Kabanata 4
Ang Boses sa Lumang Telepono
“Ate, bakit sinasabi ni Papa na huwag mong bubuksan ang pinto?”
Hindi agad nakasagot si Alina.
Sa loob ng lumang archive ng Silong-9, tila mas lalong lumamig ang paligid. Hawak pa rin niya ang sulat ng ama. Sa kabilang kamay, nakadikit sa tainga niya ang telepono habang naririnig ang takot sa boses ni Niko.
Si Mika ay nakatayo malapit sa terminal. Si Tomas ay nasa may pinto, nakikinig pero hindi nakikialam. Pareho silang tahimik.
“Niko,” maingat na sabi ni Alina. “Nasaan ka ngayon?”
“Nasa bahay. Mag-isa ako.”
“Sigurado ka?”
“Oo. Ate, ano ba ito? Bakit may mensahe si Papa sa phone ko? Bakit ngayon lang dumating?”
Napapikit si Alina sandali.
Gusto niyang sabihin na hindi niya rin alam. Gusto niyang sabihin na baka mali lang ang nakita nito. Gusto niyang pagaanin ang loob ng kapatid niya.
Pero hindi na ordinaryong gabi ito.
At hindi na sapat ang kasinungalingan.
“Niko, makinig ka sa akin,” sabi niya. “Huwag kang lalabas ng bahay. Huwag mong buburahin ang mensahe. At huwag mong ipapasa sa kahit sino.”
“Ate, tinatakot mo naman ako.”
“Hindi iyon ang gusto ko. Gusto ko lang maging ligtas ka.”
“Bakit? May nangyayari ba diyan?”
Napatingin si Alina sa folder ng Project Unang Liwanag. Nakalatag pa rin sa mesa ang pangalan ng ama nila.
“May nalaman ako tungkol kay Papa,” sabi niya.
Sandaling natahimik si Niko.
Pagbalik ng boses nito, mas mahina na.
“Akala ko ba tapos na iyon? Akala ko ba tanggap na natin?”
Hindi sumagot agad si Alina.
Hindi niya masabi sa kapatid na hindi niya kailanman natanggap.
Tinakpan lang niya ang sugat para makapasok sa trabaho, makangiti kapag kailangan, at magpanggap na normal kapag may nagtatanong kung ayos na ba siya.
Pero hindi iyon paghilom.
Pagtago lang iyon.
“Niko,” sabi niya. “Puwede mo bang iparinig sa akin ang mensahe?”
Narinig niya ang paggalaw sa kabilang linya. May kaluskos. May mahinang paghinga. Tila nanginginig ang kamay ng kapatid niya habang hinahanap ang mensahe.
“Ate,” sabi ni Niko, “hindi malinaw ang tunog. Parang luma. Parang galing sa sirang radyo.”
“Okay lang. Iparinig mo.”
Ilang segundo ang lumipas.
Tapos may tumunog na mahinang static.
Hindi iyon karaniwang ingay ng lumang recording. May kakaiba rito. Parang may hanging umiikot sa loob ng mahabang silid. May kasamang patlang-patlang na tunog na tila bakal na hinihila sa malayo.
Pagkatapos, may boses.
Mahina.
Basag.
Pero kilala ni Alina.
“Lina…”
Nanginig ang hawak niyang telepono.
Si Elias Reyes.
Mas malinaw kaysa sa boses sa broadcast. Mas mahina, oo. Pero kanya iyon. Ang parehong tinig na naririnig niya noon kapag tinatawag siya mula sa kusina, kapag tinuturuan siyang tumingin sa langit, kapag sinasabing hindi lahat ng nawawala ay wala na.
“Lina, kung naririnig mo ito…”
Naputol ang tunog. Bumalik ang static.
“…huwag mong hahabulin ang nawala.”
Tumulo ang luha ni Alina bago pa niya mapigilan.
Hindi siya humikbi. Hindi siya bumagsak. Nanatili siyang nakatayo, pero ramdam niyang may bumukas na matagal na niyang kinandado.
“Isara mo ang pinto,” patuloy ng boses ni Elias. “Kahit marinig mo ako. Kahit makita mo ako. Kahit sabihin kong ako ito.”
