matagal nang hindi ginagalaw.
Ang old archive wing ay mas luma kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Mas mababa ang kisame. Mas makitid ang hallway. Ang ilaw ay dilaw, hindi puti. Sa magkabilang gilid, may mga pinto na may numerong halos kupas na.
Sa dulo, nakita nila ang silid na hinahanap ni Mika.
ARCHIVE STORAGE B
Nakakabit pa rin sa pinto ang lumang LIKHA seal.
“Hindi dapat ito active,” sabi ni Mika. “Matagal nang nilipat ang records sa central system.”
“Pero may mga bagay na hindi nila gustong madaling makita.”
Hindi na sumagot si Mika.
Binuksan niya ang pinto gamit ang maintenance access. Ilang segundo bago ito bumigay.
Pagpasok nila, sinalubong sila ng amoy ng lumang papel, metal, at alikabok.
Hindi puro digital ang archive.
May mga physical folders pa rin sa loob. Mga kahon. Mga lumang drive. Mga dokumentong selyado sa makapal na plastic. Sa gitna ng silid, may lumang terminal na nakakabit sa sariling power source.
Lumapit si Mika sa terminal at pinagana ito.
Matagal bago bumukas ang screen.
Habang naghihintay, naglakad si Alina sa hanay ng mga kahon. May mga code sa gilid. Karamihan ay walang malinaw na pangalan.
Hanggang makita niya ang isang kahong may markang halos burado na.
U-LI…
Pinunasan niya ang alikabok.
Mas luminaw ang label.
UNANG LIWANAG
“May nakita ako,” sabi niya.
Lumapit si Mika.
“Project Unang Liwanag,” basa nito. “Hindi ko pa naririnig iyan.”
“Buksan natin.”
“Alina, physical seal iyan.”
“Ibig sabihin?”
“Ibig sabihin, kung bubuksan natin, hindi ko na mababalik sa dati.”
Tumingin si Alina sa kahon.
“Buksan natin.”
Sandaling nag-atubili si Mika, pero tumulong din. Maingat nilang tinanggal ang lumang seal at binuksan ang kahon.
Sa loob, may makapal na folder.
Sa pinakaunang pahina, nandoon ang mga pangalan ng research team.
Hindi na kinailangan ni Alina hanapin nang matagal.
Nakita niya agad.
DR. ELIAS REYES — SENIOR SIGNAL RESEARCHER
Humigpit ang hawak niya sa papel.
Nasa ibaba ang isa pang pangalan.
DR. SERENA AVELLANA — TEMPORAL FIELD OBSERVER
At sa pinakahuling bahagi:
PROJECT DIRECTOR: DR. LUCIO DALISAY
Napapikit si Alina.
Kaya pala.
Kaya pala hindi nagulat nang buo si Dalisay.
Kaya pala tumahimik si Serena.
Hindi bago sa kanila ang nangyayari.
May nauna na.
At nandoon ang ama niya.
“Alina,” mahinang sabi ni Mika.
Nakita nito ang isa pang pahina.
May nakasulat na summary:
Project Unang Liwanag was terminated after unresolved temporal event.
Sa ilalim, may makapal na itim na guhit sa maraming linya. Halos lahat ng detalye ay binura.
Pero may isang bahagi na hindi natakpan nang buo.
Subject Reyes did not exit the chamber within observed time.
Hindi lumabas si Elias sa chamber.
Naramdaman ni Alina na nanghina ang tuhod niya. Kumapit siya sa gilid ng mesa.
Hindi aksidente sa bundok.
Hindi nawawala sa labas.
Hindi simpleng hindi nahanap.
Nasa loob siya ng eksperimento.
“Sinungaling sila,” sabi ni Alina.
Hindi iyon sigaw. Mas mabigat pa sa sigaw ang hina ng boses niya.
Kinuha ni Mika ang isang maliit na drive mula sa kahon. “May attached recording dito.”
“Patugtugin mo.”
“Dito?”
“Oo.”