Biglang lumakas ang static.
May isa pang boses sa likod.
Hindi malinaw.
Parang may ibang taong nagsasalita mula sa malayong lugar.
Tapos bumalik ang boses ni Elias.
“Anak, kung darating ang araw na papapiliin ka ng oras… piliin mo ang buhay.”
Naputol ang mensahe.
Tahimik ang linya.
Walang nagsalita.
Kahit si Niko sa kabilang dulo, hindi agad kumibo.
“Ate,” mahinang sabi nito pagkaraan ng ilang segundo. “Si Papa ba talaga iyon?”
Hindi alam ni Alina kung paano sasagot nang hindi siya magsisinungaling.
“Kaboses niya,” sabi niya.
“Hindi lang kaboses.” Nanginginig ang boses ni Niko. “Siya iyon.”
Napahawak si Alina sa gilid ng mesa.
Sa harap niya, nandoon ang sulat ni Elias.
Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.
Parang sabay na binubuksan ng oras ang lahat ng sugat na pilit nilang tinabunan.
“Niko,” sabi niya. “May kakaiba ka bang napansin sa bahay?”
“Bukod sa boses ng patay nating ama sa phone ko?”
“Niko.”
Huminga nang malalim ang kapatid niya. “Kanina, nawalan ng ilaw ng ilang segundo. Tapos noong bumalik, iba na ang oras sa orasan sa sala.”
“Iba paano?”
“Nauuna ng dalawang oras.”
Napatingin si Alina kay Mika.
Tumuwid agad si Mika at lumapit.
“Lahat ng orasan?” tanong ni Alina.
“Hindi. Iyong lumang orasan lang ni Papa. Iyong kahoy na ayaw mong ipatapon.”
Napakapit lalo si Alina sa telepono.
Ang lumang orasan ng ama nila.
Isa sa iilang bagay na naiwan matapos itong mawala.
“May iba pa?” tanong niya.
May narinig siyang pagbukas ng drawer sa kabilang linya.
“May picture tayo dito sa sala. Iyong kasama natin si Papa sa observatory noon. Alam mo iyon?”
“Oo.”
“Kanina, malinaw pa. Ngayon…” Huminto si Niko.
“Ano?”
“Nawawala ang mukha ni Papa.”
Hindi makahinga si Alina nang ilang sandali.
“Niko, pakinggan mo ako. Kunan mo ng picture ang lahat ng nagbago. Pero huwag mong hahawakan ang lumang orasan. Huwag mo ring gagalawin ang picture.”
“Ate, ano ba talaga ang nangyayari?”
Bago pa siya makasagot, biglang nawala ang boses ni Niko.
“Niko?”
Walang sagot.
“Niko!”
May static.
Tapos may boses na pumasok.
Hindi kay Niko.
Kay Elias.
“Lina…”
Namutla si Alina.
Si Mika ay lumapit pa, nakatingin sa telepono na para bang nakikita niya ang boses na lumalabas mula rito.
“Lina,” ulit ng boses. “Malapit na nitong maalala ang pangalan mo.”
Tapos naputol ang tawag.
Bumalik sa ordinaryong screen ang telepono.
Walang tawag.
Walang signal.
Walang rekord na may nangyaring usapan.
“Hindi na nakalista ang tawag,” sabi ni Alina, halos pabulong.
Kinuha ni Mika ang telepono at tiningnan. Mabilis ang kilos nito, pero kontrolado. Ilang pindot. Ilang tingin sa kasaysayan ng tawag.
Wala.
“Parang hindi tumawag si Niko,” sabi ni Mika.
“Narinig ninyo,” sabi ni Alina.
“Oo,” sagot ni Tomas. “Narinig namin.”
May bigat sa sagot niya. Hindi siya nagsasabi para pakalmahin si Alina. Sinasabi niya iyon dahil totoo.
Napatingin si Alina kay Tomas.
“Kung lalabas na ito sa bahay namin,” sabi niya, “hindi na ito nakakulong sa Silong-9.”
Hindi sumagot si Tomas.
Dahil alam niyang tama siya.
Mula sa labas, may mahinang tunog ng yabag.
Agad na pinatay ni Mika ang lumang terminal. Tinakpan ni Alina ang folder at isiningit sa ilalim ng isang bukas na kahon ang sulat ni Elias, pero hindi niya binitawan ang kopya nito. Itinupi niya iyon at itinago sa loob ng bulsa.
Bumukas ang pinto.
Si Dr. Serena Avellana ang nasa labas.
Mag-isa siya.
Hindi siya nagulat na makita sila roon.
“Dapat umalis na kayo,” sabi niya.
Tumaas ang tingin ni Tomas. “Alam ninyo palang nandito sila.”
“Alam kong pupunta sila rito.”
Tumingin si Alina kay Serena. “Dahil alam ninyo ang laman ng archive.”
Hindi umiwas si Serena.
“Oo.”
“Alam ninyo rin na hindi aksidente ang nangyari sa papa ko.”
Saglit na pumikit si Serena. Nang dumilat siya, mas mabigat na ang tingin niya.
“Oo.”
Muntik nang bumigay ang boses ni Alina. “Bakit hindi ninyo sinabi sa amin?”
“Dahil pinatahimik kami.”
“Ng isang utos?”
“Ng takot.” Lumapit si Serena nang dahan-dahan. “At ng paniniwalang kung tatahimik kami, hindi na mauulit.”
“Pero naulit.”
“Oo.”
Nagkatinginan sila.
Hindi umiiyak si Serena, pero halata sa mukha niya ang kasalanang matagal niyang binuhat.
“Hindi siya nawala sa bundok, Alina,” sabi niya.
Hindi gumalaw si Alina.
Alam na niya.
Pero iba pa rin kapag narinig mula sa taong nandoon.
“Nawala siya sa loob ng oras.”
Nanatili ang katahimikan sa archive.
Parang maging ang lumang pader ay nakikinig.
“Paano?” tanong ni Alina.
“May signal kaming natanggap noon,” sabi ni Serena. “Hindi kasing lakas ng ngayon. Mas mahina. Mas putol-putol. Pero may pattern. Si Elias ang unang nagsabing hindi iyon galing sa ordinaryong pinanggalingan.”
“Kalawakan?”
“Iyon ang akala namin.”
“At mali kayo?”
“Hindi namin alam. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung saan talaga ito nanggaling. Ang alam ko, nang sinubukan naming sagutin ang signal, may bumukas na field sa loob ng chamber.”
“Field?”
“Parang manipis na punit sa takbo ng oras. Hindi pinto. Hindi daan. Mas malapit sa sugat.”
Tumingin si Mika sa kanya. “At pumasok si Elias?”
“Hindi niya sinadya. May nag-overload sa loob. Pumasok siya para isara ang manual control.”
“Manual control?” tanong ni Alina.
Tumango si Serena. “Kung hindi niya ginawa iyon, kakalat na ang anomaly noon pa.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ni Alina.
“Niligtas niya kayo.”
“Niligtas niya ang buong facility,” sabi ni Serena. “At posibleng higit pa roon.”
Napatungo si Alina.
Ilang taon niyang inisip na iniwan sila ng ama niya nang walang paliwanag.
Ngayon, ang paliwanag ay mas masakit.
Hindi siya umalis.
Hindi siya tumakbo.
Pumasok siya sa panganib para hindi ito lumabas.
“Bakit ako?” tanong ni Alina. “Bakit pangalan ko ang nasa files? Bakit ako ang tinatawag ng system?”
Doon nag-atubili si Serena.
At sa pag-aatubiling iyon, nakuha ni Alina ang sagot bago pa man ito sabihin.
“May ginawa sila,” sabi niya. “May ginawa kayo sa akin.”
“Hindi sa iyo,” mabilis na sabi ni Serena. “Hindi sa paraan na iniisip mo.”
“Then sabihin ninyo nang malinaw.”
Tahimik si Serena sa loob ng ilang segundo.
“Bago nawala si Elias, may nakuha kaming readings mula sa chamber. Hindi pangalan ang lumitaw. Hindi mukha. Isang tugma.”
“Tugma saan?”
“Sa genetic record niya.”
Nanlamig si Alina.
“Dahil anak niya ako.”