Ikinabit ni Mika ang drive sa terminal. Umilaw ang screen. May lumabas na lumang video file. May petsang labindalawang taon na ang nakalipas.
Pinindot ni Mika ang bukas.
Puro static muna.
Pagkatapos, lumitaw ang isang observation chamber.
Mas luma ang itsura kaysa sa chamber na nakita nila kanina. Mas simple ang equipment. Sa gitna, may lalaking nakatayo.
Hindi na kailangan ni Alina ng pangalan.
Kilala niya ang tindig. Ang balikat. Ang paraan ng paglingon.
Si Elias Reyes.
Mas bata ito kaysa sa huling alaala niya. Nakasuot ng lab coat, may ID sa dibdib, at may hawak na recorder.
“Test window opening in ten seconds,” sabi ng isang boses sa recording.
Tumingin si Elias sa camera.
“Kung sakaling hindi maging stable ang field,” sabi niya, “huwag ipagpatuloy ang second sequence.”
May sumagot mula sa labas ng chamber. Boses ni Dalisay, mas bata, pero madaling makilala.
“Noted. Continue.”
Huminga nang malalim si Elias.
Tapos may sinabi siyang nagpahinto sa paghinga ni Alina.
“Kung mangyari ito ulit, huwag hayaang si Alina ang maging susi.”
Napaatras si Alina.
Naputol ang video.
Tapos bumalik sa file menu.
Nakatulala siya sa screen.
Labindalawang taon na ang nakalipas, binanggit na siya ng ama niya.
Bata pa siya noon.
Wala pa siyang alam sa LIKHA.
Wala pa siya sa Silong-9.
Pero alam na ng ama niyang may posibilidad na siya ang maging susi.
“Ano ang ibig sabihin noon?” tanong ni Mika.
Hindi sumagot si Alina. Hindi niya rin alam.
Pero sa dibdib niya, may mabigat na bagay na unti-unting lumulubog.
Hindi aksidente na siya ang nakatanggap ng broadcast.
Hindi aksidente na pangalan niya ang nasa future log.
Hindi aksidente na siya ang hinihingan ng daughter authorization.
May kaugnayan siya sa Project Silakbo bago pa niya malaman na umiiral ito.
May narinig silang tunog mula sa labas.
Mga yabag.
Mabilis na pinatay ni Mika ang screen. Ibinalik ni Alina ang ilang pahina sa folder, pero hindi na nila maisasara nang maayos ang kahon.
Bumukas ang pinto.
Nasa labas si Tomas Villarin.
Mag-isa siya.
Hindi nakatutok ang baril. Pero sapat ang mukha niya para malaman nilang hindi niya nagustuhan ang nadatnan.
“Alam ninyong bawal kayo rito,” sabi niya.
Walang sumagot.
Pumasok si Tomas at tiningnan ang bukas na kahon. Nabasa niya ang label.
UNANG LIWANAG
Tumingin siya kay Alina.
“Hinahanap mo talaga ang gulo.”
“Hindi,” sagot ni Alina. “Hinahanap ko ang totoo.”
“Hindi lahat ng totoo ay ligtas buksan.”
“Mas ligtas ba ang pagsisinungaling sa loob ng labindalawang taon?”
Napahinto si Tomas.
Nakita ni Alina na nabasa nito ang pangalan ni Elias sa folder. Hindi na ito nagulat nang sobra. Ibig sabihin, may alam din siya. O kahit paano, may narinig na siya.
“Chief,” sabi ni Mika, “may kopya kayo ng access log. Alam ninyong may mali. Hindi ito ordinaryong breach.”
“Alam ko.”
Nagkatinginan sina Alina at Mika.
Lumapit si Tomas sa pinto at sinilip ang hallway. Nang masigurong walang ibang naroon, isinara niya ito.
“May sampung minuto kayo,” sabi niya.
Hindi makapaniwala si Mika. “Hindi ninyo kami huhulihin?”
“Kung huhulihin ko kayo, tapos na dapat.”
Tumingin si Alina sa kanya. “Bakit?”
Matagal bago sumagot si Tomas.
“Dahil kanina, habang nasa briefing kayo, nag-check ako ng old incident logs. May isang report doon tungkol sa pagkawala ng ama mo.”
Natahimik si Alina.
“Ang nakasulat sa public file, aksidente sa bundok,” patuloy ni Tomas. “Pero may internal movement record sa araw ding iyon. Pumasok si Dr. Elias Reyes sa restricted chamber ng Silong-9. Walang exit log.”
Parang may humigpit sa lalamunan ni Alina.
“Bakit hindi sinabi sa pamilya namin?”
“Hindi ko alam,” sabi ni Tomas. “Wala pa ako rito noon.”
“Tapos ngayon?”
“Ngayon, may system na nagpapakita ng footage mula bukas. May project log mula tatlong araw sa hinaharap. At may pangalan ng ama mo sa file na kusang lumabas.” Huminga siya nang malalim. “Kaya hindi ko na sigurado kung sino ang dapat kong bantayan. Kayo ba, o ang mga taong ayaw kayong makakita nito.”
Hindi inaasahan ni Alina na maririnig iyon mula sa kanya.
Bumalik si Mika sa terminal. “Kailangan nating hanapin ang full report.”
“Naka-redact ang karamihan,” sabi ni Alina.
“Baka may backup sa lumang drive.”
Mabilis silang naghanap sa kahon. May ilang sirang storage card, lumang transcript, at sealed envelope.
Ang envelope ay may sulat-kamay sa harap.
For L.R. only.
Napatigil si Alina.
L.R.
Lina Reyes.
Dahan-dahan niyang kinuha ang envelope.
Hindi ito makapal. Sa loob, may isang lumang papel. Dilaw na ang gilid. May nakasulat sa sulat-kamay ng ama niya.
Hindi mahaba.
Pero sapat para halos mapaupo si Alina sa bigat.
Lina, kung nababasa mo ito, ibig sabihin naulit ang signal. Huwag kang maniniwala sa unang ipapakita nito. Ang oras ay marunong gumamit ng mukha ng minamahal natin. Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.
Nanginginig ang daliri ni Alina sa hawak na papel.
Sa ibaba, may isa pang linya.
Isara ang pinto bago ka nito makilala nang buo.
Walang nagsalita.
Kahit si Tomas, tahimik.
Ilang segundo pa lang ang lumipas nang biglang nag-vibrate ang phone ni Alina.
Napatigil ang lahat.
Dapat walang signal sa loob ng old archive. Dapat putol ang communication. Dapat bawal tumanggap ng kahit ano mula sa labas.
Pero umiilaw ang screen ng phone niya.
Tumatawag si Niko.
Ang kapatid niya.
Hindi agad gumalaw si Alina.
“Tanggapin mo,” sabi ni Mika.
Tiningnan ni Alina si Tomas.
Tumango ito, mabigat man sa loob.
Sinagot ni Alina ang tawag.
“Niko?”
Sa kabilang linya, hingal ang kapatid niya. May ingay sa background, parang nasa bahay ito at may hinahalukay.
“Ate,” sabi ni Niko. “Ate, hindi ko alam kung prank ba ito o ano.”
“Niko, huminga ka muna. Ano’ng nangyari?”
May sandaling katahimikan.
Pagbalik ng boses ni Niko, halos pabulong na ito.
“Ate, may voicemail si Papa sa phone ko.”
Nanlamig ang buong katawan ni Alina.
Hindi siya nakasagot.
Nagpatuloy si Niko, nanginginig ang boses.
“Ngayon lang dumating. Pero ang date… ang date niya labindalawang taon na ang nakalipas.”
Napahawak si Alina sa mesa.
Sa lumang archive ng Silong-9, hawak niya ang sulat ng ama niya.
Sa kabilang linya, hawak ng kapatid niya ang boses ng taong matagal na nilang pinilit tanggapin na wala na.
“Ate,” sabi ni Niko, “bakit sinasabi ni Papa na huwag mong bubuksan ang pinto?”