“Oo. Hindi namin alam kung bakit. Pero ang signal ay tumugon sa bloodline ni Elias. Nang lumakas ang readings, may lumabas na pangalawang tugma.” Tumingin si Serena sa kanya. “Ikaw.”
Naramdaman ni Alina ang bigat ng bawat salita.
Hindi siya random na analyst sa maling lugar.
Hindi siya aksidenteng nakakita ng broadcast mula sa hinaharap.
Sa simula pa lang, may hinahanap ang anomaly.
At ngayon, nahanap na siya.
“Hindi ko ito pinili,” sabi ni Alina.
“Alam ko.”
“Hindi ko ito gusto.”
“Alam ko rin.”
“Pero alam ninyo. Alam ninyo lahat ito. At pinapasok pa rin ninyo ako sa LIKHA?”
“Hindi ako ang nagpasok sa iyo.”
Napalingon si Alina.
“Si Dalisay,” sabi ni Mika.
Hindi sumagot si Serena.
Hindi na niya kailangang sumagot.
Mula sa labas ng archive, biglang tumunog ang alarm.
Hindi malakas sa una.
Isang mahabang tunog.
Tapos sinundan ng pula-pulang ilaw sa hallway.
Nagtakbuhan ang ilang tao sa malayo.
Tomas agad ang unang lumabas. “Ano ang alert?”
May sagot mula sa kanyang radyo.
“Chief, may fluctuation sa main system. Lumalabas po sa lahat ng screen.”
“Anong lumalabas?”
Hindi agad sumagot ang nasa kabilang linya.
Tapos, nanginginig ang boses nito nang magsalita.
“Countdown po.”
Nagkatinginan sina Alina, Mika, at Serena.
Mabilis silang lumabas ng archive.
Habang tumatakbo sila sa hallway, napansin ni Alina na may mali sa ilaw. Hindi lang ito kumukurap. Parang nauuna ang anino bago dumating ang katawan. Kapag dumadaan sila sa ilalim ng ilaw, tila nahuhuli ang sarili nilang galaw sa pader.
Pagdating nila sa main corridor, nakita nila ang maraming staff na nakatayo sa harap ng mga monitor.
Lahat ng screen, pare-pareho ang ipinapakita.
Walang signal graph.
Walang security feed.
Walang system menu.
Isang countdown lang.
PROJECT SILAKBO ACTIVATION
72 HOURS REMAINING
Tila tumigil ang hininga ng buong facility.
Lumapit si Dr. Dalisay mula sa kabilang hallway. Mabilis ang lakad nito, pero hindi nawawala ang pilit na kontrol sa mukha.
“Sinong nagpasimula nito?” tanong niya.
“Wala po,” sagot ng technician. “Kusang lumabas sa system.”
“Patayin ninyo.”
“Hindi po tumatanggap ng utos.”
“Putulin ang power sa main display.”
“Sinubukan na po.”
Mas lalong bumigat ang mukha ni Dalisay.
Si Alina ay nakatitig sa countdown.
Pitumpu’t dalawang oras.
Tatlong araw.
Ang parehong layo ng authorization log na lumabas kanina.
Sa tabi niya, mahina ang boses ni Mika.
“Alina, kung tatlong araw mula ngayon ang activation log…”
Tinapos ni Alina ang iniisip nito.
“Ibig sabihin nagsimula na ang papunta roon.”
Biglang nagbago ang isang screen sa gitna ng hallway.
Nawala ang countdown.
Pinalitan ito ng itim na larawan.
Tapos may lumitaw na isang putol-putol na video.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero malinaw ang boses.
Boses ni Alina.
Mas matanda.
Mas pagod.
Mas desperado.
“Kung nakikita mo ito,” sabi ng future Alina, “ibig sabihin hindi na sapat ang pagtago.”
Nagkalat ang static.
Pagbalik ng larawan, nakatingin na ito diretso sa camera.
“Hanapin mo ang unang pinto. Huwag ang huli.”
Naputol ang video.
Bumalik ang countdown sa lahat ng screen.
71 HOURS, 59 MINUTES, 44 SECONDS
At sa ilalim nito, may bagong linya.
ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES