Project Silakbo

• Tagalog Sci-Fi Short Novel

Sa ilalim ng isang abandonadong obserbatoryo sa kabundukan ng Pilipinas, may lihim na pasilidad na hindi alam ng publiko.

Ang pangalan nito ay Silong-9.

Dito nagtatrabaho si Alina Reyes, isang signal analyst ng LIKHA, isang ahensiyang humahawak ng mga classified na proyekto tungkol sa kalawakan, teknolohiya, at mga kakaibang senyas na hindi kayang ipaliwanag ng ordinaryong siyensya.

Isang gabi, nakatanggap ang Silong-9 ng isang broadcast na hindi dapat dumating.

Ang nagpadala ay si Alina.

Pero hindi ang Alina ng kasalukuyan.

Ang broadcast ay mula sa hinaharap.

Sa video, pagod, takot, at sugatan ang future version niya habang paulit-ulit na nagbabala:

“Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo. Kapag ginawa ninyo, hindi lang oras ang mawawala. Tayo ang mawawala.”

Ngunit paano makakapagpadala ng babala ang isang tao mula sa hinaharap?

Bakit pangalan ni Alina ang nakaugnay sa Project Silakbo?

At bakit sa gitna ng lahat ng ito, muling lumilitaw ang boses ng kanyang ama—si Dr. Elias Reyes—na labindalawang taon nang nawawala?

Habang lumalakas ang misteryosong signal, nagsisimulang magbago ang mga record, litrato, alaala, at mismong takbo ng oras.

May mga taong nakakalimutan.

May mga pangalang nabubura.

May mga pinto na hindi dapat binubuksan.

At sa bawat segundong lumilipas, mas lumalapit ang isang tanong na kailangang sagutin ni Alina:

Kung ang hinahanap mong mahal sa buhay ay nasa loob ng oras, bubuksan mo ba ang pinto kahit kapalit nito ang buong kinabukasan?

Reader’s Note

Ang kuwentong ito ay isang clean Tagalog sci-fi mystery na may halong suspense, family drama, government secrets, at time anomaly.

Hindi ito ordinaryong time travel story.

Dito, ang oras ay hindi basta binabalikan.

Dito, ang oras ay may binubura.

Glossary / Gabay sa mga Termino

LIKHA

Ang LIKHA ay isang fictional Philippine agency na humahawak ng mga lihim na proyekto tungkol sa kalawakan, signal research, advanced technology, at mga anomaly na hindi pa kayang ipaliwanag ng publiko.

Buong pangalan: Lupon ng Inobasyon sa Kalawakan, Himig, at Agham

---

Silong-9

Ang Silong-9 ay isang secret underground facility sa ilalim ng isang abandonadong obserbatoryo sa kabundukan ng Pilipinas.

Dito isinasagawa ang mga classified experiment ng LIKHA.

---

Project Silakbo

Ang Project Silakbo ay isang classified experiment ng LIKHA na may kinalaman sa isang misteryosong signal.

Sa simula, ang akala ng mga scientist ay pinag-aaralan lang nila ang signal.

Pero habang lumalalim ang kuwento, lumalabas na ang Project Silakbo ay maaaring may mas delikadong layunin.

---

Signal

Ang signal ay ang misteryosong senyas na natanggap ng Silong-9.

Hindi malinaw kung saan ito galing. Maaaring mula sa kalawakan, mula sa hinaharap, o mula sa isang lugar na hindi na sakop ng normal na oras.

---

Broadcast

Ang broadcast ay isang video, audio, o message na natatanggap ng system kahit hindi ito ipinadala sa normal na paraan.

Sa kuwento, ang pinakaunang broadcast ay galing kay Alina mismo—pero mula sa hinaharap.

---

Future Broadcast

Ang future broadcast ay mensahe mula sa posibleng hinaharap.

Hindi laging malinaw kung ito ay babala, alaala, sirang record, o epekto ng anomaly.

---

Timelapse Anomaly

Ang timelapse anomaly ay kakaibang pangyayari kung saan hindi na normal ang takbo ng oras.

Puwedeng ang ilang segundo sa isang lugar ay katumbas ng oras, araw, o taon sa ibang lugar.

Puwede rin nitong maapektuhan ang alaala, records, litrato, gamit, at mismong existence ng tao.

---

Time Bleed

Ang time bleed ay nangyayari kapag ang epekto ng anomaly ay nagsisimulang lumabas sa dapat nitong hangganan.

Halimbawa, ang pagbabago ng oras sa isang lugar ay umaabot na sa ibang lugar, bagay, o tao.

---

Memory Shift

Ang memory shift ay biglaang pagkakaroon ng alaala na hindi dapat alam ng isang tao.

Maaaring alaala ito mula sa ibang timeline, future event, o epekto ng anomaly.

---

Temporal Erasure

Ang temporal erasure ay unti-unting pagbura sa bakas ng isang tao sa mundo.

Hindi agad nawawala ang katawan ng tao.

Una, nawawala ang records.

Sumunod, nawawala ang pangalan sa system.

Pagkatapos, may mga taong nagsisimulang makalimot na kilala nila siya.

---

Anchor Person

Ang anchor person ay taong may espesyal na koneksyon sa anomaly.

Sa kuwento, si Alina Reyes ang tinutukoy ng system bilang anchor person.

Ibig sabihin, may bahagi ng anomaly na tumutugon sa kanya.

---

Chamber

Ang chamber ay isang sealed experiment room sa loob ng Silong-9.

Dito sinusubukan, sinusukat, at kino-contain ng LIKHA ang mga epekto ng Project Silakbo.

---

Observation Chamber Three

Ang Observation Chamber Three ay isa sa pinakamahalagang chamber sa kuwento.

Dito unang nakita ng mga character na hindi na normal ang takbo ng oras.

---

Field

Ang field ay ang tawag ng mga scientist sa kakaibang bahagi ng space at time na naaapektuhan ng anomaly.

Hindi ito pinto, hindi rin simpleng energy.

Mas malapit ito sa punit o sugat sa takbo ng oras.

---

Silence Protocol

Ang Silence Protocol ay emergency order sa Silong-9.

Kapag ipinatupad ito, walang impormasyon ang puwedeng lumabas sa facility. Pinipigilan ang tawag, email, report, at anumang communication sa labas.

Ginagamit ito kapag may classified emergency.

---

Countdown

Ang countdown ay ang bilang-pababa na lumalabas sa system ng Silong-9.

Ito ang nagmamarka kung gaano na lang katagal bago mangyari ang susunod na malaking event sa Project Silakbo.

---

Full Activation

Ang full activation ay ang buong pagbubukas o pagpapatakbo ng Project Silakbo.

Delikado ito dahil maaaring lumawak ang anomaly at makaapekto hindi lang sa Silong-9, kundi pati sa mga tao at lugar sa labas.

---

Temporal Collapse

Ang temporal collapse ay posibleng pagbagsak ng normal na takbo ng oras.

Kapag nangyari ito, maaaring mabura ang records, alaala, lugar, pangalan, at buong bahagi ng realidad.

---

“Nine Seconds. Not More. Not Less.”

Ito ang isa sa pinakamahalagang clue sa kuwento.

Hindi pa malinaw sa simula kung ano ang ibig sabihin nito, pero may kinalaman ito sa tamang paraan para pigilan ang anomaly.

---

Important Character Guide

Alina Reyes

Signal analyst ng LIKHA. Anak ni Dr. Elias Reyes. Tahimik, matalino, at matapang kahit may sugat mula sa pagkawala ng kanyang ama.

Dr. Elias Reyes

Ama ni Alina. Dating scientist ng LIKHA na nawala labindalawang taon na ang nakalipas. Ang opisyal na kuwento: naaksidente siya sa bundok. Pero may mas malalim na katotohanan sa pagkawala niya.

Mika Salcedo

Systems engineer ng Silong-9 at malapit na kaibigan ni Alina. Praktikal, mabilis mag-isip, at isa sa unang tumulong kay Alina nang magsimulang magulo ang system.

Dr. Lucio Dalisay

Director ng Silong-9. Mahinahon, kontrolado, at maraming itinatago tungkol sa Project Silakbo.

Dr. Serena Avellana

Senior scientist ng LIKHA. Dating kasama ni Elias sa unang eksperimento. Tahimik, mabigat ang konsensiya, at may alam sa tunay na nangyari labindalawang taon na ang nakalipas.

Tomas Villarin

Security chief ng Silong-9. Mahigpit sa protocol, pero hindi bulag sa katotohanan. Kapag nakita niyang may mali, marunong siyang kumilos kahit delikado.

Kabanata 1
Ang Broadcast na Hindi Pa Dapat Dumating
 

Maulan nang gabing iyon sa kabundukan.

Sa ibabaw ng lumang obserbatoryo, halos wala nang makikitang palatandaan na may tao pa roon. Kinakalawang na ang malaking dome sa tuktok. Ang lumang daan paakyat ay basang-basa, makintab sa ilaw ng iilang poste, at napapalibutan ng makapal na puno.

Kung ordinaryong tao ang dadaan, iisipin niyang matagal nang iniwan ang lugar.

Pero sa ilalim ng lupa, buhay na buhay ang Silong-9.

Sa loob ng underground facility, tahimik ang mga hallway. Puting ilaw ang nakahanay sa kisame. May mahinang ugong ang air-conditioning. Sa ilang bahagi, may tunog ng machines na tuloy-tuloy na nagbabantay sa mga signal mula sa kalawakan.

Nasa Signal Monitoring Room si Alina Reyes.

Nakaupo siya sa harap ng tatlong monitor, hawak ang malamig nang kape na kanina pa niya hindi nauubos. Sa screen, may sunod-sunod na linya, numero, at frequency readings na hindi na bago sa kanya.

Para sa ibang tao, puro gulo lang iyon.

Para kay Alina, may ritmo ang bawat signal.

May tahimik.

May sabog.

May natural.

May gawa ng tao.

At may mga signal na parang may gustong sabihin kahit hindi pa niya maintindihan.

“Hindi ka pa rin umuuwi?” tanong ni Mika Salcedo mula sa kabilang workstation.

Hindi agad sumagot si Alina. Nakatingin pa rin siya sa monitor.

“Night shift ako,” sabi niya.

“Night shift ka kahapon. At noong isang araw.”

“Hindi mo binilang iyong isang araw bago iyon?”

Umiling si Mika habang inilapag ang hawak niyang tablet. “Binilang ko. Ayoko lang sabihin kasi baka maalala mong tao ka pa.”

Napatingin si Alina sa kanya. Sandali lang, pero sapat para makita ni Mika ang pagod sa mga mata niya.

“May coffee machine pa ba sa pantry?” tanong ni Alina.

“Meron. Pero kung kape pa rin ang tawag mo doon, malakas ang loob mo.”

Bahagyang ngumiti si Alina, pero agad ding nawala.

Sa labas ng makapal na pader ng Silong-9, patuloy ang ulan. Sa loob, walang bintana. Walang tunog ng kulog. Walang malamig na hangin mula sa bundok.

Pero ramdam pa rin ni Alina ang bigat ng gabi.

May mga gabing ganoon sa facility. Kahit walang nangyayari, parang may hinihintay ang buong lugar.

“Alina,” tawag ni Mika.

“Hm?”

“May movement sa Band 7.”

Tumuwid si Alina sa pagkakaupo. Inilapag niya ang kape at hinila palapit ang keyboard.

Sa gitnang monitor, may manipis na spike sa reading. Mabilis itong nawala, tapos bumalik ulit. Hindi ito malakas, pero malinis. Sobrang linis para maging ordinaryong interference.

“Ulitin mo,” sabi ni Alina.

Pinindot ni Mika ang ilang command. Lumaki sa screen ang signal pattern.

Tatlong maikling pulse.

Isang mahaba.

Dalawang maikli.

Tapos katahimikan.

Bumalik ulit.

Tatlong maikli.

Isang mahaba.

Dalawang maikli.

Hindi kumurap si Alina.

“Hindi random,” bulong niya.

“Baka equipment echo lang,” sabi ni Mika, pero hindi sigurado ang boses niya.

“Hindi. Masyadong pantay.”

Lumapit si Mika sa likod niya. “Source?”

“Hindi pa malinaw.” Mabilis na gumalaw ang mga daliri ni Alina sa keyboard. “Parang galing sa upper atmosphere, pero tumatalon ang reading.”

“Tumatalon?”

“Parang ayaw magpahuli.”

May pumasok na maliit na babala sa screen.

UNIDENTIFIED SIGNAL THREAD DETECTED

Huminga nang malalim si Alina.

Sa Silong-9, sanay sila sa kakaibang signal. Hindi iyon sapat para mataranta ang kahit sino. Trabaho nila iyon. Sinasala nila ang ingay ng kalawakan, signal ng satellites, lumang transmissions, at kung anu-ano pang hindi agad maipaliwanag.

Pero iba ito.

Hindi dahil malakas.

Kundi dahil parang may ayos.

Parang may naghihintay na mapansin.

“Record mo lahat,” sabi ni Alina.

“Recording na.”

Biglang gumalaw ang ilaw sa silid. Isang kisap. Mabilis lang, pero sapat para mapatingin silang dalawa sa kisame.

“Power fluctuation?” tanong ni Mika.

“Walang alert,” sagot ni Alina.

Sa screen, nagbago ang pattern.

Ang dating pulses, naging mas dikit-dikit. Sunod-sunod. Mabilis. Para bang may nagmamadali.

“May data packet,” sabi ni Mika. “Hindi lang signal.”

Nanlamig ang kamay ni Alina.

“Data packet mula saan?”

“Hindi ko alam.”

Lumabas ang bagong alert.

INCOMING FILE

Napatigil si Mika. “Hindi dapat puwedeng mangyari iyan.”

Tama siya.

Ang system ng Silong-9 ay hindi basta tumatanggap ng file mula sa unknown source. Maraming harang, maraming lock, maraming protocol. Kahit normal satellite feed, kailangang dumaan sa scan bago makapasok.

Pero ngayon, may file na pumasok na parang kilala nito ang daan.

Tumingin si Alina sa file name.

Walang pangalan.

Puro sirang characters.

Tapos unti-unting nagbago.

Parang may nagta-type mula sa kabilang dulo.

ALINA_REYES_07DAYS

Hindi gumalaw si Alina.

Maging si Mika, natahimik.

“Alina,” maingat na sabi nito. “Huwag mong buksan.”

Hindi sumagot si Alina.

Nakatitig siya sa pangalan niya sa screen.

Alam niyang dapat niyang tawagin ang supervisor. Alam niyang dapat niyang sundin ang protocol. Alam niyang hindi dapat binubuksan ang kahit anong file na galing sa unknown source.

Pero sa loob ng ilang segundo, hindi scientist ang nanaig sa kanya.

Anak siya ng lalaking labindalawang taon nang nawawala.

At may isang bagay sa file na iyon ang parang tumawag mismo sa pangalan niya.

“Isolate mo sa sandbox,” sabi niya.

“Alina—”

“Hindi ko bubuksan sa main system. Isolate mo lang.”

Nag-atubili si Mika, pero ginawa pa rin niya. Ilang segundo silang parehong hindi nagsalita habang gumagalaw ang progress bar.

FILE ISOLATED

PLAYBACK AVAILABLE

Tumingin si Mika sa kanya. “Kapag may nangyaring masama, sasabihin kong ikaw ang may kasalanan.”

“Fair.”

Pinindot ni Alina ang play.

Una, puro static.

Itim ang screen. May tunog ng hangin, pero hindi tulad ng ordinaryong hangin. Parang galing sa mahabang tunnel. May kasamang mahinang kaluskos, putol-putol na ingay, at isang tunog na parang sirang alarm mula sa malayo.

Tapos may lumitaw na mukha.

Napaatras si Mika.

Si Alina ay hindi nakagalaw.

Ang babae sa video ay siya.

O kamukha niya.

Mas matanda nang kaunti. Mas payat. May dumi sa pisngi. May sugat sa gilid ng noo, pero hindi malalim. Ang buhok nito ay magulo. Ang mga mata nito ay pagod na pagod, pero buhay ang takot.

Lumapit sa camera ang babae.

Putol-putol ang video. Minsan malinaw, minsan nagiging guhit-guhit ang mukha nito.

“Kung… kung natanggap ninyo ito…” huminga nang hirap ang babae. “Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo.”

Namilog ang mga mata ni Mika.

Naramdaman ni Alina na bumilis ang tibok ng puso niya.

Project Silakbo.

Isang pangalan na naririnig niya sa facility, pero hindi niya hawak ang buong detalye. Alam niyang classified ito. Alam niyang may kinalaman ito sa signal research. Pero hindi siya bahagi ng core team.

Hindi pa.

Sa video, tumingin ang mas matandang Alina sa likod niya, na para bang may narinig.

Pagbalik niya sa camera, mas nagmamadali na siya.

“Kapag ginawa ninyo,” sabi nito, nanginginig ang boses, “hindi lang oras ang mawawala.”

Naputol ang signal.

Bumalik.

“Tayo ang mawawala.”

Namatay ang audio.

Sa screen, gumalaw ang bibig ng future Alina, pero walang lumabas na tunog. Sinubukan ni Alina dagdagan ang audio level. Walang nangyari.

“May timestamp,” sabi ni Mika, halos pabulong.

Tiningnan ni Alina ang lower corner ng video.

Pito araw mula ngayon.

Eksaktong petsa.

Eksaktong oras.

Ang video ay mula sa hinaharap.

“Hindi iyan posible,” sabi ni Mika.

Pero hindi niya sinabi iyon na parang sigurado siya.

Sinabi niya iyon na parang umaasa siyang may magsasabi sa kanya na tama siya.

Hindi makapagsalita si Alina. Nakatingin pa rin siya sa mukha ng sarili niya sa screen. Sa takot nito. Sa pagod nito. Sa bigat ng boses na parang may nakita itong hindi na dapat makita ng kahit sino.

Biglang bumalik ang audio.

Mahina lang.

May boses sa background.

Lalaki.

Malayo.

Puno ng static.

“Lina…”

Nawala ang hangin sa dibdib ni Alina.

Hindi siya tinatawag ng lahat na Lina. Sa trabaho, Alina siya. Sa records, Reyes. Sa bahay, minsan Ate. Pero Lina—

Iyon ang tawag sa kanya ng ama niya noong bata pa siya.

“Lina, bilisan mo…”

Naputol ulit ang video.

Tumayo si Alina.

“Replay,” sabi niya.

“Alina—”

“Replay, Mika.”

Pinindot ni Mika ang command. Pero imbes na bumalik ang video, nag-error ang file.

PLAYBACK CORRUPTED

“Hindi,” bulong ni Alina.

Mabilis siyang nag-type, sinubukang i-recover ang cached copy. Wala. Sinubukan niya ang audio buffer. Wala. Sinubukan niya ang temporary file. Wala.

Parang may kusang bumura sa laman ng system.

“May backup dapat,” sabi niya.

“Wala,” sagot ni Mika, habang mabilis ding nagche-check. “Alina, walang backup. Parang isang beses lang talaga ito dapat makita.”

Tumunog ang security alert sa pinto.

Pareho silang napatingin.

Sa maliit na glass panel, nakita nila si Tomas Villarin, ang security chief ng Silong-9. Nakatayo ito sa labas kasama ang dalawang guard. Hindi ito mukhang galit. Mas masama iyon.

Mukha itong may alam na nangyaring hindi dapat nangyari.

Binuksan ni Mika ang pinto.

“May unauthorized signal event,” sabi ni Tomas. Diretso ang tingin niya kay Alina. “Sino ang nagbukas?”

Hindi agad sumagot si Mika.

“Ako,” sabi ni Alina.

Humakbang papasok si Tomas. “Anong laman?”

Tumingin si Alina sa screen. Wala na ang video. Wala na ang mukha ng future version niya. Wala na ang boses.

Pero ramdam pa rin niya ang tawag.

Lina.

“Warning,” sagot niya.

“Anong klaseng warning?”

Bago nakasagot si Alina, biglang namatay ang lahat ng monitor.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Sa dilim, narinig nila ang mahinang ugong ng facility. Tapos bumalik ang ilaw.

Isa-isang nagbukas ang screens.

Hindi na signal readings ang nasa monitor.

Isang folder ang nakabukas sa gitna.

Walang command na pinindot si Alina.

Walang gumalaw sa keyboard.

Pero nandoon ang folder.

Sa loob nito, may isang file.

Nakapako ang tingin ni Alina sa pangalan.

ELIAS_REYES_FINAL_SEQUENCE

Hindi siya nakahinga.

Sa tabi niya, mahina ang boses ni Mika.

“Alina… hindi ba iyon ang pangalan ng papa mo?”

Hindi sumagot si Alina.

Dahil sa screen, may lumabas na bagong linya sa ilalim ng file.

STATUS: WAITING FOR DAUGHTER AUTHORIZATION

At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, naramdaman ni Alina na ang ama niyang matagal nang nawawala ay hindi pala ganap na umalis.

Maaaring may naiwan sa kanya.

O maaaring may naghihintay pa rin sa loob ng Silong-9.

Kabanata 2
Ang Silid na Nauuna ang Oras

Hindi agad pinabuksan ni Tomas Villarin ang file.

Hindi rin siya nagtanong nang marami.

Tumayo lang siya sa likod ni Alina, nakatitig sa screen na para bang kaya niyang pigilan ang lahat sa pamamagitan ng katahimikan.

ELIAS_REYES_FINAL_SEQUENCE

Nandoon pa rin ang pangalan.

Sa ilalim nito, hindi nawawala ang linyang mas lalong nagpapabigat sa dibdib ni Alina.

STATUS: WAITING FOR DAUGHTER AUTHORIZATION

“Patayin ang connection sa labas,” utos ni Tomas sa isa sa mga guard.

“Sir, internal system lang po ang source,” sagot ng guard habang nakatingin sa hawak na device.

“Walang internal system na kusang nagbubukas ng file,” malamig na sabi ni Tomas. “Gawin mo.”

Agad na umalis ang guard.

Si Mika ay nasa tabi ni Alina, hindi mapakali. Hindi niya hinahawakan ang keyboard. Para bang natatakot siyang kahit isang galaw lang ay may mabubuksan silang hindi na maisasara.

“Alina,” mahinang sabi ni Mika. “Kilalang-kilala ng system ang pangalan mo.”

Hindi sumagot si Alina.

Hindi niya maalis ang tingin sa pangalan ng ama niya.

Labindalawang taon na niyang hindi naririnig ang boses ni Dr. Elias Reyes nang malinaw. Labindalawang taon na niyang paulit-ulit sinubukang tanggapin ang sinabi sa kanila: aksidente sa bundok, walang katawan na narekober, walang sapat na ebidensiya, walang kasiguruhan.

Pero ngayon, sa gitna ng pinaka-lihim na pasilidad ng LIKHA, may file na dala ang pangalan nito.

At ang file na iyon ay naghihintay sa kanya.

“Ano ang ibig sabihin ng daughter authorization?” tanong ni Tomas.

“Hindi ko alam,” sagot ni Alina.

“Hindi sapat ang sagot na iyan.”

Napalingon siya rito. “Iyon lang ang sagot ko.”

Matagal silang nagkatinginan. Mahigpit ang mukha ni Tomas, pero hindi galit ang nasa mata niya. Mas malapit iyon sa pag-aalala.

Bago pa may magsalita ulit, bumukas ang pinto ng Signal Monitoring Room.

Pumasok si Dr. Lucio Dalisay.

Tahimik ang naging kilos ng lahat.

Hindi matangkad si Dalisay, pero may bigat ang presensiya niya. Maayos ang puting buhok, malinis ang suot na dark coat, at laging kontrolado ang boses. Siya ang director ng Silong-9, at bihira siyang bumaba sa monitoring room nang walang seryosong dahilan.

Sa likod niya, pumasok si Dr. Serena Avellana.

Mas tahimik ito. Nakasuot ng salamin, hawak ang manipis na folder, at may lungkot sa mga matang hindi madaling basahin. Tumingin ito sandali kay Alina, pagkatapos sa screen.

Nakita ni Alina ang bahagyang pagbabago sa mukha ni Serena nang mabasa nito ang pangalan ni Elias.

Mabilis lang.

Pero nakita niya.

“Lock the room,” sabi ni Dalisay.

Isinara ni Tomas ang pinto at inilagay ang security lock.

Lumapit si Dalisay sa monitor. Hindi siya nagtanong kung ano ang nangyari. Binasa lang niya ang nasa screen.

“May nagbukas ba nito?” tanong niya.

“Wala pa,” sagot ni Mika. “Lumabas lang po siya after ng signal event.”

“Signal event?” Tumingin si Dalisay kay Alina.

Huminga muna si Alina bago nagsalita. “May pumasok na unknown signal sa Band 7. May dala itong video file.”

“Ano ang laman?”

Saglit na nag-atubili si Alina.

Hindi dahil ayaw niyang sabihin.

Kundi dahil kapag sinabi niya, magiging totoo na talaga.

“Ako,” sabi niya. “Ako ang nasa video.”

Walang nagsalita.

Nagpatuloy siya. “Mas matanda. Parang galing sa ibang oras. May warning tungkol sa Project Silakbo.”

Kumunot ang noo ni Dalisay. “Ano ang eksaktong sinabi?”

Tiningnan ni Alina ang blangkong screen sa tabi ng file, na para bang nandoon pa rin ang mukha ng future version niya.

“‘Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo. Kapag ginawa ninyo, hindi lang oras ang mawawala. Tayo ang mawawala.’”

Naramdaman niya ang paggalaw ni Serena sa likod ni Dalisay.

Hindi ito nagsalita.

Pero halata sa mukha nito na may tinamaan ang sinabi ni Alina.

“Impossible,” sabi ni Dalisay.

Hindi matapang ang pagkakasabi niya. Hindi rin galit.

Parang iyon ang unang salitang kailangan niyang sabihin para hindi kumalat ang takot sa silid.

“Sir,” sabi ni Mika, “may timestamp ang file.”

“Timestamp can be fabricated.”

“Seven days from now po.”

“Then it was fabricated well.”

“May audio sa background,” dagdag ni Alina.

Doon tumingin sa kanya si Serena.

“Audio?” tanong nito.

Tumango si Alina. “Boses ng lalaki. Tinawag niya akong Lina.”

Tahimik.

Masyadong tahimik.

Tiningnan ni Alina si Serena. “May kilala kayong tumatawag sa akin niyan?”

Hindi agad sumagot si Serena.

Si Dalisay ang sumagot para sa kanya.

“Maraming bagay ang kayang gayahin ng signal kapag nakakuha ito ng personal data. Voice pattern. Memory triggers. Visual records. Hindi ibig sabihin na totoo ang lahat ng ipinapakita nito.”

“Hindi pa ninyo naririnig ang audio,” sabi ni Alina.

“At hindi ko hahayaang basta natin itong paniwalaan.”

Lumapit si Dalisay sa control panel. “Mika, i-copy ang logs. Tomas, limitahan ang access sa room. Dr. Avellana, kailangan kong makita ang raw signal.”

“Director,” mahinang sabi ni Serena, “kung may koneksyon ito sa Silakbo, hindi sapat ang ordinaryong review.”

“Alam ko.”

“Kung may lumabas na pangalan ni Elias—”

“Dr. Avellana,” putol ni Dalisay.

Hindi mataas ang boses niya. Pero tumigil si Serena.

Doon mas lalong natiyak ni Alina na may alam sila.

At hindi iyon maliit na bagay.

“Sir,” sabi ni Alina. “Bakit may file ang ama ko sa system ng Silong-9?”

“Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan iyon.”

“Kailan ang tamang oras? Labindalawang taon na po.”

Napaangat ang tingin ni Dalisay sa kanya.

Sa unang pagkakataon, may bahid ng awa sa mukha nito. Pero mabilis ding nawala.

“Alina, ang priority natin ngayon ay ang safety ng facility.”

“Kasama ba ako sa safety na iyon? O bahagi ako ng problemang tinatago ninyo?”

“Control your assumptions.”

“Then give me something better.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Sa halip, hinarap niya ang monitor at pinindot ang command para ilipat ang file sa isolated storage.

TRANSFER FAILED

Muling sinubukan ni Mika.

TRANSFER FAILED

“Bakit ayaw gumalaw?” tanong ni Tomas.

Mabilis na nag-type si Mika. “Parang naka-lock siya sa user path ni Alina.”

“Alisin ang workstation,” utos ni Dalisay.

“Kapag tinanggal natin bigla, baka masira ang buong log,” sabi ni Mika.

“Then do it carefully.”

Napahawak si Alina sa gilid ng mesa. Habang gumagalaw ang mga tao sa paligid niya, hindi pa rin nawawala sa screen ang pangalan ng ama niya.

Parang sinasadyang ipakita.

Parang ayaw magpakuha.

Parang naghihintay.

Maya-maya, may bagong alert na lumabas sa main system.

TEMPORAL FLUCTUATION DETECTED

Lahat napatingin.

“Location?” tanong ni Dalisay.

Mabilis na sumagot si Mika. “Observation Chamber Three.”

Nanigas ang paligid.

Alam ni Alina ang silid na iyon. Hindi iyon ordinaryong laboratory. Ginagamit iyon para sa controlled signal exposure. Walang taong pinapapasok doon nang walang clearance. Makapal ang pader, hiwalay ang air system, at lahat ng nangyayari sa loob ay nakikita mula sa observation deck.

“May tao ba sa loob?” tanong ni Tomas.

“Wala,” sagot ni Mika. “Empty chamber.”

“Pumunta tayo,” sabi ni Dalisay.

Hindi dapat kasama si Alina.

Alam niya iyon.

Pero nang lumabas ang lahat ng senior staff, sumunod siya. Walang pumigil agad. Siguro dahil lahat sila ay nagmamadali. Siguro dahil kahit si Dalisay ay hindi na sigurado kung dapat ba siyang paalisin.

Mabilis silang naglakad sa mahabang hallway ng Silong-9.

Habang sumusunod si Alina, pansin niya ang kakaibang pakiramdam sa paligid. Hindi nagbago ang anyo ng hallway. Pareho pa rin ang puting ilaw, gray na pader, at linya ng mga pinto.

Pero iba ang hangin.

Parang mas mabigat.

Parang ang bawat ilaw ay bahagyang nahuhuli sa pagkurap.

Pagdating nila sa Observation Wing, may dalawa nang technician sa control deck. Pareho silang kinakabahan habang tinitingnan ang malaking glass panel na nakaharap sa chamber.

Walang laman ang silid.

Puting sahig.

Puting mesa sa gitna.

Isang maliit na metal tray.

At sa tray, may isang sariwang dahon.

“Bakit may marker sa loob?” tanong ni Dalisay.

“Calibration marker po,” sagot ng technician. “Inilagay kanina sa routine check. Fresh sample. Galing sa hydroponics bay.”

Tiningnan ni Alina ang dahon.

Berde pa ito.

Makinis.

Bagong pitas.

Sa control screen, lumabas ang reading.

Mababang fluctuation.

Hindi delikado.

Pero hindi rin normal.

“Simulan ang observation recording,” sabi ni Dalisay.

“Recording na po.”

Lumapit si Mika sa control panel. “Director, hindi natin alam kung anong klaseng fluctuation ito.”

“Exactly why we observe.”

“Hindi ba dapat i-seal muna natin ang chamber?”

“Naka-seal na.”

Hindi nagsalita si Alina. Nakatingin siya sa dahon.

Sa una, walang nangyari.

Isang minuto.

Dalawa.

Tatlo.

Unti-unting bumaba ang readings. May ilang staff na huminga nang maluwag.

Tapos kumurap ang ilaw sa loob ng chamber.

Isang beses lang.

Pagbalik ng ilaw, nag-iba ang dahon.

Hindi na ito kasing kinang ng dati.

Ang gilid ay bahagyang nanuyo.

“Zoom,” sabi ni Serena.

Pinalaki ng technician ang camera feed.

Nakita nila ang pagkitid ng dahon. Ang pagkurba ng mga gilid. Ang paglamlam ng kulay berde.

Sa loob ng ilang segundo, naging madilaw ito.

Tapos kayumanggi.

Tapos marupok.

Parang ilang linggo nang patay.

Walang nagsalita.

Sa kabilang bahagi ng glass, nakahiga pa rin ang dahon sa tray.

Pero hindi na ito sariwa.

Mabagal na lumapit si Alina sa glass panel.

“Gaano katagal ang lumipas sa loob?” tanong niya.

“Twelve seconds,” sagot ng technician.

“Twelve seconds sa labas,” sabi ni Serena.

Napatingin sa kanya si Alina.

Hindi na kailangang ipaliwanag ni Serena.

Naintindihan niya.

Sa labas, ilang segundo lang.

Sa loob, maaaring araw o linggo ang dumaan para sa dahon.

Hindi iyon ordinaryong signal.

Hindi iyon pananakot lang.

May nangyayari talaga sa oras.

Mabilis na tumunog ang alarm sa control panel.

UNREGISTERED EVENT LOG CREATED

Mika read the screen, then froze.

Hindi na kailangan ni Alina magtanong.

Nakita niya rin.

May bagong record sa system.

PROJECT SILAKBO ACTIVATION SUCCESSFUL

Tahimik ang buong observation deck.

Si Dalisay ang unang kumilos. “That is false.”

“System-generated po ang log,” sabi ng technician. “Walang manual input.”

“Then mark it corrupted.”

“Sir,” sabi ni Mika, “hindi lang iyan corrupted. May attached authorization.”

Naramdaman ni Alina ang panlalamig ng batok niya.

Lumabas sa screen ang pangalan ng nag-authorize.

AUTHORIZED BY: ALINA REYES

“Hindi ako ang gumawa niyan,” sabi niya agad.

Tumingin si Tomas kay Mika. “Kailan ginawa?”

Mika swallowed. “Tatlong araw mula ngayon.”

Hindi agad nakapagsalita si Alina.

Tatlong araw.

Hindi kahapon.

Hindi kanina.

Tatlong araw mula ngayon.

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Tomas mula kay Alina papunta sa screen. “Paano magkakaroon ng log mula sa araw na hindi pa dumarating?”

Walang sumagot.

Si Dalisay ay nakatayo sa harap ng control panel, nakapikit sandali na para bang pinipilit niyang ayusin sa isip ang lahat bago tuluyang lumala.

“Delete the log,” utos niya.

“Director,” sabi ni Serena, “huwag.”

“Delete it.”

“Kung buburahin natin iyan, mawawala ang unang malinaw na ebidensiya.”

“Ebidensiya ng ano?” tanong ni Dalisay. “Na may future authorization ang isang analyst na walang clearance? Na may dahong tumanda sa loob ng sealed room? Na may project activation na hindi nangyari? Gusto mo bang isulat iyan sa official report?”

“Mas delikado kung itatago natin.”

“Mas delikado kung magpa-panic ang buong facility.”

“Sir,” sabi ni Alina, “may nangyayari na. Kahit itago natin, hindi iyon titigil.”

Tiningnan siya ni Dalisay.

Sa pagkakataong iyon, nakita ni Alina na hindi lang siya ang natatakot.

Natatakot din ang director.

Mas sanay lang itong magtago.

Biglang may pumasok na tawag mula sa Security Monitoring.

“Chief Villarin,” sabi ng boses sa comms. “May kailangan kayong makita.”

Pinindot ni Tomas ang receiver. “Ano iyon?”

“CCTV feed sa East Restricted Hallway. May lumabas na unauthorized movement.”

“Kaninong movement?”

Sandaling katahimikan.

Tapos sumagot ang security officer.

“Kay Reyes po.”

Napatigil si Alina.

“Ako?” tanong niya.

Tumingin si Tomas sa kanya. Nandoon siya, kaharap nila, hindi umaalis sa observation deck.

“Ilipat mo sa main screen,” utos ni Tomas.

Lumipat ang video sa malaking monitor.

Lumabas ang hallway.

Madilim ito kaysa sa ibang bahagi ng facility. East Restricted Hallway. Isang daan papunta sa lumang archive at ilang saradong silid na hindi ginagamit ng ordinaryong staff.

Sa CCTV feed, may babaeng naglalakad.

Si Alina.

Pareho ang suot niyang uniform. Pareho ang buhok. Pareho ang kilos, kahit mas mabagal. May hawak siyang maliit na ID card sa kanang kamay.

Huminto ang babae sa harap ng isang pinto.

Tumingin ito sa camera.

Naramdaman ni Alina na halos tumigil ang puso niya.

Hindi recorded kanina ang video.

Hindi rin live.

Dahil nasa ibabang bahagi ng screen ang timestamp.

Bukas ng gabi.

Eksaktong alas-onse treinta y siete.

“Hindi ako iyan,” sabi ni Alina, pero mahina ang boses niya.

Walang sumagot.

Sa video, ang babaeng kamukha niya ay dahan-dahang itinaas ang kamay.

Ipinakita nito sa camera ang ID card.

Hindi malinaw ang pangalan sa una.

Nag-zoom ang security officer.

Lumabas sa screen ang nakasulat.

DR. ELIAS REYES

Biglang naputol ang footage.

Napalitan ito ng itim na screen.

Tapos may lumitaw na isang linya ng text.

DAUGHTER AUTHORIZATION PENDING

Humigpit ang hawak ni Alina sa gilid ng console.

Lumapit si Mika sa tabi niya. “Alina…”

Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin.

Dahil sa screen, may lumabas pang huling mensahe.

SEE YOU TOMORROW.

At sa loob ng Silong-9, sa unang pagkakataon, walang makapagsabi kung ang susunod na araw ay darating pa nang normal.

Kabanata 3
Ang Pangalan sa Archive

Hindi na pinauwi si Alina nang gabing iyon.

Matapos lumitaw ang mensaheng SEE YOU TOMORROW sa screen, isinara ni Tomas ang buong Observation Wing. Walang lumabas. Walang pumasok. Lahat ng nakakita sa nangyari ay pinaupo sa briefing room habang kinukuha ang kanilang statement.

Hindi iyon ordinaryong tanong at sagot.

Bawat sinabi nila ay nire-record. Bawat oras ay inililista. Bawat galaw bago dumating ang signal ay pinapabalikan.

Pero kahit ilang beses nila ulitin, iisa lang ang malinaw.

May dumating na video mula sa hinaharap.

May dahong tumanda sa loob ng ilang segundo.

May log na nagsasabing si Alina ang mag-aactivate ng Project Silakbo tatlong araw mula ngayon.

At may CCTV na nagpapakita ng isang Alina na hindi pa dapat naroroon.

Si Alina ay tahimik na nakaupo sa dulo ng mesa.

Sa harap niya, may basong tubig na hindi niya iniinom. Sa kabilang dulo, kausap ni Dr. Dalisay si Tomas sa mahinang boses. Si Mika naman ay katabi niya, hawak ang sariling tablet, pero hindi rin ito mapakali.

Si Dr. Serena Avellana ay nakatayo malapit sa pinto.

Hindi ito nakikialam sa usapan. Pero ilang beses nang nahuli ni Alina na tumitingin ito sa kanya.

May alam ito.

Hindi lang kaunti.

May alam ito tungkol sa ama niya.

Nang matapos ang unang pagtatanong, tumayo si Dalisay sa harap ng grupo.

“Ang lahat ng nakita ninyo ngayong gabi ay mananatili sa loob ng Silong-9,” sabi niya. “Walang tawag sa pamilya. Walang mensahe sa labas. Walang personal na tala. Hangga’t hindi natin alam ang lawak ng pangyayari, lahat ng impormasyon ay hawak muna ng command office.”

May ilang nagkatinginan.

Tumaas ang tingin ni Alina. “Sir, bawal po kaming makipag-ugnayan kahit sa pamilya?”

“Pansamantala.”

“Paano kung may naapektuhan na sa labas?”

“Wala pa tayong ebidensiya niyan.”

“Wala rin tayong ebidensiyang hindi.”

Sumikip ang katahimikan sa silid.

Hindi nagtaas ng boses si Dalisay. “Reyes, naiintindihan kong personal ito para sa iyo.”

“Hindi lang po ito personal. Lumabas ang pangalan ng ama ko sa system ninyo.”

“Sa system natin,” diin ni Dalisay. “Empleyado ka ng LIKHA.”

“Kung empleyado po ako, bakit parang ako ang huling pinagsasabihan?”

Hindi agad sumagot si Dalisay.

Sa tabi ni Alina, bahagyang gumalaw si Mika, na parang gustong pigilan siya. Pero hindi na nagsalita si Alina. Alam niyang kulang pa ang hawak niyang impormasyon. Alam niyang kung pipilitin niya ngayon, mas lalo lang siyang isasara sa labas ng lahat.

Kaya tumahimik siya.

Hindi dahil sumuko siya.

Kundi dahil natutunan na niyang may mga pinto na hindi binubuksan sa harap ng nagbabantay.

Pagkatapos ng briefing, pinabalik ang karamihan sa kanilang quarters. Hindi iyon tunay na pahinga. Mas malapit iyon sa pagbabantay. Bawat pasilyo ay may guwardiya. Bawat pinto ay may log. Kahit ang mga elevator papunta sa mas malalim na palapag ay naka-restrict.

Naglakad si Alina sa corridor kasama si Mika.

Tahimik silang pareho.

Pagdating nila sa junction papunta sa staff quarters, huminto si Mika.

“Hindi ka matutulog, ano?”

Tumingin si Alina sa kanya.

“Alam ko ang itsura mo kapag nagpapanggap kang susunod,” sabi ni Mika.

“Ganoon ba ako kahalata?”

“Sa akin, oo.”

Tumingin si Alina sa dulo ng hallway. Nandoon ang daan papunta sa old archive wing. Sarado iyon sa karamihan ng staff, pero hindi imposible pasukin. Lalo na kung may kasama kang systems engineer na marunong humanap ng butas sa lumang access panel.

“May alam si Serena,” sabi ni Alina.

“Alam ko.”

“May alam din si Dalisay.”

“Mas lalo iyon.”

“Kung hihintayin ko silang magsabi, walang mangyayari.”

Napabuntong-hininga si Mika. “Alina, alam kong hinahanap mo ang sagot tungkol sa papa mo. Pero hindi na ito simpleng family secret. May oras na gumagalaw nang mali. May future log na ginagamit ang pangalan mo.”

“Kaya nga kailangan kong malaman kung bakit ako.”

Hindi agad sumagot si Mika.

Sa dulo ng corridor, may dumaan na guwardiya. Pareho silang tumahimik hanggang makalayo ito.

Pagkatapos, inangat ni Mika ang hawak niyang tablet.

“May maintenance panel sa likod ng storage hall. Luma ang lock. Hindi siya nakakabit sa bagong monitoring grid.”

Napatingin si Alina sa kanya.

Umiling si Mika. “Hindi ko sinabing tutulungan kita.”

“Mika.”

“Ang sinasabi ko lang, kung sakaling may baliw na magtatangkang pumasok sa old archive, doon siya dadaan.”

Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, bahagyang lumambot ang mukha ni Alina.

“Salamat.”

“Huwag ka munang magpasalamat. Kapag nahuli tayo, sasabihin kong hinila mo ako.”

“Fair.”

Naglakad sila palayo sa staff quarters.

Mas madilim ang storage hall kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Hindi ito madalas dinadaanan. May mga lumang equipment case sa gilid, sealed crates, at sirang monitor na hindi pa natatanggal. Sa pinakadulo, may maliit na pinto na halos kapareho ng kulay ng pader.

Lumuhod si Mika sa tabi ng access panel.

“Limang minuto,” bulong niya.

“Akala ko luma ang lock.”

“Luma, oo. Pero masungit pa rin.”

Habang inaayos ni Mika ang panel, nakinig si Alina sa paligid. May ugong ng kuryente sa pader. May mahinang patak ng tubig sa malayo. Sa ilalim ng lupa, kahit tahimik, parang laging may humihinga sa likod ng mga pader.

May pumitik sa panel.

“Bukas,” sabi ni Mika.

Dahan-dahan nilang itinulak ang pinto.

Sa loob, malamig.

Hindi tulad ng lamig ng air-conditioning. Iba ito. Parang lamig ng lugar na matagal nang hindi ginagalaw.

Ang old archive wing ay mas luma kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Mas mababa ang kisame. Mas makitid ang hallway. Ang ilaw ay dilaw, hindi puti. Sa magkabilang gilid, may mga pinto na may numerong halos kupas na.

Sa dulo, nakita nila ang silid na hinahanap ni Mika.

ARCHIVE STORAGE B

Nakakabit pa rin sa pinto ang lumang LIKHA seal.

“Hindi dapat ito active,” sabi ni Mika. “Matagal nang nilipat ang records sa central system.”

“Pero may mga bagay na hindi nila gustong madaling makita.”

Hindi na sumagot si Mika.

Binuksan niya ang pinto gamit ang maintenance access. Ilang segundo bago ito bumigay.

Pagpasok nila, sinalubong sila ng amoy ng lumang papel, metal, at alikabok.

Hindi puro digital ang archive.

May mga physical folders pa rin sa loob. Mga kahon. Mga lumang drive. Mga dokumentong selyado sa makapal na plastic. Sa gitna ng silid, may lumang terminal na nakakabit sa sariling power source.

Lumapit si Mika sa terminal at pinagana ito.

Matagal bago bumukas ang screen.

Habang naghihintay, naglakad si Alina sa hanay ng mga kahon. May mga code sa gilid. Karamihan ay walang malinaw na pangalan.

Hanggang makita niya ang isang kahong may markang halos burado na.

U-LI…

Pinunasan niya ang alikabok.

Mas luminaw ang label.

UNANG LIWANAG

“May nakita ako,” sabi niya.

Lumapit si Mika.

“Project Unang Liwanag,” basa nito. “Hindi ko pa naririnig iyan.”

“Buksan natin.”

“Alina, physical seal iyan.”

“Ibig sabihin?”

“Ibig sabihin, kung bubuksan natin, hindi ko na mababalik sa dati.”

Tumingin si Alina sa kahon.

“Buksan natin.”

Sandaling nag-atubili si Mika, pero tumulong din. Maingat nilang tinanggal ang lumang seal at binuksan ang kahon.

Sa loob, may makapal na folder.

Sa pinakaunang pahina, nandoon ang mga pangalan ng research team.

Hindi na kinailangan ni Alina hanapin nang matagal.

Nakita niya agad.

DR. ELIAS REYES — SENIOR SIGNAL RESEARCHER

Humigpit ang hawak niya sa papel.

Nasa ibaba ang isa pang pangalan.

DR. SERENA AVELLANA — TEMPORAL FIELD OBSERVER

At sa pinakahuling bahagi:

PROJECT DIRECTOR: DR. LUCIO DALISAY

Napapikit si Alina.

Kaya pala.

Kaya pala hindi nagulat nang buo si Dalisay.

Kaya pala tumahimik si Serena.

Hindi bago sa kanila ang nangyayari.

May nauna na.

At nandoon ang ama niya.

“Alina,” mahinang sabi ni Mika.

Nakita nito ang isa pang pahina.

May nakasulat na summary:

Project Unang Liwanag was terminated after unresolved temporal event.

Sa ilalim, may makapal na itim na guhit sa maraming linya. Halos lahat ng detalye ay binura.

Pero may isang bahagi na hindi natakpan nang buo.

Subject Reyes did not exit the chamber within observed time.

Hindi lumabas si Elias sa chamber.

Naramdaman ni Alina na nanghina ang tuhod niya. Kumapit siya sa gilid ng mesa.

Hindi aksidente sa bundok.

Hindi nawawala sa labas.

Hindi simpleng hindi nahanap.

Nasa loob siya ng eksperimento.

“Sinungaling sila,” sabi ni Alina.

Hindi iyon sigaw. Mas mabigat pa sa sigaw ang hina ng boses niya.

Kinuha ni Mika ang isang maliit na drive mula sa kahon. “May attached recording dito.”

“Patugtugin mo.”

“Dito?”

“Oo.”

Ikinabit ni Mika ang drive sa terminal. Umilaw ang screen. May lumabas na lumang video file. May petsang labindalawang taon na ang nakalipas.

Pinindot ni Mika ang bukas.

Puro static muna.

Pagkatapos, lumitaw ang isang observation chamber.

Mas luma ang itsura kaysa sa chamber na nakita nila kanina. Mas simple ang equipment. Sa gitna, may lalaking nakatayo.

Hindi na kailangan ni Alina ng pangalan.

Kilala niya ang tindig. Ang balikat. Ang paraan ng paglingon.

Si Elias Reyes.

Mas bata ito kaysa sa huling alaala niya. Nakasuot ng lab coat, may ID sa dibdib, at may hawak na recorder.

“Test window opening in ten seconds,” sabi ng isang boses sa recording.

Tumingin si Elias sa camera.

“Kung sakaling hindi maging stable ang field,” sabi niya, “huwag ipagpatuloy ang second sequence.”

May sumagot mula sa labas ng chamber. Boses ni Dalisay, mas bata, pero madaling makilala.

“Noted. Continue.”

Huminga nang malalim si Elias.

Tapos may sinabi siyang nagpahinto sa paghinga ni Alina.

“Kung mangyari ito ulit, huwag hayaang si Alina ang maging susi.”

Napaatras si Alina.

Naputol ang video.

Tapos bumalik sa file menu.

Nakatulala siya sa screen.

Labindalawang taon na ang nakalipas, binanggit na siya ng ama niya.

Bata pa siya noon.

Wala pa siyang alam sa LIKHA.

Wala pa siya sa Silong-9.

Pero alam na ng ama niyang may posibilidad na siya ang maging susi.

“Ano ang ibig sabihin noon?” tanong ni Mika.

Hindi sumagot si Alina. Hindi niya rin alam.

Pero sa dibdib niya, may mabigat na bagay na unti-unting lumulubog.

Hindi aksidente na siya ang nakatanggap ng broadcast.

Hindi aksidente na pangalan niya ang nasa future log.

Hindi aksidente na siya ang hinihingan ng daughter authorization.

May kaugnayan siya sa Project Silakbo bago pa niya malaman na umiiral ito.

May narinig silang tunog mula sa labas.

Mga yabag.

Mabilis na pinatay ni Mika ang screen. Ibinalik ni Alina ang ilang pahina sa folder, pero hindi na nila maisasara nang maayos ang kahon.

Bumukas ang pinto.

Nasa labas si Tomas Villarin.

Mag-isa siya.

Hindi nakatutok ang baril. Pero sapat ang mukha niya para malaman nilang hindi niya nagustuhan ang nadatnan.

“Alam ninyong bawal kayo rito,” sabi niya.

Walang sumagot.

Pumasok si Tomas at tiningnan ang bukas na kahon. Nabasa niya ang label.

UNANG LIWANAG

Tumingin siya kay Alina.

“Hinahanap mo talaga ang gulo.”

“Hindi,” sagot ni Alina. “Hinahanap ko ang totoo.”

“Hindi lahat ng totoo ay ligtas buksan.”

“Mas ligtas ba ang pagsisinungaling sa loob ng labindalawang taon?”

Napahinto si Tomas.

Nakita ni Alina na nabasa nito ang pangalan ni Elias sa folder. Hindi na ito nagulat nang sobra. Ibig sabihin, may alam din siya. O kahit paano, may narinig na siya.

“Chief,” sabi ni Mika, “may kopya kayo ng access log. Alam ninyong may mali. Hindi ito ordinaryong breach.”

“Alam ko.”

Nagkatinginan sina Alina at Mika.

Lumapit si Tomas sa pinto at sinilip ang hallway. Nang masigurong walang ibang naroon, isinara niya ito.

“May sampung minuto kayo,” sabi niya.

Hindi makapaniwala si Mika. “Hindi ninyo kami huhulihin?”

“Kung huhulihin ko kayo, tapos na dapat.”

Tumingin si Alina sa kanya. “Bakit?”

Matagal bago sumagot si Tomas.

“Dahil kanina, habang nasa briefing kayo, nag-check ako ng old incident logs. May isang report doon tungkol sa pagkawala ng ama mo.”

Natahimik si Alina.

“Ang nakasulat sa public file, aksidente sa bundok,” patuloy ni Tomas. “Pero may internal movement record sa araw ding iyon. Pumasok si Dr. Elias Reyes sa restricted chamber ng Silong-9. Walang exit log.”

Parang may humigpit sa lalamunan ni Alina.

“Bakit hindi sinabi sa pamilya namin?”

“Hindi ko alam,” sabi ni Tomas. “Wala pa ako rito noon.”

“Tapos ngayon?”

“Ngayon, may system na nagpapakita ng footage mula bukas. May project log mula tatlong araw sa hinaharap. At may pangalan ng ama mo sa file na kusang lumabas.” Huminga siya nang malalim. “Kaya hindi ko na sigurado kung sino ang dapat kong bantayan. Kayo ba, o ang mga taong ayaw kayong makakita nito.”

Hindi inaasahan ni Alina na maririnig iyon mula sa kanya.

Bumalik si Mika sa terminal. “Kailangan nating hanapin ang full report.”

“Naka-redact ang karamihan,” sabi ni Alina.

“Baka may backup sa lumang drive.”

Mabilis silang naghanap sa kahon. May ilang sirang storage card, lumang transcript, at sealed envelope.

Ang envelope ay may sulat-kamay sa harap.

For L.R. only.

Napatigil si Alina.

L.R.

Lina Reyes.

Dahan-dahan niyang kinuha ang envelope.

Hindi ito makapal. Sa loob, may isang lumang papel. Dilaw na ang gilid. May nakasulat sa sulat-kamay ng ama niya.

Hindi mahaba.

Pero sapat para halos mapaupo si Alina sa bigat.

Lina, kung nababasa mo ito, ibig sabihin naulit ang signal. Huwag kang maniniwala sa unang ipapakita nito. Ang oras ay marunong gumamit ng mukha ng minamahal natin. Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.

Nanginginig ang daliri ni Alina sa hawak na papel.

Sa ibaba, may isa pang linya.

Isara ang pinto bago ka nito makilala nang buo.

Walang nagsalita.

Kahit si Tomas, tahimik.

Ilang segundo pa lang ang lumipas nang biglang nag-vibrate ang phone ni Alina.

Napatigil ang lahat.

Dapat walang signal sa loob ng old archive. Dapat putol ang communication. Dapat bawal tumanggap ng kahit ano mula sa labas.

Pero umiilaw ang screen ng phone niya.

Tumatawag si Niko.

Ang kapatid niya.

Hindi agad gumalaw si Alina.

“Tanggapin mo,” sabi ni Mika.

Tiningnan ni Alina si Tomas.

Tumango ito, mabigat man sa loob.

Sinagot ni Alina ang tawag.

“Niko?”

Sa kabilang linya, hingal ang kapatid niya. May ingay sa background, parang nasa bahay ito at may hinahalukay.

“Ate,” sabi ni Niko. “Ate, hindi ko alam kung prank ba ito o ano.”

“Niko, huminga ka muna. Ano’ng nangyari?”

May sandaling katahimikan.

Pagbalik ng boses ni Niko, halos pabulong na ito.

“Ate, may voicemail si Papa sa phone ko.”

Nanlamig ang buong katawan ni Alina.

Hindi siya nakasagot.

Nagpatuloy si Niko, nanginginig ang boses.

“Ngayon lang dumating. Pero ang date… ang date niya labindalawang taon na ang nakalipas.”

Napahawak si Alina sa mesa.

Sa lumang archive ng Silong-9, hawak niya ang sulat ng ama niya.

Sa kabilang linya, hawak ng kapatid niya ang boses ng taong matagal na nilang pinilit tanggapin na wala na.

“Ate,” sabi ni Niko, “bakit sinasabi ni Papa na huwag mong bubuksan ang pinto?”

Kabanata 4
Ang Boses sa Lumang Telepono

“Ate, bakit sinasabi ni Papa na huwag mong bubuksan ang pinto?”

Hindi agad nakasagot si Alina.

Sa loob ng lumang archive ng Silong-9, tila mas lalong lumamig ang paligid. Hawak pa rin niya ang sulat ng ama. Sa kabilang kamay, nakadikit sa tainga niya ang telepono habang naririnig ang takot sa boses ni Niko.

Si Mika ay nakatayo malapit sa terminal. Si Tomas ay nasa may pinto, nakikinig pero hindi nakikialam. Pareho silang tahimik.

“Niko,” maingat na sabi ni Alina. “Nasaan ka ngayon?”

“Nasa bahay. Mag-isa ako.”

“Sigurado ka?”

“Oo. Ate, ano ba ito? Bakit may mensahe si Papa sa phone ko? Bakit ngayon lang dumating?”

Napapikit si Alina sandali.

Gusto niyang sabihin na hindi niya rin alam. Gusto niyang sabihin na baka mali lang ang nakita nito. Gusto niyang pagaanin ang loob ng kapatid niya.

Pero hindi na ordinaryong gabi ito.

At hindi na sapat ang kasinungalingan.

“Niko, makinig ka sa akin,” sabi niya. “Huwag kang lalabas ng bahay. Huwag mong buburahin ang mensahe. At huwag mong ipapasa sa kahit sino.”

“Ate, tinatakot mo naman ako.”

“Hindi iyon ang gusto ko. Gusto ko lang maging ligtas ka.”

“Bakit? May nangyayari ba diyan?”

Napatingin si Alina sa folder ng Project Unang Liwanag. Nakalatag pa rin sa mesa ang pangalan ng ama nila.

“May nalaman ako tungkol kay Papa,” sabi niya.

Sandaling natahimik si Niko.

Pagbalik ng boses nito, mas mahina na.

“Akala ko ba tapos na iyon? Akala ko ba tanggap na natin?”

Hindi sumagot agad si Alina.

Hindi niya masabi sa kapatid na hindi niya kailanman natanggap.

Tinakpan lang niya ang sugat para makapasok sa trabaho, makangiti kapag kailangan, at magpanggap na normal kapag may nagtatanong kung ayos na ba siya.

Pero hindi iyon paghilom.

Pagtago lang iyon.

“Niko,” sabi niya. “Puwede mo bang iparinig sa akin ang mensahe?”

Narinig niya ang paggalaw sa kabilang linya. May kaluskos. May mahinang paghinga. Tila nanginginig ang kamay ng kapatid niya habang hinahanap ang mensahe.

“Ate,” sabi ni Niko, “hindi malinaw ang tunog. Parang luma. Parang galing sa sirang radyo.”

“Okay lang. Iparinig mo.”

Ilang segundo ang lumipas.

Tapos may tumunog na mahinang static.

Hindi iyon karaniwang ingay ng lumang recording. May kakaiba rito. Parang may hanging umiikot sa loob ng mahabang silid. May kasamang patlang-patlang na tunog na tila bakal na hinihila sa malayo.

Pagkatapos, may boses.

Mahina.

Basag.

Pero kilala ni Alina.

“Lina…”

Nanginig ang hawak niyang telepono.

Si Elias Reyes.

Mas malinaw kaysa sa boses sa broadcast. Mas mahina, oo. Pero kanya iyon. Ang parehong tinig na naririnig niya noon kapag tinatawag siya mula sa kusina, kapag tinuturuan siyang tumingin sa langit, kapag sinasabing hindi lahat ng nawawala ay wala na.

“Lina, kung naririnig mo ito…”

Naputol ang tunog. Bumalik ang static.

“…huwag mong hahabulin ang nawala.”

Tumulo ang luha ni Alina bago pa niya mapigilan.

Hindi siya humikbi. Hindi siya bumagsak. Nanatili siyang nakatayo, pero ramdam niyang may bumukas na matagal na niyang kinandado.

“Isara mo ang pinto,” patuloy ng boses ni Elias. “Kahit marinig mo ako. Kahit makita mo ako. Kahit sabihin kong ako ito.”

Biglang lumakas ang static.

May isa pang boses sa likod.

Hindi malinaw.

Parang may ibang taong nagsasalita mula sa malayong lugar.

Tapos bumalik ang boses ni Elias.

“Anak, kung darating ang araw na papapiliin ka ng oras… piliin mo ang buhay.”

Naputol ang mensahe.

Tahimik ang linya.

Walang nagsalita.

Kahit si Niko sa kabilang dulo, hindi agad kumibo.

“Ate,” mahinang sabi nito pagkaraan ng ilang segundo. “Si Papa ba talaga iyon?”

Hindi alam ni Alina kung paano sasagot nang hindi siya magsisinungaling.

“Kaboses niya,” sabi niya.

“Hindi lang kaboses.” Nanginginig ang boses ni Niko. “Siya iyon.”

Napahawak si Alina sa gilid ng mesa.

Sa harap niya, nandoon ang sulat ni Elias.

Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.

Parang sabay na binubuksan ng oras ang lahat ng sugat na pilit nilang tinabunan.

“Niko,” sabi niya. “May kakaiba ka bang napansin sa bahay?”

“Bukod sa boses ng patay nating ama sa phone ko?”

“Niko.”

Huminga nang malalim ang kapatid niya. “Kanina, nawalan ng ilaw ng ilang segundo. Tapos noong bumalik, iba na ang oras sa orasan sa sala.”

“Iba paano?”

“Nauuna ng dalawang oras.”

Napatingin si Alina kay Mika.

Tumuwid agad si Mika at lumapit.

“Lahat ng orasan?” tanong ni Alina.

“Hindi. Iyong lumang orasan lang ni Papa. Iyong kahoy na ayaw mong ipatapon.”

Napakapit lalo si Alina sa telepono.

Ang lumang orasan ng ama nila.

Isa sa iilang bagay na naiwan matapos itong mawala.

“May iba pa?” tanong niya.

May narinig siyang pagbukas ng drawer sa kabilang linya.

“May picture tayo dito sa sala. Iyong kasama natin si Papa sa observatory noon. Alam mo iyon?”

“Oo.”

“Kanina, malinaw pa. Ngayon…” Huminto si Niko.

“Ano?”

“Nawawala ang mukha ni Papa.”

Hindi makahinga si Alina nang ilang sandali.

“Niko, pakinggan mo ako. Kunan mo ng picture ang lahat ng nagbago. Pero huwag mong hahawakan ang lumang orasan. Huwag mo ring gagalawin ang picture.”

“Ate, ano ba talaga ang nangyayari?”

Bago pa siya makasagot, biglang nawala ang boses ni Niko.

“Niko?”

Walang sagot.

“Niko!”

May static.

Tapos may boses na pumasok.

Hindi kay Niko.

Kay Elias.

“Lina…”

Namutla si Alina.

Si Mika ay lumapit pa, nakatingin sa telepono na para bang nakikita niya ang boses na lumalabas mula rito.

“Lina,” ulit ng boses. “Malapit na nitong maalala ang pangalan mo.”

Tapos naputol ang tawag.

Bumalik sa ordinaryong screen ang telepono.

Walang tawag.

Walang signal.

Walang rekord na may nangyaring usapan.

“Hindi na nakalista ang tawag,” sabi ni Alina, halos pabulong.

Kinuha ni Mika ang telepono at tiningnan. Mabilis ang kilos nito, pero kontrolado. Ilang pindot. Ilang tingin sa kasaysayan ng tawag.

Wala.

“Parang hindi tumawag si Niko,” sabi ni Mika.

“Narinig ninyo,” sabi ni Alina.

“Oo,” sagot ni Tomas. “Narinig namin.”

May bigat sa sagot niya. Hindi siya nagsasabi para pakalmahin si Alina. Sinasabi niya iyon dahil totoo.

Napatingin si Alina kay Tomas.

“Kung lalabas na ito sa bahay namin,” sabi niya, “hindi na ito nakakulong sa Silong-9.”

Hindi sumagot si Tomas.

Dahil alam niyang tama siya.

Mula sa labas, may mahinang tunog ng yabag.

Agad na pinatay ni Mika ang lumang terminal. Tinakpan ni Alina ang folder at isiningit sa ilalim ng isang bukas na kahon ang sulat ni Elias, pero hindi niya binitawan ang kopya nito. Itinupi niya iyon at itinago sa loob ng bulsa.

Bumukas ang pinto.

Si Dr. Serena Avellana ang nasa labas.

Mag-isa siya.

Hindi siya nagulat na makita sila roon.

“Dapat umalis na kayo,” sabi niya.

Tumaas ang tingin ni Tomas. “Alam ninyo palang nandito sila.”

“Alam kong pupunta sila rito.”

Tumingin si Alina kay Serena. “Dahil alam ninyo ang laman ng archive.”

Hindi umiwas si Serena.

“Oo.”

“Alam ninyo rin na hindi aksidente ang nangyari sa papa ko.”

Saglit na pumikit si Serena. Nang dumilat siya, mas mabigat na ang tingin niya.

“Oo.”

Muntik nang bumigay ang boses ni Alina. “Bakit hindi ninyo sinabi sa amin?”

“Dahil pinatahimik kami.”

“Ng isang utos?”

“Ng takot.” Lumapit si Serena nang dahan-dahan. “At ng paniniwalang kung tatahimik kami, hindi na mauulit.”

“Pero naulit.”

“Oo.”

Nagkatinginan sila.

Hindi umiiyak si Serena, pero halata sa mukha niya ang kasalanang matagal niyang binuhat.

“Hindi siya nawala sa bundok, Alina,” sabi niya.

Hindi gumalaw si Alina.

Alam na niya.

Pero iba pa rin kapag narinig mula sa taong nandoon.

“Nawala siya sa loob ng oras.”

Nanatili ang katahimikan sa archive.

Parang maging ang lumang pader ay nakikinig.

“Paano?” tanong ni Alina.

“May signal kaming natanggap noon,” sabi ni Serena. “Hindi kasing lakas ng ngayon. Mas mahina. Mas putol-putol. Pero may pattern. Si Elias ang unang nagsabing hindi iyon galing sa ordinaryong pinanggalingan.”

“Kalawakan?”

“Iyon ang akala namin.”

“At mali kayo?”

“Hindi namin alam. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung saan talaga ito nanggaling. Ang alam ko, nang sinubukan naming sagutin ang signal, may bumukas na field sa loob ng chamber.”

“Field?”

“Parang manipis na punit sa takbo ng oras. Hindi pinto. Hindi daan. Mas malapit sa sugat.”

Tumingin si Mika sa kanya. “At pumasok si Elias?”

“Hindi niya sinadya. May nag-overload sa loob. Pumasok siya para isara ang manual control.”

“Manual control?” tanong ni Alina.

Tumango si Serena. “Kung hindi niya ginawa iyon, kakalat na ang anomaly noon pa.”

Parang may malamig na kamay na humawak sa dibdib ni Alina.

“Niligtas niya kayo.”

“Niligtas niya ang buong facility,” sabi ni Serena. “At posibleng higit pa roon.”

Napatungo si Alina.

Ilang taon niyang inisip na iniwan sila ng ama niya nang walang paliwanag.

Ngayon, ang paliwanag ay mas masakit.

Hindi siya umalis.

Hindi siya tumakbo.

Pumasok siya sa panganib para hindi ito lumabas.

“Bakit ako?” tanong ni Alina. “Bakit pangalan ko ang nasa files? Bakit ako ang tinatawag ng system?”

Doon nag-atubili si Serena.

At sa pag-aatubiling iyon, nakuha ni Alina ang sagot bago pa man ito sabihin.

“May ginawa sila,” sabi niya. “May ginawa kayo sa akin.”

“Hindi sa iyo,” mabilis na sabi ni Serena. “Hindi sa paraan na iniisip mo.”

“Then sabihin ninyo nang malinaw.”

Tahimik si Serena sa loob ng ilang segundo.

“Bago nawala si Elias, may nakuha kaming readings mula sa chamber. Hindi pangalan ang lumitaw. Hindi mukha. Isang tugma.”

“Tugma saan?”

“Sa genetic record niya.”

Nanlamig si Alina.

“Dahil anak niya ako.”

“Oo. Hindi namin alam kung bakit. Pero ang signal ay tumugon sa bloodline ni Elias. Nang lumakas ang readings, may lumabas na pangalawang tugma.” Tumingin si Serena sa kanya. “Ikaw.”

Naramdaman ni Alina ang bigat ng bawat salita.

Hindi siya random na analyst sa maling lugar.

Hindi siya aksidenteng nakakita ng broadcast mula sa hinaharap.

Sa simula pa lang, may hinahanap ang anomaly.

At ngayon, nahanap na siya.

“Hindi ko ito pinili,” sabi ni Alina.

“Alam ko.”

“Hindi ko ito gusto.”

“Alam ko rin.”

“Pero alam ninyo. Alam ninyo lahat ito. At pinapasok pa rin ninyo ako sa LIKHA?”

“Hindi ako ang nagpasok sa iyo.”

Napalingon si Alina.

“Si Dalisay,” sabi ni Mika.

Hindi sumagot si Serena.

Hindi na niya kailangang sumagot.

Mula sa labas ng archive, biglang tumunog ang alarm.

Hindi malakas sa una.

Isang mahabang tunog.

Tapos sinundan ng pula-pulang ilaw sa hallway.

Nagtakbuhan ang ilang tao sa malayo.

Tomas agad ang unang lumabas. “Ano ang alert?”

May sagot mula sa kanyang radyo.

“Chief, may fluctuation sa main system. Lumalabas po sa lahat ng screen.”

“Anong lumalabas?”

Hindi agad sumagot ang nasa kabilang linya.

Tapos, nanginginig ang boses nito nang magsalita.

“Countdown po.”

Nagkatinginan sina Alina, Mika, at Serena.

Mabilis silang lumabas ng archive.

Habang tumatakbo sila sa hallway, napansin ni Alina na may mali sa ilaw. Hindi lang ito kumukurap. Parang nauuna ang anino bago dumating ang katawan. Kapag dumadaan sila sa ilalim ng ilaw, tila nahuhuli ang sarili nilang galaw sa pader.

Pagdating nila sa main corridor, nakita nila ang maraming staff na nakatayo sa harap ng mga monitor.

Lahat ng screen, pare-pareho ang ipinapakita.

Walang signal graph.

Walang security feed.

Walang system menu.

Isang countdown lang.

PROJECT SILAKBO ACTIVATION

72 HOURS REMAINING

Tila tumigil ang hininga ng buong facility.

Lumapit si Dr. Dalisay mula sa kabilang hallway. Mabilis ang lakad nito, pero hindi nawawala ang pilit na kontrol sa mukha.

“Sinong nagpasimula nito?” tanong niya.

“Wala po,” sagot ng technician. “Kusang lumabas sa system.”

“Patayin ninyo.”

“Hindi po tumatanggap ng utos.”

“Putulin ang power sa main display.”

“Sinubukan na po.”

Mas lalong bumigat ang mukha ni Dalisay.

Si Alina ay nakatitig sa countdown.

Pitumpu’t dalawang oras.

Tatlong araw.

Ang parehong layo ng authorization log na lumabas kanina.

Sa tabi niya, mahina ang boses ni Mika.

“Alina, kung tatlong araw mula ngayon ang activation log…”

Tinapos ni Alina ang iniisip nito.

“Ibig sabihin nagsimula na ang papunta roon.”

Biglang nagbago ang isang screen sa gitna ng hallway.

Nawala ang countdown.

Pinalitan ito ng itim na larawan.

Tapos may lumitaw na isang putol-putol na video.

Hindi malinaw ang mukha.

Pero malinaw ang boses.

Boses ni Alina.

Mas matanda.

Mas pagod.

Mas desperado.

“Kung nakikita mo ito,” sabi ng future Alina, “ibig sabihin hindi na sapat ang pagtago.”

Nagkalat ang static.

Pagbalik ng larawan, nakatingin na ito diretso sa camera.

“Hanapin mo ang unang pinto. Huwag ang huli.”

Naputol ang video.

Bumalik ang countdown sa lahat ng screen.

71 HOURS, 59 MINUTES, 44 SECONDS

At sa ilalim nito, may bagong linya.

ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES

Kabanata 5
Silence Protocol

Hindi na katahimikan ang namayani sa Silong-9.

Kahit walang nagsisigawan, ramdam sa bawat sulok ng facility ang takot na pilit tinatago ng lahat. Sa bawat monitor, patuloy ang countdown. Sa bawat hallway, may guard na nakabantay. Sa bawat workstation, may empleyadong nakaupo pero hindi makapagtrabaho nang maayos.

PROJECT SILAKBO ACTIVATION

71 HOURS, 42 MINUTES, 18 SECONDS

Paulit-ulit iyong nakikita ni Alina kahit saan siya lumingon.

Parang hindi na ito simpleng babala.

Parang oras na mismo ang nagbibilang.

Sa gitna ng main corridor, nakatayo si Dr. Lucio Dalisay habang kausap ang mga senior staff. Mahinahon pa rin ang mukha niya, pero mas matigas na ang tindig. May hawak siyang tablet, at sa likod niya ay dalawang security personnel.

Si Alina ay nasa gilid, kasama sina Mika, Tomas, at Serena.

Walang sinuman sa kanila ang agad nagsalita matapos lumabas sa screen ang linyang:

ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES

Hindi na ito maipapaliwanag bilang simpleng system error.

Hindi na rin maitatago kay Alina na siya ang sentro ng nangyayari.

“Conference room,” utos ni Dalisay. “Core team only.”

Tumalikod siya at naglakad patungo sa pinakamalapit na secure meeting room.

Hindi agad sumunod si Alina.

Hindi siya core team. Signal analyst siya. Karaniwan, sa ganitong klaseng briefing, hanggang labas lang siya ng pinto.

Pero bago pa siya makaatras, nagsalita si Tomas.

“Director.”

Huminto si Dalisay.

Tiningnan ni Tomas ang screen sa dulo ng corridor. Naroon pa rin ang linyang hindi maalis sa isip ng lahat.

ANCHOR PERSON CONFIRMED: ALINA REYES

“Kung siya ang nakalagay sa system,” sabi ni Tomas, “hindi siya puwedeng iwan sa labas.”

Saglit na tumahimik si Dalisay.

Hindi siya tumingin agad kay Alina. Sa halip, tiningnan niya muna sina Serena at Mika, na parehong naroon noong lumitaw ang countdown at ang broadcast mula sa hinaharap.

“Reyes,” sabi ni Dalisay sa huli, “sasama ka. Hindi bilang core team. Bilang key witness at directly involved personnel.”

Sumikip ang dibdib ni Alina sa paraan ng pagkakasabi niya.

Hindi pa rin siya pinagkakatiwalaan.

Pero kailangan siya.

Tumingin si Dalisay kay Mika.

“Salcedo, ikaw rin. Ikaw ang unang nag-isolate ng signal at logs.”

Tumango si Mika, kahit halatang ayaw niya sa takbo ng sitwasyon.

“Dr. Avellana,” dagdag ni Dalisay. “You’re needed.”

Walang salitang sumunod si Serena.

Si Tomas ang huling pumasok sa conference room. Isinara niya ang pinto at inilagay ang security lock.

Sa loob, malamig ang hangin.

Sa mahabang mesa, may nakabukas na malaking screen. Naroon pa rin ang countdown. Sa ilalim nito, may pulang babala.

EXTERNAL COMMUNICATION RESTRICTED

Dahan-dahang umupo si Alina. Hindi niya inalis ang tingin sa screen.

Hindi siya dapat nandoon.

Pero simula nang tawagin siya ng system na anchor person, wala nang ordinaryong puwesto para sa kanya sa Silong-9.

“Simula ngayon,” sabi ni Dalisay, “ang lahat ng may kinalaman sa Project Silakbo ay sasailalim sa Silence Protocol.”

Napaangat ng tingin si Mika.

Si Alina naman ay nanatiling nakatingin kay Dalisay.

“Silence Protocol?” tanong niya.

“Walang impormasyon ang lalabas sa facility,” sagot ni Dalisay. “Walang tawag. Walang email. Walang report sa labas hangga’t hindi ko inaaprubahan. Lahat ng logs, recordings, at personal devices ay pansamantalang ise-secure.”

“Personal devices?” tanong ni Mika.

“Oo.”

Huminga nang malalim si Tomas. “Director, kung kukunin natin ang personal devices ng staff, magpa-panic sila.”

“Mas magpa-panic sila kapag kumalat ang kalahating impormasyon.”

“Hindi na kalahati ito,” sabi ni Alina.

Tumingin sa kanya si Dalisay.

Nagpatuloy siya. “May countdown sa buong system. May effect na sa bahay namin. May boses ng papa ko sa phone ng kapatid ko. Hindi na ito nakakulong dito.”

“Wala tayong confirmed external effect,” sabi ni Dalisay.

“Narinig nina Tomas at Mika ang nangyari sa tawag.”

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Dalisay sa kanila.

Hindi kumibo si Tomas, pero hindi rin siya umiwas.

“May narinig kaming boses,” sabi nito. “At nawala ang call record pagkatapos.”

Bahagyang gumalaw ang panga ni Dalisay, pero nanatili siyang kalmado.

“Then we include it in the internal incident report.”

“Internal lang?” tanong ni Alina. “Paano si Niko? Paano kung may ibang bahay na maapektuhan? Paano kung hindi lang pamilya ko ang marating nito?”

“Reyes,” sabi ni Dalisay, mababa ang boses, “kung sasabihin natin sa labas na may time-related anomaly sa ilalim ng isang abandoned observatory, sino ang maniniwala? At kung may maniwala, ano ang susunod? Media? Militar? Panic? People rushing here? People demanding answers we do not have?”

“Mas gusto ninyong walang malaman ang lahat hanggang huli na?”

“Mas gusto kong hindi lumala ang sitwasyon dahil sa takot.”

“Takot o pagtatago?”

Tumahimik ang conference room.

Si Serena ay nakaupo sa tapat ni Alina. Nakayuko ang tingin nito sa sariling mga kamay. Si Mika ay halatang gustong magsalita pero pinipili munang makinig. Si Tomas naman ay nanatiling nakatayo malapit sa pinto, bilang security chief, pero ang tingin niya ay wala na sa pinto. Nasa screen na rin.

“Alina,” sabi ni Dalisay, mas mahinahon ngayon, “naiintindihan kong may personal kang hinahanap.”

“Personal ito dahil ginawa ninyo itong personal,” sagot niya. “Pinapasok ninyo ako dito habang alam ninyong may connection ako sa nangyari noon.”

“Hindi ganoon kasimple.”

“Then gawin ninyong simple.”

Hindi agad sumagot si Dalisay.

Sa screen, nabawasan ang bilang.

71 HOURS, 39 MINUTES, 02 SECONDS

Ang bawat segundo ay parang karagdagang bigat sa silid.

“Ang Project Silakbo,” sabi ni Dalisay, “ay hindi ginawa para saktan ka. Hindi rin ito ginawa para saktan ang kahit sino.”

“Para saan ito ginawa?” tanong ni Alina.

Sandali siyang tiningnan ni Dalisay.

“Para maintindihan ang signal.”

Doon nagsalita si Serena.

“Hindi lang iyon, Lucio.”

Lahat napatingin sa kanya.

Hindi agad tumingin si Dalisay kay Serena. Parang alam na niya ang susunod nitong sasabihin, at ayaw niya itong marinig sa harap ng iba.

“Serena,” babala niya.

Pero nagpatuloy si Serena.

“Hindi ginawa ang Project Silakbo para hanapin ang signal. Ginawa ito para sagutin ang signal.”

Napakapit si Mika sa gilid ng tablet.

Si Alina ay hindi gumalaw.

“Sagutin?” tanong niya.

Tumango si Serena. “Labindalawang taon na ang nakalipas, noong Project Unang Liwanag, may natanggap kaming signal. Akala namin mula ito sa malayong bahagi ng kalawakan. Pero habang tumatagal, lumalabas na parang hindi lang ito mensahe. Parang may hinihintay itong tugon.”

“At sinagot ninyo,” sabi ni Alina.

Hindi sumagot si Serena.

Si Dalisay ang nagsalita. “Sinubukan naming maintindihan.”

“Hindi iyon ang sinabi niya.”

Tumingin si Alina kay Dalisay.

“Sinagot ninyo,” ulit niya. “At doon nawala si Papa.”

May mabigat na katahimikan.

Hindi na itinanggi ni Dalisay.

Doon mas lalong sumakit ang dibdib ni Alina.

Minsan, mas masakit ang katahimikan kaysa pag-amin.

“Hindi siya dapat pumasok sa chamber,” sabi ni Dalisay.

“Pero pumasok siya.”

“Para pigilan ang pagkalat ng field.”

“Dahil may mali sa ginawa ninyo.”

“Dahil may bagay kaming hindi pa naiintindihan.”

“Pero tinuloy ninyo ulit.”

Lumalim ang hininga ni Dalisay.

“Dahil bumalik ang signal.”

“Hindi dahilan iyon.”

“Kung ang isang bagay na nawala nang labindalawang taon ay bumalik, hindi ba dapat nating malaman kung bakit?”

Natigilan si Alina.

Alam niyang hindi para sa kanya lang ang sinasabi ni Dalisay.

Para rin iyon sa sarili nito.

Sa ama niya.

Sa kasalanang hindi nito mabitawan.

“Hindi ninyo ba naisip,” sabi ni Mika, “na baka bumalik ang signal dahil may gusto itong tapusin?”

“Iniisip namin ang lahat ng posibilidad,” sagot ni Dalisay.

“Hindi,” sabi ni Alina. “Pinipili ninyo lang ang possibility na gusto ninyo.”

Muling tumahimik.

Biglang naglabas ng bagong tunog ang screen.

Hindi alarm.

Mas mahinang tunog. Parang may file na dumating.

May lumitaw na maliit na window sa tabi ng countdown.

INCOMING BROADCAST FRAGMENT

Walang gumalaw.

“Do not open,” sabi ni Dalisay.

Pero bago pa may makapindot, kusang bumukas ang video.

Napuno ng static ang screen.

Putol-putol ang larawan. May dilim, may sirang ilaw, may anino ng hallway. Tapos lumitaw ang mukha ni Alina mula sa hinaharap.

Mas malinaw ito kaysa sa unang video.

Mas pagod.

Mas takot.

At mas galit.

“Alina,” sabi nito, habang nanginginig ang paligid sa likod niya, “kung nakikita mo ito, ibig sabihin nagawa na nilang itago sa iyo ang unang kalahati.”

Napalunok si Alina.

Hindi niya maalis ang tingin sa sarili.

“Kapag nakita mo si Papa,” patuloy ng future Alina, “huwag kang maniniwala agad.”

Naputol ang video.

Bumalik ang static.

Tapos lumabas ang isang imahe sa likod ng future Alina.

Hindi malinaw sa una.

Pero unti-unting nabuo.

Isang lalaking nakatayo sa loob ng chamber.

Maputla ang mukha.

Nakasuot ng lumang lab coat.

At hindi tumanda.

Halos pareho pa rin ang itsura niya sa recording mula labindalawang taon na ang nakalipas.

Si Dr. Elias Reyes.

Napatayo si Alina.

“Papa…”

Biglang namatay ang video.

Bumalik ang countdown.

Walang nagsalita.

Walang huminga nang malalim.

Parang lahat ay naghihintay kung may susunod pa.

Pero wala.

Tanging ang bilang ng oras ang patuloy na gumagalaw.

71 HOURS, 36 MINUTES, 11 SECONDS

“Anong ibig sabihin noon?” tanong ni Mika, halos pabulong. “Paano siya nandoon? Bakit hindi siya tumanda?”

Si Serena ang sumagot, pero mahina ang boses.

“Kung naipit siya sa isang bahagi ng oras na hindi gumagalaw tulad ng sa atin…”

“Buhay siya?” tanong ni Alina.

Hindi sumagot si Serena.

Hindi rin sumagot si Dalisay.

At iyon ang pinakamasakit.

Dahil ibig sabihin, hindi nila alam.

O ayaw nilang sabihin.

Lumapit si Alina sa screen. “I-replay ninyo.”

“Hindi puwede,” sabi ni Dalisay.

“I-replay ninyo.”

“Hindi natin alam kung ano ang dala ng video fragment.”

“Nandoon ang papa ko.”

“Maaaring hindi iyon ang papa mo.”

“Siya iyon.”

“Maaaring ginamit lang ng signal ang mukha niya.”

Bumalik sa isip ni Alina ang sulat ng ama niya.

Huwag kang maniniwala sa unang ipapakita nito.

Hirap siyang huminga.

Dahil kahit may babala, kahit may duda, kahit alam niyang puwedeng gamitin ng anomaly ang mukha ng mahal niya sa buhay, may bahagi pa rin ng puso niyang gustong maniwala.

Gustong tumakbo papunta sa chamber.

Gustong buksan ang kahit anong pinto basta makita lang ang ama niya.

Napansin iyon ni Mika.

Dahan-dahan nitong hinawakan ang braso ni Alina.

“Alina,” sabi niya, mahina pero malinaw. “Tingin muna tayo sa ebidensiya. Huwag sa sakit.”

Hindi iyon madaling tanggapin.

Pero kailangan.

Umupo ulit si Alina, mabigat ang dibdib.

Si Dalisay naman ay tumingin kay Tomas.

“Simulan ang Silence Protocol. Kunin ang personal devices ng lahat ng non-essential staff. Limitahan ang movement sa lahat ng levels. I-freeze ang lahat ng external lines.”

Tumango si Tomas, pero hindi agad umalis.

“Director,” sabi niya, “kailangan nating malaman kung hanggang saan na ito lumalabas.”

“Gagawin natin iyon internally.”

“Hindi sapat ang internally kung may pamilya nang naaapektuhan sa labas.”

“Chief Villarin,” mas madiing sabi ni Dalisay, “huwag nating kalimutan kung ano ang tungkulin mo.”

Tumigas ang mukha ni Tomas.

“Hindi ko nakakalimutan. Kaya nga ako nagtatanong.”

Nagkatinginan sila.

Sa huli, si Tomas ang unang umiwas. Hindi dahil natalo siya, kundi dahil alam niyang hindi iyon ang tamang oras para lumaban nang harapan.

Lumabas siya ng silid.

Pagkasara ng pinto, mas bumigat ang hangin sa conference room.

Dahan-dahang tumayo si Serena.

“Director, kailangan kong i-review ang old field readings.”

“Hindi ka aalis nang mag-isa.”

“Then magpadala ka ng tao.”

“Hindi.”

“Lucio—”

“Wala nang gagalaw sa old files nang wala akong pahintulot.”

Tumingin si Serena kay Alina.

Isang saglit lang.

Halos hindi mapapansin ng iba.

Pero napansin ni Alina.

May gustong sabihin si Serena.

At hindi niya iyon masasabi rito.

Maya-maya, pinayagan silang lumabas ng conference room, pero hindi para magpahinga. Bawat isa ay may guard na sumusunod. Ang buong Silong-9 ay inilagay sa controlled lockdown. Hindi sarado lahat, pero bawat galaw ay binabantayan.

Habang naglalakad si Alina papunta sa temporary quarters, nakatanggap siya ng mabilis na sulyap mula kay Serena sa dulo ng hallway.

Hindi salita.

Hindi senyas na halata.

Isang tingin lang.

Pero sinundan iyon ni Alina.

Pagliko niya sa maliit na pasilyo malapit sa old medical bay, nakita niya si Serena na kunwari ay nag-aayos ng folder sa isang side table.

Wala silang dapat ipakitang kahina-hinala.

Kaya dumaan lang si Alina na parang walang napansin.

Habang dumaraan siya sa tabi ni Serena, may maliit na bagay na nahulog malapit sa kanyang paa.

Isang manipis na access card.

Hindi yumuko agad si Alina. Hinayaan niya muna si Serena na makalayo.

Pagkatapos, kunwari ay inayos niya ang sintas ng sapatos. Kinuha niya ang card at itinago sa manggas ng jacket.

Sa card, may maliit na nakasulat.

ARCHIVE SUBLEVEL C — PARTIAL ACCESS

Sa likod nito, may nakadikit na papel na napakanipis.

Isang linya lang ang nakasulat.

Hanapin ang file na hindi nila kayang burahin.

Muling bumilis ang tibok ng puso ni Alina.

Pagdating niya sa dulo ng hallway, nandoon si Mika, nakasandal sa pader na parang kanina pa siya naghihintay.

“May binigay siya?” tanong nito.

Tumingin si Alina sa guard sa malayo. Hindi ito nakatingin sa kanila, pero alam nilang hindi sila dapat magtagal sa usapan.

“Partial access,” mahinang sabi ni Alina.

“Saang level?”

“Archive Sublevel C.”

Napasinghap nang mahina si Mika. “Hindi iyon ordinaryong archive.”

“Ano iyon?”

“Doon nilalagay ang files na hindi dapat nakikita ng normal staff. Lumang records, failed tests, recovered data. Kung may tinatago tungkol sa papa mo, nandoon iyon.”

“Makakapasok tayo?”

“Makakapasok, baka. Makakalabas, ibang usapan.”

Hindi ngumiti si Alina.

Hindi rin ngumiti si Mika.

Mula sa ceiling speaker, may tumunog na announcement.

“Attention. Silence Protocol is now active. All non-essential communication is suspended. Remain in assigned areas until further instruction.”

Sa bawat pinto sa hallway, may pulang ilaw na umilaw.

Isa-isa.

Parang unti-unting sinasara ang buong facility.

“Ngayon na,” sabi ni Alina.

Tumingin si Mika sa kanya. “Ngayon?”

“Habang abala sila sa lockdown.”

“Alam mong sobrang pangit ng timing mo?”

“Mas pangit kung hintayin nating mauna sila.”

Napabuntong-hininga si Mika. “Sige. Pero kapag may nahulog na pinto mula sa future, ikaw ang hahawak.”

Mabilis silang naglakad sa kabilang direksiyon, palayo sa temporary quarters. Hindi sila tumakbo. Mas mabilis mahalata iyon. Dumaan sila sa service hallway, sa likod ng storage room, at sa makitid na daan papunta sa lumang elevator na bihira nang gamitin.

Ginamit ni Alina ang access card ni Serena.

Sandaling umilaw ang scanner.

PARTIAL ACCESS ACCEPTED

Bumukas ang elevator.

Pumasok sila.

Tahimik ang pagbaba.

Walang musika. Walang normal na tunog ng gumagalaw na makina. Tanging mahinang pagyanig at pagkurap ng ilaw ang kasama nila.

Habang pababa sila, tiningnan ni Alina ang countdown sa maliit na screen ng elevator.

71 HOURS, 21 MINUTES, 03 SECONDS

“Alina,” sabi ni Mika.

“Hm?”

“Kapag nakita natin si Elias sa file…”

Hindi niya tinuloy.

Pero naintindihan ni Alina.

Kapag nakita nila si Elias, kailangan pa rin nilang magduda.

Kahit masakit.

“Kailangan nating malaman ang totoo,” sabi ni Alina. “Hindi lang ang gusto kong maging totoo.”

Bumukas ang elevator.

Malamig na hangin ang sumalubong sa kanila.

Mas madilim ang Sublevel C kaysa sa ibang bahagi ng Silong-9. Hindi ito mukhang active workspace. Mas mukha itong lugar na ginawa para kalimutan.

Mahabang corridor.

Makakapal na pinto.

Mga camera sa sulok.

At sa dulo, isang malaking sealed archive door.

Lumapit si Alina sa scanner.

Muli niyang ginamit ang card.

PARTIAL ACCESS ACCEPTED

RESTRICTED FILE VIEW ONLY

Bumukas ang pinto.

Sa loob, walang kahon. Walang papel. Puro sealed data cabinets at lumang screen na nakahanay sa pader. Sa gitna, may isang terminal na nakabukas na, parang may naghintay talaga sa kanila.

SI Mika ang unang lumapit.

“May naka-load na search path,” sabi nito.

“Para kanino?”

Tumingin si Mika sa kanya.

“Para sa iyo.”

Lumapit si Alina sa screen.

May isang file na nakalagay sa gitna.

Hindi gaya ng iba, hindi ito puro numero.

May pangalan.

SILAKBO_ORIGIN_RESPONSE

Sa ilalim nito, may maliit na babala.

This file cannot be deleted.

Huminga nang malalim si Alina.

“Buksan mo.”

Pinindot ni Mika ang command.

Una, puro static.

Tapos lumitaw ang lumang log mula labindalawang taon na ang nakalipas.

Hindi video.

Text muna.

Project Silakbo was not created to locate the signal.

Sumunod ang pangalawang linya.

Project Silakbo was created to answer what answered us first.

Hindi gumalaw si Alina.

Lumabas ang pangatlong linya.

First successful response carried the voice pattern of Dr. Elias Reyes after disappearance.

Dahan-dahang napatingin sa kanya si Mika, pero pinigilan nito ang sariling magsalita.

Nagbago ang screen.

Lumabas ang lumang video.

Observation chamber.

Mas madilim kaysa sa unang footage.

Sa gitna, may taong nakatayo.

Si Elias Reyes.

Pareho ang mukha.

Pareho ang edad.

Parang walang labindalawang taon na lumipas.

Nakatayo siya sa loob ng chamber, nakaharap sa camera.

Hindi siya gumagalaw sa una.

Tapos dahan-dahan siyang ngumiti.

Hindi ito ngiting sanay si Alina.

Hindi iyon ngiti ng ama niyang naaalala niya.

May mali rito.

Maliit lang.

Pero sapat para manlamig siya.

Sa video, lumapit si Elias sa glass.

Tumingin ito diretso sa camera.

Tapos nagsalita.

“Lina,” sabi niya, malinaw ang boses. “Kung nandiyan ka na…”

Tumigil siya sandali.

Pagkatapos, inilapit niya ang palad sa glass.

“Buksan mo ang pinto.”

Napaatras si Alina.

Sa likod niya, sabay na namatay ang mga ilaw sa Sublevel C.

At sa dilim, may kumatok mula sa kabilang panig ng archive door.

Tatlong beses.

Mabagal.

Parang may tao sa labas.

O may bagay na sa wakas ay natutong maghintay.

Kabanata 6
Ang Tatlong Minuto

Hindi agad gumalaw si Alina.

Sa dilim ng Archive Sublevel C, malinaw pa rin sa isip niya ang huling sinabi ng ama sa video.

Buksan mo ang pinto.

Pagkatapos, ang tatlong katok.

Mabagal.

Magkakapantay.

Parang sinadya.

Si Mika ang unang nagsalita, halos bulong.

“Alina, huwag kang gagalaw.”

Hindi sumagot si Alina. Nakatitig siya sa direksiyon ng archive door kahit wala siyang makita. Sa paligid nila, patay ang mga ilaw. Tanging mahinang tunog ng makina sa likod ng pader ang naririnig.

Muling kumatok.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Mas malakas kaysa kanina.

Napahawak si Mika sa gilid ng terminal. “Hindi iyan normal.”

“May tao sa labas,” sabi ni Alina, pero hindi niya mismo mapaniwalaan ang sinabi niya.

“Kung tao iyan, bakit hindi nagsasalita?”

Hindi nakasagot si Alina.

May biglang umilaw sa ilalim ng pinto.

Pula.

Mahina.

Tapos bumalik ang emergency light sa loob ng archive. Hindi maliwanag, pero sapat para makita nila ang isa’t isa.

Namumutla si Mika.

Si Alina naman ay hawak pa rin ang gilid ng mesa, pilit pinapakalma ang sariling paghinga.

Sa screen sa likod nila, nagyelo ang mukha ni Elias sa video. Nakalapat pa rin ang palad nito sa glass. Ang mga mata nito ay nakatingin diretso sa camera.

Parang nakatingin kay Alina.

“Patayin mo,” sabi niya.

Mabilis na pinindot ni Mika ang command.

Hindi tumugon ang terminal.

Sinubukan niya ulit.

Wala.

“Hindi siya nagsasara,” sabi ni Mika.

May lumabas na bagong linya sa screen.

ANCHOR RESPONSE DETECTED

Sumunod ang isa pa.

CHAMBER ACCESS REQUEST: PENDING

Nanigas ang likod ni Alina.

“Anong ibig sabihin niyan?” tanong niya.

“Ibig sabihin may sinusubukan buksan ang system,” sagot ni Mika.

“Aling chamber?”

Hindi agad sumagot si Mika. Mabilis ang kilos ng mga daliri nito sa keyboard. Pagkaraan ng ilang segundo, tumingin ito kay Alina.

“Observation Chamber Three.”

Iyon ang chamber kung saan tumanda ang dahon sa loob ng ilang segundo.

Bago pa sila makapagsalita ulit, may narinig silang ingay mula sa labas ng archive door.

Hindi katok.

Boses.

“Reyes!”

Si Tomas.

Napabuga ng hangin si Mika. “Salamat.”

Lumapit si Alina sa pinto. “Chief?”

“Nasa loob ba kayo?”

“Oo!”

“Umatras kayo sa pinto.”

Sumunod sila. Ilang segundo pagkatapos, may tunog ng manual override sa labas. Mabagal na gumalaw ang lock, na para bang ayaw nitong bumukas.

Pagbukas ng pinto, unang nakita ni Alina si Tomas. May hawak itong flashlight. Sa likod niya, madilim ang hallway ng Sublevel C.

Wala siyang kasamang guard.

Tumingin siya kina Alina at Mika, pagkatapos sa bukas na terminal.

“Sinabi ko na bang hanapin ninyo ang pinakamapanganib na silid sa buong facility?”

“Hindi eksakto,” sabi ni Mika.

Hindi natuwa si Tomas.

“May nakita kami,” sabi ni Alina.

“Nakita ko.” Itinaas ni Tomas ang maliit na device sa kamay niya. “May alert na lumabas sa security feed. Hindi lang kayo ang nakakita ng file.”

Napatingin si Mika sa terminal. “Ibig sabihin nakita rin nila sa command?”

“Hindi pa. Hinold ko ang alert sa local security channel.” Tumingin si Tomas kay Alina. “Pero hindi iyon tatagal.”

Bago pa siya matapos, tumunog ang radyo niya.

“Chief Villarin, report. May unauthorized access sa Sublevel C.”

Hindi agad sumagot si Tomas.

“Chief?” ulit ng boses.

Pinatay niya ang radyo.

“May limang minuto tayo,” sabi niya.

“Para saan?” tanong ni Mika.

“Para umakyat bago sila bumaba.”

“Hindi kami puwedeng umakyat basta-basta,” sabi ni Alina. “May request ang system sa Observation Chamber Three.”

“Mas lalo kayong hindi dapat pumunta roon.”

“May koneksyon ito sa file ni Papa.”

“Lahat na lang may koneksyon sa papa mo ngayon.”

Hindi matalim ang pagkakasabi ni Tomas. Mas pagod kaysa galit. Pero tinamaan pa rin si Alina.

Alam niyang tama ito sa isang bahagi.

Ang bawat lumalabas na clue ay may pangalan ni Elias. Boses ni Elias. Mukha ni Elias. Babala ni Elias.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit siya nagdududa.

Bakit laging siya?

Bakit laging ama niya?

Bakit parang alam ng anomaly kung saan siya pinakamadaling masasaktan?

“Hindi ako pupunta roon para habulin siya,” sabi ni Alina. “Pupunta ako para malaman kung ano ang binubuksan ng system.”

“Hindi mo trabaho iyon,” sabi ni Tomas.

“Hindi na ako ordinaryong staff sa tingin ng system.”

Tumahimik si Tomas.

Sa likod nila, nagbago ang screen ng terminal.

FIELD INSTABILITY RISING

ANCHOR PROXIMITY REQUIRED

OBSERVATION CHAMBER THREE

Mika napaatras nang kaunti. “Kapag hindi ito na-stabilize, baka lumala ang time bleed.”

“Gaano kalala?” tanong ni Tomas.

Hindi agad sumagot si Mika.

Iyon ang sagot.

Lumabas sila ng archive at mabilis na naglakad pabalik sa elevator. Hindi sila tumakbo, pero ramdam sa bawat hakbang ang pagmamadali.

Habang nasa elevator sila, patuloy ang pagkurap ng ilaw. Sa maliit na screen, naroon pa rin ang countdown.

71 HOURS, 08 MINUTES, 29 SECONDS

Mas mababa na ang bilang.

Mas kaunti na ang oras.

Nang bumukas ang elevator, sinalubong sila ng alarma.

Hindi na mahinang alert. Malakas na ito, umiikot sa buong hallway. Pula ang ilaw sa kisame. May mga staff na tumatakbo papunta sa observation wing.

Mula sa speaker, paulit-ulit ang boses ng system.

“Temporal instability detected. Observation Chamber Three. Temporal instability detected. Observation Chamber Three.”

Dumiretso sila sa observation wing.

Pagdating nila roon, nandoon na si Dr. Dalisay at Serena.

Nakita agad ni Dalisay sina Alina, Mika, at Tomas.

“Saan kayo galing?” tanong niya.

Walang sumagot agad.

Hindi rin naman kailangan.

Nakita ni Dalisay ang access card sa kamay ni Alina.

Tumigas ang mukha niya.

“Serena.”

Hindi umiwas ng tingin si Serena.

“Ako ang nagbigay,” sabi nito.

“Alam mo ba ang ginawa mo?”

“Alam ko ang hindi mo ginagawa.”

“Hindi ito panahon para sa konsensiya.”

“Ito ang eksaktong panahon para roon.”

“Enough,” putol ni Tomas. “May mas malaking problema tayo.”

Itinuro niya ang chamber.

Sa loob ng Observation Chamber Three, wala na ang tuyong dahon sa metal tray.

O hindi na lang ito nakikita.

Dahil sa gitna ng chamber, may mabagal na paggalaw sa hangin.

Parang init sa ibabaw ng kalsada kapag tanghali. Pero malamig ang buong silid. Sa gitna ng paggalaw na iyon, may aninong halos tao ang hugis.

Hindi malinaw.

Hindi buo.

Pero sapat para mapaatras ang ilang technician.

“Anong nilagay ninyo sa loob?” tanong ni Mika.

“Wala,” sagot ng isang technician. “Walang laman ang chamber bago nagsimula ang instability.”

Lumapit si Alina sa glass.

Naramdaman niya ang kakaibang bigat sa dibdib.

Hindi takot lang.

Parang may humihila sa kanya.

Mahina.

Tahimik.

Pero tuloy-tuloy.

Sa speaker ng chamber, may lumabas na static.

Tapos may boses.

“Lina…”

Napahawak si Alina sa gilid ng console.

“Hindi,” mahinang sabi niya.

Mika lumapit agad. “Huwag kang lalapit.”

Pero hindi na niya kailangan sabihan. Hindi gumalaw si Alina.

Hindi siya pumasok sa chamber.

Hindi pa.

Si Dalisay ang tumingin sa technician. “I-seal ang audio.”

“Hindi po tumutugon ang audio control.”

“Then cut the chamber feed.”

“Sinubukan na po.”

Mas lumakas ang static.

“Lina,” ulit ng boses. “Tatlong minuto lang.”

Nanginginig ang kamay ni Alina sa hawak na console.

“Tatay…” halos walang tunog na lumabas sa bibig niya.

Tumingin si Serena sa readings. “Resonance spike.”

“Gaano kataas?” tanong ni Mika.

“Mas mataas kaysa kanina.”

Lumabas sa main monitor ang isang babala:

ANCHOR ENTRY MAY STABILIZE FIELD

“Hindi,” agad na sabi ni Tomas. “Hindi siya papasok.”

Tumingin si Dalisay sa screen. Hindi niya agad sinabi ang pareho.

Napansin iyon ni Alina.

“At iyon ang iniisip ninyo?” tanong niya.

“Wala akong sinasabi,” sagot ni Dalisay.

“Pero iniisip ninyo.”

“Kung may paraan para i-stabilize ang chamber, kailangan nating pag-aralan.”

“Hindi ninyo ako ilalagay doon na parang sample.”

“Walang maglalagay sa iyo kahit saan,” sabi ni Serena, mas madiin kaysa sa inaasahan ni Alina. “Hindi ulit.”

Nagkatinginan sila ni Dalisay.

May laman ang dalawang salitang iyon.

Hindi ulit.

May nangyari noon.

May taong inilagay sa panganib.

At hindi na nakabalik.

Sa loob ng chamber, lumabo ang anino. Tapos bigla itong naging mas malinaw.

Balikat.

Ulo.

Kamay na nakalapat sa hangin, na para bang may glass sa pagitan.

Parang si Elias.

Pero hindi buo ang mukha.

Hindi sapat para pagkatiwalaan.

Lumabas ulit ang boses.

“Lina, kung hindi ka papasok, bubukas ito nang mag-isa.”

Napailing si Mika. “Ginagamit niya ang boses ng tatay mo.”

“Alam ko,” sabi ni Alina.

Pero iba ang alam sa kayang tiisin.

Lumabas ang bagong babala sa screen:

FIELD EXPANSION IN: 00:04:59

Limang minuto.

“Kapag nag-expand iyan,” sabi ni Mika, “puwedeng lumabas ang effect sa chamber.”

“Gaano kalayo?” tanong ni Tomas.

“Hindi ko alam. Pero kung katulad ito noong sa dahon, kahit anong tamaan nito puwedeng maapektuhan ang oras.”

“Personnel evacuation,” utos ni Tomas.

“Hindi,” sabi ni Dalisay. “Kapag nag-evacuate tayo nang walang containment, mas malaki ang risk.”

“Kung may tao sa loob ng affected area, mas malaki ang risk.”

Nagkagulo ang mga boses sa paligid. May technician na nagtatawag ng readings. May guard na naghihintay ng utos. May scientist na nagsasabing kailangan nilang i-freeze ang chamber.

Sa gitna ng lahat, tumingin si Alina sa countdown sa maliit na chamber monitor.

00:04:31

May apat na minuto na lang.

Hindi niya kayang sagutin lahat ng tanong.

Pero may isang bagay siyang malinaw na naintindihan.

Hindi siya puwedeng basta magpahila ng boses ng ama niya.

Pero hindi rin siya puwedeng tumayo lang habang lumalala ang anomaly.

“Kung papasok ako,” sabi niya.

Sabay-sabay silang napatingin sa kanya.

“Hindi,” sabi ni Mika.

“Kung papasok ako,” ulit ni Alina, mas malinaw, “tatlong minuto lang. May cable ako. May monitor ako. May manual lock kayo sa labas. Kapag may nangyaring mali, hihilahin ninyo ako palabas.”

“Hindi ito rescue drill,” sabi ni Tomas.

“Alam ko.”

“Hindi mo alam ang mangyayari sa loob.”

“Walang may alam.”

Doon walang nakasagot.

Tumingin siya kay Serena. “Tatlong minuto ang sinabi ng boses. Bakit tatlo?”

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Serena sa readings. “Noong unang experiment, may stable window bago bumagsak ang field. Maikli lang.”

“Gaano kaikli?”

Hindi agad sumagot si Serena.

“Tatlong minuto,” sabi ni Alina.

Napapikit si Serena.

“Oo.”

Mas lalong naging malinaw ang lahat.

Hindi random ang sinabi ng boses.

May ginagamit itong lumang impormasyon.

O may koneksyon talaga ito sa unang nangyari.

“Kung hindi ako papasok,” sabi ni Alina, “mag-e-expand ang field. Kung papasok ako nang walang plano, baka hindi ako makalabas. Kaya tatlong minuto lang.”

Tumingin siya kay Mika.

“Kaya mo bang gumawa ng timer na puputol sa connection pagkatapos ng tatlong minuto?”

Mika napabuga ng hininga. Halatang ayaw nito. Pero alam din nitong wala silang oras.

“Kaya ko. Pero kailangan mo ng harness at locator tag.”

“Tomas?”

Mahigpit ang mukha ni Tomas. “Ako ang hahawak sa manual retrieval.”

“Serena?”

“Kukunin ko ang readings. Kapag may lumampas sa safe range, lalabas ka agad.”

Tumingin si Alina kay Dalisay.

Hindi niya ito tinanong kung papayag ba.

Hindi na iyon ang kailangan niya.

“Kailangan kong makita kung ano ang nasa loob,” sabi niya. “Pero hindi ninyo ako gagamitin para buksan ang kahit anong pinto. Kapag sinabi kong pull out, hihilahin ninyo ako.”

Matagal na tumingin si Dalisay sa kanya.

Sa wakas, tumango siya.

“Tatlong minuto.”

Mabilis ang sumunod na kilos ng lahat.

Isinuot kay Alina ang safety harness. Ikinabit sa balikat niya ang maliit na locator tag. May manipis na cable na nakakabit sa likod ng harness, hawak ng retrieval system at manual control ni Tomas.

Habang inaayos ni Mika ang timer, hindi ito tumitingin kay Alina.

“Mika.”

“Huwag kang magsalita.”

“Mika.”

Tumigil ito, pero hindi pa rin lumingon.

“Hindi ako papasok para magpaka-bayani,” sabi ni Alina.

Doon ito tumingin sa kanya.

“Then lumabas ka rin nang buhay.”

Tumango si Alina.

Lumapit si Serena at inilagay sa kamay niya ang maliit na recorder.

“Kung may marinig ka, huwag mong sasagutin agad,” sabi nito. “Kung may makita ka, huwag mong lalapitan agad. At kung makita mo ang ama mo—”

“Hindi ako maniniwala agad.”

Malungkot na tumango si Serena.

Binuksan ang outer chamber door.

Malamig na hangin ang lumabas mula sa loob.

Hindi iyon lamig ng makina.

Parang lamig ng lumang gabi.

Pumasok si Alina.

Pagsara ng pinto sa likod niya, biglang humina ang tunog sa labas. Nakikita niya sina Mika, Tomas, Serena, at Dalisay sa observation deck, pero parang nasa ilalim sila ng tubig.

Malabo.

Malayong-malayo.

Sa loob ng chamber, tahimik.

Nasa gitna pa rin ang metal tray.

At sa ibabaw nito, may tuyong dahon na naging halos abo na.

Tumingin si Alina sa timer na nakalagay sa maliit na screen sa pader.

03:00

Nagsimula itong bumaba.

02:59

Huminga siya nang mabagal.

“Alina Reyes, inside Observation Chamber Three,” sabi niya sa recorder. “Naririnig ninyo ba ako?”

May static sa earpiece.

Tapos boses ni Mika.

“Naririnig ka namin. Clear enough.”

Clear enough.

Hindi perfect.

Pero sapat.

Humakbang si Alina papasok.

Sa unang sampung segundo, walang nangyari.

Tapos nagbago ang paligid.

Hindi na puting chamber ang nasa harap niya.

May mesa.

May kurtina.

May lumang ilaw sa kisame.

Nasa bahay siya.

Sa bahay nila.

Noong bata pa siya.

Nanlamig ang kamay niya.

Sa mesa, may nakabukas na notebook. May drawing ng bituin. May lapis. May baso ng gatas.

Narinig niya ang pamilyar na boses mula sa kusina.

“Lina, huwag mong didikit ang mata sa telescope. Hindi iyan laruan.”

Napapikit si Alina.

Hindi siya dapat lumapit.

Hindi siya dapat maniwala agad.

Pero ang boses na iyon ay hindi boses sa video.

Hindi ito static.

Hindi ito sirang recording.

Ito ang boses ng alaala.

Pagdilat niya, nandoon si Elias Reyes sa may pintuan.

Hindi labindalawang taon ang tanda.

Hindi rin sugatan.

Suot nito ang lumang polo na lagi niyang naaalala. Nakangiti ito, pero may lungkot sa mata.

“Ang laki mo na,” sabi nito.

Naramdaman ni Alina na parang may humila sa puso niya.

“Hindi ka totoo,” sabi niya.

Hindi nawala ang ngiti ni Elias.

“Magaling. Iyan ang unang dapat mong sabihin.”

Sa earpiece, may putol-putol na boses ni Mika.

“Alina… readings… stable… one minute…”

Isang minuto na agad?

Parang ilang segundo pa lang.

Tumingin si Alina sa paligid. Unti-unting gumagalaw ang mga bagay, parang hinahalo ang alaala at chamber. Minsan nakikita niya ang pader ng bahay. Minsan ang glass ng observation deck.

“Bakit ako?” tanong niya kay Elias. “Bakit ako ang hinahanap nito?”

Lumapit nang kaunti si Elias, pero huminto bago pa ito makalapit nang sobra.

“Dahil may naiwan ako sa pinto.”

“Ano?”

“Hindi katawan. Hindi buhay.” Tumingin ito sa paligid. “Isang tugon. Isang bakas. Isang maling sagot sa maling tanong.”

“Buhay ka ba?”

Hindi agad sumagot si Elias.

At sa katahimikang iyon, halos mabasag si Alina.

“Papa, buhay ka ba?”

“May bahagi sa akin na naiwan,” sabi nito. “Pero hindi lahat ng naiwan ay dapat ibalik.”

Sa earpiece, mas malakas ang boses ni Mika.

“Alina, two minutes. Dalawang minuto na.”

Hindi maaari.

Parang saglit lang.

Kumilos ang paligid. Nawala ang kusina. Bumalik ang chamber. Sa gitna, tumayo si Elias sa harap ng metal tray.

Mas malinaw na ngayon.

Pero may mali pa rin.

Minsan ang mata niya ay mata ng ama ni Alina.

Minsan parang iba ang nakatingin mula sa likod nito.

Naalala ni Alina ang warning.

Kapag nakita mo si Papa, huwag kang maniniwala agad.

“Anong kailangan kong isara?” tanong niya.

Tumingin si Elias sa kanya.

“Hindi ang pinto papunta sa akin.”

“Then alin?”

“Ang pinto papunta sa iyo.”

Hindi naintindihan ni Alina.

Bago pa siya makapagtanong, itinuro ni Elias ang sahig.

May bagay sa tabi ng metal tray.

Maliit.

Parang ID card.

“Dalhin mo iyan,” sabi ni Elias.

Hindi agad gumalaw si Alina.

“Bakit?”

“Dahil kailangan mong malaman kung sino ang unang nagsinungaling.”

Sa earpiece, sumigaw si Mika.

“Alina, thirty seconds. Kailangan mo nang lumabas.”

Yumuko si Alina at kinuha ang ID card.

Pagkahawak niya rito, biglang nagbago ang mukha ni Elias.

Nawala ang lungkot.

Nawala ang pamilyar na init.

Lumalim ang boses nito.

“Buksan mo ang pinto, Lina.”

Napaatras si Alina.

Hindi na ama niya ang tunog.

O hindi lang ama niya.

“Hindi.”

Gumalaw ang chamber. Nagsimulang kumurap ang ilaw. Sa glass, nakita niya sina Mika at Tomas na nagmamadaling kumilos.

Humigpit ang cable sa likod niya.

Hinila siya paatras.

Pero may malamig na kamay na humawak sa pulso niya.

Si Elias.

O ang bagay na gumagamit ng mukha ni Elias.

“Anak,” sabi nito, bumalik sa boses ng ama niya. “Huwag mo akong iiwan ulit.”

Napasigaw si Alina, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa bigat ng salitang iyon.

Gusto niyang bumitaw.

Gusto niyang maniwala.

Gusto niyang sabihin na hindi niya ito iiwan.

Pero naalala niya ang sulat.

Kapag hinanap mo ako, hahanapin ka rin nito.

Kaya pinilit niyang hilahin ang kamay niya.

“Hindi ikaw ang tatay ko,” sabi niya.

Sa sandaling iyon, bumitaw ang hawak sa kanya.

Humila ang cable.

Bumukas ang chamber door.

Bumagsak si Alina sa malamig na sahig sa labas.

Mabilis siyang sinalubong ni Mika at Tomas.

“Alina!”

Naririnig niya sila, pero parang malayo.

Humihinga siya nang mabilis. Hawak pa rin niya ang bagay na kinuha niya sa loob.

Ang ID card.

Inangat niya ito.

Nabasa ni Mika ang pangalan.

DR. ELIAS REYES

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit tumahimik ang lahat.

Sa likod ng ID, may nakasulat na hindi dati nandoon.

Parang bagong ukit.

NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.

Tumingin si Alina kay Serena.

Namumutla ito.

Si Dalisay naman ay hindi makapagsalita.

Bago pa may makapagtanong, tumunog ang tablet ni Mika.

Isang maliit na alert.

Tiningnan niya iyon.

Tapos nawala ang kulay sa mukha niya.

“Mika?” tanong ni Alina.

Hindi siya sumagot.

Kinuha ni Tomas ang tablet at tiningnan.

Sa employee database ng Silong-9, may nakabukas na staff search.

Nakalagay sa search bar:

MIKA SALCEDO

Sa ilalim nito, isang linya lang ang lumabas.

NO RECORD FOUND

Dahan-dahang napatingin si Alina kay Mika.

Nandoon siya.

Buhay.

Humihinga.

Nakatayo sa harap niya.

Pero sa sistema ng Silong-9, hindi na siya umiiral.

Kabanata 7
Ang Araw na Nabura

Hindi agad naniwala si Mika sa nakita niya.

Ilang segundo siyang nakatitig sa tablet ni Tomas, parang hinihintay niyang kusang magbago ang nakasulat doon.

NO RECORD FOUND

Tahimik ang observation deck.

Sa sahig, nakaupo pa rin si Alina, hawak ang ID card ng ama niya. Sa likod ng card, malinaw ang bagong ukit.

NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.

Pero ang tingin niya ay wala na sa card.

Nasa mukha ni Mika.

Nandoon ito sa harap nila. Buhay. Humihinga. Nanginginig ang mga kamay habang hawak ang sariling tablet.

Pero sa employee database ng Silong-9, burado ang pangalan niya.

“Ulitin mo ang search,” sabi ni Mika.

Mahina ang boses niya, pero pilit niyang pinatatag iyon.

Mika Salcedo was one of the best systems engineers in Silong-9—

Muntik nang magsalita si Tomas, pero agad niyang pinigilan ang sarili at muling tumingin sa tablet.

Maling panahon iyon para magpaliwanag.

Ginawa niya ang sinabi ni Mika. Muling inilagay sa search bar ang pangalan nito.

MIKA SALCEDO

Enter.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Pareho pa rin ang lumabas.

NO RECORD FOUND

Lumapit si Mika at halos agawin ang tablet. “Hindi. May mali sa spelling.”

“Ako ang nag-type,” sabi ni Tomas.

“Ako na.”

Hinayaan siya ni Tomas.

Mabilis na nag-type si Mika. Buong pangalan. Employee number. Department code. Systems Engineering Unit. Lahat ng alam niyang puwedeng maglabas ng record niya.

Wala.

Parang hindi siya kailanman pumasok sa LIKHA.

Parang hindi siya nagtrabaho sa Silong-9.

Parang hindi siya naging bahagi ng kahit anong system.

“Subukan mo sa access logs,” sabi ni Alina.

Tumayo siya kahit nanghihina pa ang mga tuhod niya. Tinulungan siya ni Serena, pero hindi na niya napansin.

Agad na binuksan ni Mika ang access logs.

Doon dapat lumabas ang lahat ng galaw sa facility: pinto, elevator, workstation, archive, terminal, chamber, kahit cafeteria entry.

Inilagay niya ang sarili niyang ID number.

Walang lumabas.

Inilagay niya ang huling pinto na dinaanan nila.

May lumabas na log.

ALINA REYES — ENTRY

ALINA REYES — EXIT

TOMAS VILLARIN — ENTRY

TOMAS VILLARIN — EXIT

Wala si Mika.

“Kasama kita,” sabi ni Alina.

Hindi tanong iyon.

Parang pinanghahawakan niya mismo ang katotohanan.

“Kasama kita sa Sublevel C. Kasama kita sa elevator. Kasama kita rito.”

Tumingin si Mika sa kanya.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Alina ang tunay na takot sa mukha ng kaibigan niya.

“Alina,” sabi ni Mika, “kung wala ako sa logs, paano kung susunod na wala na rin ako sa alaala ninyo?”

Walang nakasagot.

Mula sa kabilang bahagi ng observation deck, may lumapit na technician. Bata pa ito, bagong staff kung titignan, at halatang kinakabahan.

“Ma’am?” sabi nito kay Alina. “Kailangan po bang i-report sa command na may unauthorized person dito?”

Nanlamig si Alina.

Tumingin siya sa technician.

“Sinong unauthorized person?”

Itinuro nito si Mika.

“Siya po.”

Nagbago ang mukha ni Mika.

Hindi galit.

Hindi pa.

Mas malapit sa pagkabasag.

“Jared,” sabi niya, halos hindi makapaniwala. “Ako ito.”

Kumunot ang noo ng technician.

“Kilala mo ako,” dagdag ni Mika. “Ikaw ang nagpaayos ng corrupted drive mo sa akin noong isang linggo. Ikaw ang nagdala ng kape sa systems bay kasi akala mo doon ka makakasingit sa printing queue.”

Nagdalawang-isip ang technician.

Halatang may pamilyar sa narinig niya.

Pero hindi sapat.

“Ma’am,” sabi nito, mas mahina na, “sorry po. Hindi ko po kayo kilala.”

Parang may sumuntok sa dibdib ni Alina.

Si Mika naman ay napaatras nang kaunti. Humawak siya sa gilid ng console, hindi dahil mahuhulog siya, kundi dahil parang may parte ng mundo ang biglang bumitaw sa kanya.

“Labas,” utos ni Tomas sa technician. “Ngayon din.”

“Chief—”

“Labas.”

Sumunod ang technician.

Pagkasara ng pinto, sumabog ang katahimikan.

“Ganito nagsisimula,” sabi ni Serena.

Lahat napatingin sa kanya.

Hindi mapakali ang mga mata niya sa screen, kay Mika, sa chamber, at sa ID na hawak ni Alina.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni Alina.

Serena swallowed before answering. “Temporal erasure.”

“Pagbura?” tanong ni Tomas.

“Hindi pisikal sa simula. Hindi parang may mawawala agad sa harap natin. Una, records. Sunod, access. Sunod, alaala ng mga taong hindi direktang konektado.”

Tumingin si Alina kay Mika.

“Naaalala ko siya.”

“Oo,” sabi ni Serena. “Dahil ikaw ang anchor person.”

“Paano si Tomas?”

“Nakita niya ang event. Direct witness siya.”

“Si Dalisay?” tanong ni Mika.

Lahat napatingin kay Dalisay.

Tahimik ito mula pa kanina. Nakatingin siya kay Mika, pero hindi mabasa kung ano ang nasa isip niya.

“Mika Salcedo,” sabi ni Dalisay.

Parang sinubukan niya mismo ang pangalan.

Tumigil ang paghinga ni Mika.

Pagkaraan ng ilang segundo, tumango si Dalisay.

“Kilala kita.”

Napahinga nang malalim si Mika, pero hindi iyon ginhawa. Pansamantala lang iyon. Napakanipis.

“Sa ngayon,” sabi ni Serena.

Muling bumigat ang silid.

Sa main screen, patuloy ang countdown.

70 HOURS, 54 MINUTES, 02 SECONDS

Mas mababa na naman.

Mas kaunti na naman ang oras.

“Bakit siya?” tanong ni Alina. “Ako ang pumasok sa chamber. Ako ang humawak sa ID. Bakit si Mika ang nabura sa records?”

Tiningnan ni Serena ang ID card sa kamay ni Alina.

“May kapalit ang bawat bagay na inilalabas mula sa anomaly.”

Dahan-dahang napatingin si Alina sa ID.

“Dinala ko ito palabas…”

“At may bagay na kinuha pabalik,” dugtong ni Serena. “Hindi pa siya mismo. Pero ang bakas niya sa system.”

“Then ibabalik ko ang ID,” sabi ni Alina.

Hinawakan ni Mika ang braso niya. “Hindi.”

“Mika—”

“Hindi natin alam kung ibabalik niyan ang records ko. At hindi natin alam kung ano pa ang kukunin nito kapag ibinalik mo.”

Tama siya.

At iyon ang lalong nakakatakot.

Wala silang malinaw na palitan. Wala silang listahan ng kapalit. Wala silang paraan para malaman kung maliit lang ang kukunin ng oras o buong buhay na.

Biglang tumunog ang personal device ni Alina.

Lahat napatingin.

Dapat naka-restrict na ang external communication. Dapat wala nang tawag mula sa labas. Dapat hawak na ng Silence Protocol ang bawat linya.

Pero umiilaw ang phone niya.

NIKO

Napatingin si Alina kay Dalisay.

“Hindi puwedeng sagutin iyan,” sabi nito.

“Kung may nangyayari sa labas, kailangan kong malaman.”

“Reyes—”

Sinagot ni Alina ang tawag.

“Niko?”

“Ate?” Hingal ang boses ni Niko. “Ate, naririnig mo ba ako?”

“Naririnig kita. Nasaan ka?”

“Nasa bahay pa rin. Hindi ako lumabas, sabi mo. Pero may nangyayari dito.”

“Ano?”

May narinig siyang kaluskos. Parang tumatakbo si Niko sa loob ng bahay.

“Iyong picture natin sa sala,” sabi nito. “Kanina mukha lang ni Papa ang nawala.”

Humigpit ang hawak ni Alina sa phone.

“Ngayon?”

“Ngayon pati ako, nawawala na sa picture.”

Nanigas si Alina.

Sa tabi niya, napapikit si Mika.

Parang pareho silang tinamaan.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Alina.

“May family picture tayo sa observatory, di ba? Ikaw, ako, si Papa. Noong una, si Papa lang ang blurred. Ngayon, kalahati ng mukha ko wala na. Parang nabubura.”

“Niko, makinig ka. Lumayo ka sa picture.”

“Lumayo na ako. Pero hindi lang picture.”

“Ano pa?”

“May old school certificate ako sa drawer. Kanina nandoon pa pangalan ko. Ngayon, blank na iyong first name.”

Napahawak si Alina sa gilid ng console.

Hindi na lang Silong-9.

Hindi na lang Mika.

Umaabot na rin ito kay Niko.

“May naaalala ka pa ba?” tanong ni Alina.

“Ano?”

“Ako. Si Papa. Sarili mo. Lahat?”

“Ate naman, oo. Pero…” Huminto si Niko.

“Pero ano?”

“Tinawagan ko si Tita Lorie kanina. Tinanong ko kung puwede muna ako pumunta sa kanila. Tinanong niya ako kung sino ako.”

Parang tumigil ang buong mundo ni Alina.

Hindi siya nakapagsalita.

“Ate,” pabulong na sabi ni Niko, “bakit may mga taong nakakalimot sa akin?”

Tumingin si Alina kay Mika.

Sa dalawang magkaibang lugar, dalawang taong mahalaga sa kanya ang unti-unting binubura ng parehong anomaly.

Hindi pa sila nawawala.

Pero kinakain na ang bakas nila sa mundo.

“Niko,” sabi ni Alina, pinilit gawing matatag ang boses. “Makinig ka sa akin. Kumuha ka ng papel. Isulat mo ang buong pangalan mo. Pati birthday mo. Pati pangalan ko. Pati pangalan ni Papa. Ilagay mo sa maraming kopya.”

“Ano’ng gagawin ko doon?”

“Idikit mo sa dingding. Sa pinto. Sa mesa. Kahit saan. Basta huwag kang titigil.”

“Gagana ba iyon?”

Hindi alam ni Alina.

Pero kailangan ni Niko ng gagawin.

Kailangan nito ng bagay na mahahawakan habang unti-unting nagiging hindi sigurado ang mundo.

“Makakatulong iyon,” sabi niya.

Hindi siya sigurado.

Pero hindi rin iyon kasinungalingan.

Sa puntong iyon, kahit maliit na bakas ay mahalaga.

“Ate,” sabi ni Niko. “Kung makalimutan ako ng iba…”

“Hindi kita makakalimutan.”

“Paano kung pati ikaw?”

Hindi agad nakasagot si Alina.

Sa tabi niya, si Mika ay tahimik na nakikinig. Nababasa sa mukha nito ang takot na hindi na lang para sa sarili niya.

“Hindi,” sabi ni Alina sa wakas. “Hindi kita makakalimutan.”

Muling nag-static ang linya.

“Ate?”

“Niko?”

“Ate, may tao sa labas.”

“Anong tao?”

“Hindi ko makita nang maayos. Nasa may gate. Parang nakatayo lang.”

“Lumayo ka sa bintana.”

“Parang…” Humina ang boses ni Niko. “Ate, parang si Papa.”

Nawala ang dugo sa mukha ni Alina.

“Niko, makinig ka. Huwag mong bubuksan ang pinto.”

“Hindi siya kumakatok.”

“Mas mabuti. Huwag kang lalapit.”

“Ate, nakatingin siya dito.”

Biglang naputol ang tawag.

Walang paalam.

Walang babala.

Walang call record na naiwan.

Alam na ni Alina bago pa tingnan ni Mika ang device.

Wala na naman.

Dumiretso ang tingin ni Alina kay Dalisay.

“Still no confirmed external effect?”

Hindi sumagot si Dalisay.

Sa pagkakataong iyon, wala na siyang masabi.

Agad na kumilos si Tomas.

“Address,” sabi niya kay Alina. “Ng bahay ninyo.”

Ibinigay ni Alina ang address.

Mabilis itong nag-type sa sariling device.

“May contact ako sa local emergency response. Hindi ko sasabihin ang totoong dahilan. Magpapadala ako ng welfare check.”

“Kung may Silence Protocol—” panimula ni Dalisay.

Hinarap siya ni Tomas.

“May tao sa labas ng bahay ng kapatid niya. At kung tama tayo, maaaring hindi iyon tao. Hindi ako hihingi ng permiso para siguraduhing buhay ang kapatid niya.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Sa unang pagkakataon, malinaw na may lamat na ang kontrol niya sa silid.

Biglang napahawak si Mika sa kanyang ulo.

“Mika?” tanong ni Alina.

“May mali.”

“Ano?”

“May naalala akong hindi akin.”

Lumapit si Serena. “Anong nakita mo?”

Napapikit si Mika, pilit kinakapitan ang sarili.

“Hallway. Main corridor. Pero hindi ganito kaliwanag. Sira ang mga ilaw. May mga pinto na bukas. May mga tao akong naririnig, pero hindi ko makita.”

“Memory shift,” sabi ni Serena.

Nagpatuloy si Mika, nanginginig na ang boses.

“May screen sa dulo. May mapa.”

“Anong mapa?” tanong ni Alina.

“Pilipinas.”

Natahimik ang lahat.

“Mika,” sabi ni Alina, “ano ang nangyayari sa mapa?”

Dahan-dahang dumilat si Mika.

Takot ang mga mata niya.

“Nawawala ang outline.”

Walang nagsalita.

Si Serena ang unang gumalaw. “Kailangan nating makita ang simulation files.”

“Anong simulation files?” tanong ni Tomas.

“Kung may memory shift si Mika, maaaring galing iyon sa isang future data event. Hindi panaginip. Hindi hallucination. Baka nakakuha siya ng fragment mula sa timeline na sinusubukan tayong babalaan.”

“Nasaan ang files?” tanong ni Alina.

“Sa central modeling room,” sagot ni Mika, kahit nanginginig pa rin siya. “Kung hindi pa ako burado sa lahat ng access layers.”

“Hindi ka pupunta,” sabi ni Alina.

“Tapos ikaw na naman?”

“Mika—”

“Alina, habang may naaalala pa ako, gamitin natin.”

Matagal silang nagkatinginan.

Sa huli, tumango si Alina.

Hindi dahil gusto niya.

Kundi dahil alam niyang tama si Mika.

Pumunta sila sa central modeling room kasama sina Tomas at Serena. Hindi na sila nagpaalam kay Dalisay, pero sumunod din ito. Walang nagsabi sa kanya na huwag. Walang oras para sa tunggalian.

Sa loob ng modeling room, may malaking curved screen na ginagamit para sa national-scale simulations. Karaniwang ginagamit iyon para sa satellite paths, storm mapping, communication routes, at emergency modeling.

Ngayon, blangko ang screen.

Lumapit si Mika sa main console.

Inilagay niya ang ID niya.

ACCESS DENIED

Pangalawang subok.

USER NOT FOUND

Huminga siya nang mabigat.

“Okay,” sabi niya, parang kinakausap ang sarili. “Masakit iyon.”

Ginamit ni Alina ang access niya.

Hindi sapat.

Ginamit ni Serena ang senior access.

Hindi pa rin sapat.

Sa huli, si Dalisay ang lumapit.

Saglit siyang nag-atubili, pagkatapos inilagay ang director override.

Bumukas ang system.

Walang nagpasalamat.

Wala ring humingi.

Si Mika ang nag-navigate sa mga files. Kahit hindi na siya kinikilala ng system, alam pa rin ng kanyang mga kamay kung saan pupunta.

“May hidden simulation path,” sabi niya. “Hindi ito visible sa normal menu.”

“Paano mo alam?” tanong ni Tomas.

“Nakita ko sa memory shift.”

Bumilis ang paggalaw ng mga daliri niya.

Lumabas ang file.

NATIONAL TEMPORAL COLLAPSE MODEL

Napalunok si Alina.

Binuksan ni Mika ang simulation.

Lumabas sa malaking screen ang mapa ng Pilipinas.

Sa una, normal.

Luzon.

Visayas.

Mindanao.

Palawan.

Mga isla.

Mga linya ng communication nodes.

Tapos nagsimula ang simulation.

May pulang tuldok sa gitna ng lokasyon ng Silong-9.

Mula roon, kumalat ang manipis na liwanag. Hindi mabilis na parang pagsabog. Mas mabagal. Mas nakakatakot. Parang mantsang unti-unting kumakain sa papel.

Sa unang minuto ng simulation, nawala ang ilang signal towers.

Sa pangalawa, may mga city records na naging blank.

Sa pangatlo, may mga pangalan sa population data na nag-zero.

Sa ikaapat, may mga lugar na nanatili sa mapa pero wala nang pangalan.

Hindi ito pagkasira ng lupa.

Hindi ito lindol.

Hindi ito digmaan.

Pagbura ito.

Unti-unti.

Tahimik.

Parang may kamay na nag-aalis ng Pilipinas mula sa alaala ng mundo.

“Stop the simulation,” sabi ni Dalisay.

Walang gumalaw.

“Stop it.”

Hindi sumunod si Mika.

Hinayaan niyang magpatuloy.

Sa malaking screen, nagsimulang mawala ang outline ng ilang isla.

Hindi sabay-sabay.

Pira-piraso.

May baybayin na nabura. May pangalan ng bayan na naging puting guhit. May buong lalawigan na nawalan ng label. Tapos, sa kanan ng screen, may lumabas na projection.

FULL FIELD EXPANSION RESULT:

NATIONAL TEMPORAL COLLAPSE

Sa ilalim nito:

POPULATION CONTINUITY: UNSTABLE

PUBLIC MEMORY INDEX: FAILING

GEOGRAPHIC RECORD INTEGRITY: FAILING

ESTIMATED IRREVERSIBLE POINT: 9 HOURS AFTER FULL ACTIVATION

Hindi nakahinga si Alina.

Nine hours.

Hindi days.

Hindi weeks.

Kapag full activation ang nangyari, may siyam na oras lang bago maging irreversible.

“Hindi ito puwedeng totoo,” sabi ni Dalisay.

Si Serena ang tumingin sa kanya.

“Galing ito sa sarili mong hidden files, Lucio.”

“Model lang iyan.”

“Model na itinago mo.”

“Dahil hindi pa verified.”

“At ngayon?” tanong ni Alina.

Walang sagot.

Tumingin siya sa countdown.

70 HOURS, 31 MINUTES, 18 SECONDS

May oras pa bago full activation.

Pero mas kaunti kaysa inaakala nila.

Dahan-dahang umupo si Mika sa pinakamalapit na chair. Nanginginig ang kamay niya.

“Mika,” sabi ni Alina.

“May isa pa.”

“Ano?”

Tumingin si Mika sa screen.

“May ranking ang simulation. Kung sino ang unang mabubura kapag lumala ang field.”

Mabilis niyang binuksan ang isang tab.

Lumabas ang listahan.

Una, mga system traces.

Sumunod, mga taong may direct exposure.

Sumunod, mga taong konektado sa anchor person.

Nakita ni Alina ang sariling pangalan.

ALINA REYES — ANCHOR PERSON — STABLE UNTIL FINAL THRESHOLD

Sa ilalim nito:

NIKO REYES — BLOODLINE LINK — HIGH RISK

Humigpit ang dibdib niya.

Tapos nakita niya ang susunod.

MIKA SALCEDO — DIRECT FIELD WITNESS / TEMPORAL EXCHANGE MARKER — ACTIVE ERASURE IN PROGRESS

Hindi na nagsalita si Mika.

Hindi na rin siya umiyak.

Nakatitig lang siya sa sarili niyang pangalan, parang sinusubukang tandaan ito bago pa tuluyang kunin sa kanya.

Tumayo si Alina sa tabi niya.

“Hindi ka mabubura.”

Hindi tumingin si Mika sa kanya.

“Hindi mo alam iyan.”

“Hindi.”

Hinawakan ni Alina ang balikat niya.

“Pero habang naaalala kita, lalaban ako.”

Sa screen, biglang nagbago ang simulation.

Kusang nagsara ang lahat ng tab.

Napalitan ito ng isang itim na screen.

May lumabas na linya.

ANCHOR PERSON HAS SEEN THE COLLAPSE

Sumunod ang pangalawa.

NEXT SEQUENCE WILL BEGIN WHEN THE FIRST DOOR OPENS

Mula sa malayo, sa loob ng facility, may narinig silang tunog.

Isang pinto.

Mabagal na bumukas.

Hindi nila alam kung saan.

Pero sa lahat ng monitor sa modeling room, sabay-sabay na lumitaw ang isang bagong babala.

DOOR ONE: UNSEALED

Kabanata 8
Ang Mali sa Babala

Hindi nagmula sa iisang lugar ang tunog ng bumukas na pinto.

Iyon ang unang napansin ni Alina.

Hindi iyon simpleng tunog ng bisagra. Hindi rin iyon ordinaryong lock na kumalas. Kumalat ito sa buong Silong-9 na parang sabay-sabay na may nagbukas sa iba’t ibang sulok ng facility.

Mabagal.

Mabigat.

Parang matagal nang nakakandado ang isang bahagi ng mundo, at ngayon lang muling nakahinga.

Sa screen ng central modeling room, nanatili ang babala.

DOOR ONE: UNSEALED

Walang gumalaw sa loob ng ilang segundo.

Si Mika ay nakaupo pa rin sa harap ng console. Nanginginig ang mga daliri niya sa ibabaw ng keyboard, pero hindi siya umiiyak. Si Serena ay nakatayo sa likod niya, nakatitig sa screen na parang matagal na niyang kinatatakutan ang eksaktong linyang iyon. Si Tomas naman ay agad na humawak sa radyo, pero hindi muna nagsalita.

Si Dalisay ang unang kumilos.

“Lock down all restricted sections,” utos niya. “Seal every access point connected to Project Silakbo.”

May sumagot mula sa radyo ng isang guard.

“Director, naka-lockdown na po ang lahat ng restricted sections.”

“Then why is Door One open?”

Walang sumagot.

Hindi dahil walang nakarinig.

Kundi dahil walang may alam.

Lumapit si Alina sa malaking screen. “Ano ang Door One?”

Hindi sumagot agad si Dalisay.

Doon siya lalo naging sigurado.

Alam nito.

Hindi lahat, marahil. Pero may alam ito.

Tumingin si Alina kay Serena. “Ano ang Door One?”

Napapikit si Serena sandali. Nang dumilat siya, mas mabigat na ang tingin niya.

“Hindi iyon ordinaryong pinto.”

“Then ano?”

“Containment seal.”

“Serena,” babala ni Dalisay.

Hindi siya pinansin ni Serena.

“Noong Project Unang Liwanag, may tatlong containment seals na ginawa para pigilan ang anomaly kung sakaling lumawak ito. Hindi sila tinawag na doors sa official files. Pero sa internal notes ni Elias…” Huminga siya nang mabagal. “Tinawag niya silang pinto.”

Naalala ni Alina ang sinabi ng future version niya sa broadcast.

Hanapin mo ang unang pinto. Huwag ang huli.

Nanlamig ang batok niya.

“Nasaan ang Door One?” tanong ni Tomas.

Mabilis na nag-type si Mika sa console. Sandali siyang napahinto nang muling lumabas ang babala.

USER NOT FOUND

Humigpit ang panga niya, pero hindi siya tumigil. Naghanap siya ng ibang paraan, ginamit ang open system path mula sa simulation file, at pinilit buksan ang facility seal map.

Unti-unting lumitaw ang blueprint ng Silong-9 sa malaking screen.

May tatlong pulang bahagi sa mapa.

Ang una ay nasa East Restricted Hallway.

Ang pangalawa ay nasa Observation Chamber Three.

Ang pangatlo ay nasa ilalim mismo ng main activation core.

Tumingin si Alina sa unang pulang bahagi.

East Restricted Hallway.

Iyon ang hallway sa CCTV.

Ang hallway kung saan nakita niya ang sarili niya mula bukas ng gabi.

Hawak ang ID card ng ama niya.

“Doon,” sabi ni Mika. “East Restricted Hallway. Seal One.”

“Seal status?” tanong ni Tomas.

Binasa ni Mika ang lumabas sa screen.

SEAL ONE: OPEN

SEAL TWO: STABLE

SEAL THREE: LOCKED

“Anong laman ng Seal One?” tanong ni Alina.

Tahimik si Serena.

Si Dalisay naman ay nakatingin sa screen, pero parang hindi na screen ang nakikita niya.

“Old response archive,” sabi ni Serena sa huli. “Doon naka-store ang unang successful response ng Project Unang Liwanag.”

“Akala ko nasa Sublevel C ang file,” sabi ni Alina.

“Kopya lang ang nakita ninyo. Ang original ay nasa Seal One.”

“Original ng alin?”

Serena looked away—then caught herself.

Hindi niya itinuloy ang pag-iwas.

Humarap siya kay Alina.

“Original ng sagot na bumalik pagkatapos mawala ni Elias.”

Mas lalong lumamig ang silid.

“Boses niya,” sabi ni Alina.

Tumango si Serena. “At higit pa roon.”

“Meaning?”

“Hindi lang voice pattern ang bumalik noon. May dala rin itong instruction.”

“Anong instruction?”

Bago makasagot si Serena, biglang nagbukas ang pintuan ng modeling room.

Isang guard ang pumasok, hingal at namumutla.

“Director, may movement po sa East Restricted Hallway.”

“Ano ang source?” tanong ni Tomas.

“Hindi po malinaw. Walang physical entry sa logs, pero may shadow movement sa camera.”

“Show it,” utos ni Dalisay.

Mika agad na binuksan ang security feed.

Lumabas sa malaking screen ang hallway.

Mahaba.

Makintab ang sahig.

Mapula ang emergency light.

Sa dulo, may pinto na bukas nang kaunti.

Hindi iyon ang klase ng pinto na ginagamit araw-araw. Makapal iyon, metal, at may lumang warning label na halos nabura na ng panahon.

RESTRICTED: RESPONSE ARCHIVE

Sa harap ng pinto, may anino.

Hindi tao.

Hindi rin buong anyo.

Parang hugis ng taong nabuo mula sa putol-putol na ilaw.

Tapos narinig nila ang boses mula sa speaker ng camera.

Mahina.

Basag.

Pero kilala ni Alina.

“Lina…”

Hindi gumalaw si Alina.

Sa tabi niya, agad na hinawakan ni Mika ang kamay niya.

Mahigpit.

Parang paalala.

Huwag maniwala agad.

“Huwag ninyong i-open ang audio,” sabi ni Tomas.

“Hindi namin in-open,” sagot ni Mika.

Kusang lumakas ang boses sa room speaker.

“Lina,” ulit ng boses. “Nahanap mo na ang unang pinto.”

Nagsalita si Dalisay. “Cut the feed.”

Pinindot ni Mika ang command.

Hindi nawala ang feed.

“Again,” sabi ni Dalisay.

“Mukhang ayaw niyang sumunod,” sabi ni Mika, pero halatang pilit lang ang tapang sa boses niya.

Sa screen, gumalaw ang anino.

Hindi ito lumapit sa camera.

Sa halip, lumingon ito sa bukas na pinto.

Parang may ipinapakita.

Tapos may lumitaw na linya sa screen.

ANCHOR PERSON REQUIRED TO ACCESS ORIGINAL WARNING

Napatingin ang lahat kay Alina.

“Hindi siya pupunta,” agad na sabi ni Mika.

“Nobody said she is,” sagot ni Dalisay.

“Pero iyon ang iniisip ninyo.”

“Salcedo—”

“May pangalan pa ako,” sabi ni Mika, mas madiin kaysa kanina. “Kahit binubura ng system.”

Tumahimik si Dalisay.

Doon nagsalita si Alina.

“Pupunta ako.”

“Hindi,” sabi ni Tomas.

“Kung nandoon ang original warning, kailangan nating makita.”

“May nakita ka na,” sabi ni Mika. “At pagkatapos noon, nabura ako sa records. Si Niko nagsisimula na ring mabura. Gusto mo pang sumugal ulit?”

“Hindi ito sugal kung may dahilan.”

“Sugal pa rin kung ikaw ang laging itinutulak sa gitna.”

Hindi masakit ang tono ni Mika.

Takot iyon.

Takot para kay Alina.

Takot para sa sarili niya.

Takot sa lahat ng hindi na nila kayang ibalik.

Lumapit si Alina sa kanya. “Hindi ako pupunta mag-isa.”

“Hindi rin iyon nakakagaan.”

“Then samahan mo ako.”

Napatingin si Mika sa kanya.

“Burado na ako sa system.”

“Kaya nga baka hindi ka niya mabasa nang buo.”

Hindi agad nakasagot si Mika.

Naunawaan niya ang ibig sabihin ni Alina.

Kung si Mika ay unti-unti nang nabubura sa records, baka hindi siya ganap na ma-track ng anomaly o ng security system. Hindi iyon proteksiyon. Pero puwedeng maging butas.

At sa Silong-9, ang kahit anong butas ay pagkakataon.

“Delikado iyon,” sabi ni Serena.

“Lahat delikado,” sagot ni Mika. “At least ngayon useful ang pagiging hindi existing.”

Hindi natuwa si Alina sa biro.

Pero alam niyang iyon ang paraan ni Mika para hindi tuluyang matakot.

Tumayo si Tomas. “Sasama ako.”

“Hindi,” sabi ni Dalisay. “Ako ang sasama.”

Lahat napatingin sa kanya.

Hindi dahil gusto nila.

Kundi dahil hindi nila inaasahan.

“Bakit?” tanong ni Alina.

“Dahil ako ang may director override para sa Seal One.”

“At dahil ayaw ninyong may makita kami nang wala kayo.”

Hindi itinanggi ni Dalisay.

“Both can be true.”

Si Serena ang huling nagsalita.

“Sasama rin ako.”

Umiling si Dalisay. “Hindi.”

“Kasama ako noong unang beses na binuksan iyan. Kasama ako noong nawala si Elias. Hindi mo ako iiwan ngayon.”

Nagkatitigan sila.

Sa huli, walang sinabi si Dalisay.

Iyon na ang pahintulot.

Mabilis silang lumabas ng modeling room. Si Tomas ang nanguna, hawak ang flashlight at sidearm. Sumunod sina Alina at Mika. Sa likod nila sina Serena at Dalisay.

Tahimik ang hallway habang papunta sila sa East Restricted Wing.

Mas tahimik kaysa dapat.

Sa ganitong klaseng lockdown, dapat may guards sa bawat kanto. Dapat may staff na nagmamadali. Dapat may announcements mula sa speakers.

Pero habang papalapit sila sa East Restricted Hallway, unti-unting nawawala ang tunog ng facility.

Parang kinakain ng bukas na pinto ang ingay.

Sa bawat hakbang, mas lumalamig.

Sa bawat ilaw na nadaanan nila, mas humahaba ang anino.

Nang makarating sila sa entrance ng East Restricted Hallway, nakita ni Alina ang linyang dati niyang nakita sa CCTV mula sa hinaharap.

Ang parehong sahig.

Ang parehong pulang ilaw.

Ang parehong glass panel sa kanan.

At sa dulo, ang bukas na pinto.

Napahawak siya sa ID card ng ama niya.

Mika napatingin sa kamay niya. “Nasa iyo pa rin?”

“Oo.”

“Good. Kung biglang may magsabing ibigay mo iyan sa kanila, huwag.”

“Kasama ka doon?”

“Lalo na ako.”

Hindi napigilan ni Alina ang mahinang paghinga na halos naging tawa.

Sandali lang.

Pero kailangan niya iyon.

Lumapit sila sa Seal One.

Sa mismong pinto, may lumang keypad at bagong biometric scanner. Parehong nakabukas ang ilaw, pero hindi stable. Parang hindi makapagdesisyon ang system kung lumang security ba o bagong security ang susundin.

Si Dalisay ang lumapit.

“Director override.”

Inilagay niya ang kamay sa scanner.

ACCESS DENIED

Nanigas ang mukha niya.

Bahagyang napatingin si Mika sa kanya. “Masakit, di ba?”

Hindi siya sinagot ni Dalisay.

Sinubukan niya ulit.

ACCESS DENIED

Tumingin si Serena sa lumang keypad.

“Hindi director override ang hinahanap nito.”

“Then ano?” tanong ni Tomas.

Hindi sumagot si Serena. Lumapit siya sa keypad at dahan-dahang pinindot ang ilang numero.

Tumunog ang pinto.

OLD SEQUENCE ACCEPTED

Napatingin si Alina sa kanya.

“Paano mo alam ang code?”

“Hindi ko nakalimutan,” sabi ni Serena.

“Bakit?”

Matagal bago siya sumagot.

“Dahil araw-araw ko iyong sinisisi sa sarili ko.”

Bumukas nang mas malaki ang Seal One.

Mula sa loob, lumabas ang malamig na hangin.

Hindi amoy amag.

Hindi amoy bakal.

Amoy ulan.

Amoy bundok.

Amoy gabing may nawala.

Pumasok sila.

Maliit lang ang Response Archive. Hindi ito malawak na room na puno ng computer. Isa itong makitid na silid na may isang lumang console sa gitna at tatlong storage columns sa likod. Sa pader, may lumang monitor na makapal pa ang gilid, katabi ng mas bagong screen na idinagdag lamang sa mga sumunod na taon.

Sa gitna ng lumang console, may nakasulat na pangalan.

PROJECT UNANG LIWANAG — ORIGINAL RESPONSE RECORD

Lumapit si Alina.

Agad na umilaw ang bagong screen.

ANCHOR PERSON DETECTED

Sunod na umilaw ang lumang monitor.

May putol-putol na text.

L.R. ACCESS RECOGNIZED

L.R.

Lina Reyes.

Naramdaman ni Alina na parang may malamig na daliring dumaan sa likod niya.

“Mukhang para talaga sa iyo,” sabi ni Mika, mahina.

“Ayoko na ng mga bagay na para sa akin,” sagot ni Alina.

Pero lumapit pa rin siya.

Sa screen, may lumabas na tatlong file.

ORIGINAL WARNING — CORRUPTED

ORIGINAL WARNING — PARTIAL RESTORE

ORIGINAL WARNING — SEALED AUDIO

“Tatlo,” sabi ni Tomas.

“Parang lahat sa lugar na ito mahilig sa tatlo,” mahinang sabi ni Mika.

Hindi natawa si Alina.

Pinili niya ang unang file.

Lumabas ang parehong video na unang nakita nila noong nagsimula ang lahat.

Future Alina.

Pagod.

Sugatan.

Nagmamadali.

“Kung… kung natanggap ninyo ito…”

Static.

“Huwag ninyong i-on ang Project Silakbo…”

Static ulit.

“Kapag ginawa ninyo, hindi lang oras ang mawawala. Tayo ang mawawala.”

Naputol.

Tahimik.

“Yan ang unang broadcast,” sabi ni Alina.

“Oo,” sabi ni Mika. “Same cut. Same corruption.”

Pinili ni Alina ang pangalawang file.

ORIGINAL WARNING — PARTIAL RESTORE

Bumukas ang video.

Parehong mukha.

Parehong lugar.

Pero mas malinaw ang audio.

“Kung natanggap ninyo ito, ibig sabihin naabot ko pa rin kayo.”

Humigpit ang hawak ni Alina sa gilid ng console.

Future Alina continued speaking on the monitor—

Napatigil si Alina sa bigat ng sariling boses mula sa screen.

“Makinig kayo. Hindi sapat na pigilan lang ang Project Silakbo.”

Nagkatinginan sina Mika at Serena.

Sa video, huminga nang mabilis ang future Alina.

“Mali ang unang babala kung putol ang maririnig ninyo. Hindi ko sinabing huwag itong i-on kahit kailan.”

Nanlamig ang kamay ni Alina.

“Ang sinabi ko…”

Nag-static ang screen.

“Ang sinabi ko, huwag ninyong i-on nang lampas…”

Naputol ulit.

Nagmura si Mika sa ilalim ng hininga. “Laging doon napuputol.”

“Sealed audio,” sabi ni Serena.

Tiningnan ni Alina ang ikatlong file.

ORIGINAL WARNING — SEALED AUDIO

Sa ilalim nito, may lumitaw na requirement.

ANCHOR PERSON AUTHORIZATION REQUIRED

ELIAS REYES KEY REQUIRED

Tumingin si Tomas sa ID card sa kamay ni Alina.

“May key ka.”

Hindi gumalaw si Alina.

Hindi dahil ayaw niyang malaman.

Kundi dahil natatakot siyang malaman kung ano ang kapalit.

“Mika,” sabi niya. “Kung gamitin ko ito, ano ang puwedeng mangyari?”

Tiningnan ni Mika ang readings. “Hindi ko alam. Walang exchange warning. Walang field spike. Pero honestly, hindi na ako nagtitiwala sa kahit anong green status dito.”

“Kung hindi natin buksan?” tanong ni Tomas.

“Hindi natin malalaman ang buong warning,” sagot ni Serena.

Si Dalisay ay tahimik lang.

Napansin iyon ni Alina.

“Bakit hindi kayo nagsasalita?”

Tumingin si Dalisay sa sealed audio file.

“Dahil baka tama ka.”

“Sa alin?”

“Na mali ang pinili naming paniwalaan.”

Walang sumagot.

Inilapat ni Alina ang ID card ni Elias sa lumang reader sa gilid ng console.

Sandaling walang nangyari.

Tapos umilaw ang buong silid.

Hindi maliwanag.

Hindi rin mainit.

Parang may alaala lang na binuksan.

ELIAS REYES KEY ACCEPTED

ANCHOR PERSON AUTHORIZATION REQUIRED

Lumapit si Alina sa scanner.

“Wait,” sabi ni Mika.

Huminto siya.

Lumapit si Mika at hinawakan ang braso niya.

“Bago mo gawin iyan, sabihin mo sa akin ang pangalan ko.”

Napatigil si Alina.

“Mika…”

“Buong pangalan.”

“Mika Salcedo.”

“Trabaho ko?”

“Systems engineer ng Silong-9.”

“Saan tayo unang nagkakilala?”

“Sa Signal Monitoring Room. Pinagtawanan mo ang kape ko dahil parang lupa raw.”

Tumango si Mika.

“Sige. Kapag may nangyari ulit sa records ko, may panghahawakan tayo.”

Hindi na nakapagsalita si Alina.

Inilagay niya ang kamay sa scanner.

ANCHOR PERSON CONFIRMED

Bumukas ang sealed audio.

Walang video.

Boses lang.

Future Alina.

Mas malinaw kaysa sa lahat ng narinig nila.

“Hindi ko alam kung gaano karaming bahagi ang makakarating sa inyo. Kung putol ang warning, delikado. Kung mali ang maririnig ninyo, mas delikado.”

May ingay sa background.

Parang alarm.

Parang metal na bumibigay.

“Hindi puwedeng manatiling sarado ang anomaly. Kapag pinilit ninyong isara nang hindi ito binabaligtad, kakainin nito ang lahat ng konektado sa unang response.”

Tumingin si Serena kay Dalisay.

Sa recording, nagpatuloy ang future Alina.

“Hindi rin puwedeng full activation. Kapag lumampas sa siyam na segundo, hindi na ito containment. Magiging door ito.”

Humigpit ang hawak ni Alina sa console.

Siyam na segundo.

“Ulitin ko,” sabi ng future Alina. “Hindi ‘huwag i-on.’ Mali iyon kapag putol ang narinig ninyo.”

Nag-static sandali ang audio.

Pagbalik, mas malakas na ang boses.

“Huwag ninyong i-on nang lampas sa siyam na segundo.”

Hindi gumalaw ang kahit sino.

Parang mismong silid ang natigilan.

“Huwag lampas sa siyam na segundo,” ulit ng future Alina. “Nine seconds. Not more. Not less. Kailangan ang inversion sequence sa ikasiyam na segundo. Hindi ikaw ang bubukas ng pinto, Alina. Ikaw ang magsasara nito mula sa loob ng tamang oras.”

Napaatras si Alina.

Hindi dahil sa takot lang.

Kundi dahil sa biglang linaw.

Ang unang warning ay hindi kumpleto.

Ang lahat ng takot nila ay galing sa putol na babala.

At ang pahiwatig ni Elias sa ID card ay hindi utos na buksan ang pinto.

Ito ay oras.

Eksaktong oras.

Siyam na segundo.

Sa audio, humina ang boses ng future Alina.

“Kapag nakita mo si Papa, tandaan mo ito: may bahagi sa kanya na naiwan, pero hindi siya ang kailangang ibalik. Kapag pinili mo siyang hilahin pabalik, may ibang mawawala. Mas marami. Mas malaki.”

Napasapo si Alina sa bibig.

Si Serena ay halos hindi makahinga.

Si Dalisay naman ay nakatayo nang tuwid, pero basag na ang mukha. Hindi na nito maitago ang sariling tinamaan siya.

“Lucio,” sabi ni Serena, halos pabulong. “Narinig mo.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Hindi pa tapos ang audio.

“Kung buhay pa ang konsensiya ni Dalisay sa timeline ninyo, pigilan ninyo siya bago niya isipin na kaya niyang kontrolin ang full activation.”

Doon napatingin ang lahat kay Dalisay.

Hindi ito kumilos.

Pero ang katahimikan niya ay sapat nang sagot.

Sa audio, narinig ang pagsabog sa malayo.

Tapos ang boses ng future Alina, mas mahina na.

“Lina… kung ikaw ang makakarinig nito… hindi mo siya iniiwan kapag isinara mo ang pinto. Pinipili mo lang ang mga buhay pa.”

May mahabang static.

Akala ni Alina tapos na.

Pero may sumunod na boses.

Lalaki.

Basag.

Mahina.

Si Elias.

“Anak…”

Napahawak si Alina sa console.

“Kapag dumating ang siyam na segundo, huwag kang magdadalawang-isip.”

Naputol ang audio.

Namatay ang lumang monitor.

Sa bagong screen, may lumabas na file instruction.

INVERSION SEQUENCE REQUIRED

DURATION: 9 SECONDS

ANCHOR PERSON: ALINA REYES

SECONDARY STABILIZER: TEMPORAL EXCHANGE MARKER

Napatingin si Mika sa screen.

“Temporal exchange marker,” sabi niya.

Siya iyon.

Ang active erasure.

Ang kapalit ng ID.

Ang taong unti-unti nang binubura.

“Hindi,” agad na sabi ni Alina.

“Alina—”

“Hindi. Hindi kita gagamitin.”

“Hindi mo pa alam kung ano ang gagawin.”

“Hindi mahalaga. Kung kailangan ka nitong kainin para gumana, hindi.”

“Hindi natin alam iyan.”

“Exactly. Hindi natin alam.”

Sumingit si Serena, mabigat ang boses. “Secondary stabilizer does not mean sacrifice.”

“Then ano?”

“Isang tao o bagay na may marka na ng anomaly. Ginagamit siya para hindi mawala sa tamang bilang ang sequence.”

“So timer ako?” tanong ni Mika, pilit ang tapang.

“Mas malapit sa anchor weight,” sagot ni Serena. “Ikaw ang magpapaalala sa system kung nasaan ang kasalukuyang oras.”

“Great,” sabi ni Mika. “Hindi na ako employee, ginawa pa akong paperweight ng universe.”

Walang natawa.

Pero kahit papaano, hindi rin tuluyang nabasag ang silid.

Tomas lumapit sa screen. “Can we run the inversion sequence manually?”

Mika agad na nag-type. “Checking.”

Lumabas ang system map.

INVERSION SEQUENCE LOCATION: MAIN ACTIVATION CORE

SEAL TWO MUST BE OPENED

SEAL THREE MUST REMAIN LOCKED UNTIL 9-SECOND WINDOW

“Seal Two,” sabi ni Alina. “Observation Chamber Three.”

“Seal Three,” sabi ni Serena. “Main activation core.”

“Kung kailangan buksan ang Seal Two,” sabi ni Tomas, “ibig sabihin kailangan nating bumalik sa chamber.”

“Hindi lang iyon,” sabi ni Mika.

Tinuro niya ang bagong line sa screen.

FULL ACTIVATION PATH AVAILABLE

Tahimik na tahimik si Dalisay.

Napansin ito ni Alina.

“Director.”

Hindi siya sumagot.

“Dalisay.”

Doon siya tumingin sa kanya.

“Wala tayong sapat na data para paniwalaan ang isang corrupted future warning,” sabi niya.

Parang may tumirik na malamig na ilaw sa loob ng ulo ni Alina.

“Narinig ninyo ang buong warning.”

“Hindi natin alam kung buong-buo iyon.”

“Mas buong-buo kaysa sa unang pinaniwalaan ninyo.”

“Hindi natin alam kung ang future Alina mo ay nagsasabi ng katotohanan.”

“Pero handa kayong paniwalaan ang signal kapag sinasabi nitong puwedeng makita ulit si Elias.”

Tumigas ang mukha ni Dalisay.

Tama siya.

At alam nilang lahat iyon.

“Lucio,” sabi ni Serena, “huwag.”

“Labindalawang taon tayong nabuhay sa takot sa ginawa natin,” sabi ni Dalisay. “Labindalawang taon nating inakala na ang tanging paraan ay takpan, ikandado, at huwag balikan. Pero nandito na ang sagot.”

“Hindi sagot ang full activation,” sabi ni Serena. “Door iyon.”

“Door na maaaring magbalik ng nawala.”

“Hindi mo siya mababalik.”

“Hindi mo alam iyan.”

“Alam ko ang nangyari noong una mong sinubukan.”

Tumahimik si Dalisay.

Sa sandaling iyon, mas malinaw ang naging hitsura niya.

Hindi lang siya director.

Hindi lang siya taong may lihim.

Isa siyang taong hindi pa rin natatanggap ang nawala.

At tulad ni Alina, may bahagi rin sa kanya na gustong buksan ang pinto.

Kahit alam niyang puwedeng may kapalit.

“Hindi ito para kay Elias lang,” sabi ni Dalisay. “Kung makontrol natin ang full activation, puwede nating ibalik ang nawalang data, ang mga naburang tao, ang—”

“Hindi ninyo kontrolado ito,” putol ni Alina.

“Not yet.”

Dalawang salita lang.

Pero sapat para mapaatras si Serena.

“Lucio,” sabi niya. “Anong ginawa mo?”

Hindi sumagot si Dalisay.

Biglang napatingin si Mika sa screen. “May remote command.”

“Anong command?” tanong ni Tomas.

Bumilis ang kilos ni Mika.

“May na-send mula sa director override channel.”

Tumingin si Tomas kay Dalisay.

“Cancel it.”

Hindi gumalaw si Dalisay.

“Director,” madiing sabi ni Tomas. “Cancel it now.”

Sa screen, sunod-sunod na lumitaw ang mga linya.

DIRECTOR OVERRIDE ACCEPTED

SEAL TWO PREPARING TO OPEN

MAIN ACTIVATION CORE WARMING

FULL ACTIVATION SEQUENCE QUEUED

“Hindi,” sabi ni Serena.

Si Mika ay halos humampas sa keyboard sa bilis ng pag-type. “Sinusubukan kong i-block.”

“Can you?” tanong ni Tomas.

“Hindi kung director override ang source.”

Hinawakan ni Tomas ang radyo. “Security to main activation core. Detain Director Dalisay’s command authority. Freeze all manual access.”

Static lang ang sumagot.

Tapos may boses na hindi sa security.

Boses ng system.

SILENCE PROTOCOL EXTENDED

INTERNAL SECURITY COMMANDS SUSPENDED

Dahan-dahang lumingon si Tomas kay Dalisay.

“Ginamit mo ang Silence Protocol para pigilan kami.”

“Ginamit ko ito para pigilan ang panic.”

“Ginamit mo ito para kontrolin ang lahat.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Sa malaking screen, nagbago ang countdown.

Hindi na ang dating mahigit pitumpung oras.

Biglang bumilis ang bilang.

FULL ACTIVATION ACCELERATED

00 HOURS, 10 MINUTES, 00 SECONDS

Napatigil si Alina.

“Sampung minuto?”

Mika halos hindi makahinga habang nakatitig sa screen. “In-accelerate niya. Hindi na natin hihintayin ang natural countdown.”

Si Serena ay humarap kay Dalisay, basag ang boses.

“Pinatay mo na ba talaga ang konsensiya mo?”

Sa unang pagkakataon, nagalit si Dalisay.

“Ginagawa ko ang dapat matagal na nating ginawa!”

“Hindi,” sabi ni Alina. “Ginagawa ninyo ang eksaktong babala sa atin.”

Sa screen, lumabas ang bagong command.

ANCHOR PERSON REQUIRED FOR FINAL INITIATION

Lahat napatingin kay Alina.

Si Dalisay rin.

At sa tinging iyon, nakita ni Alina ang pinakakinatatakutan niya.

Hindi siya tao para kay Dalisay sa sandaling iyon.

Hindi siya anak ni Elias.

Hindi siya signal analyst.

Hindi siya si Alina.

Siya ang susi.

Mabilis na humakbang si Tomas at humarang sa harap niya.

“Hindi mo siya madadala.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Pero mula sa hallway sa labas ng Response Archive, sabay-sabay na umilaw ang pulang ilaw.

May mga yabag.

Marami.

Security personnel.

Hindi alam ni Alina kung alam ba nila ang tunay na nangyayari o sumusunod lang sa command.

Humigpit ang hawak ni Mika sa kamay niya.

“Alina,” sabi nito, “kailangan nating mauna sa core.”

“Paano?”

Tumingin si Mika sa screen, sa floor map, at sa sariling pangalan na unti-unti nang nawawala sa system.

“Kung burado na ako sa ibang access layers,” sabi niya, “baka may mga pinto na hindi na ako kayang i-lock out.”

“Hindi kita ilalagay sa panganib.”

“Nasa panganib na ako.”

Mula sa speaker, bumalik ang boses ng system.

FULL ACTIVATION IN: 09 MINUTES, 32 SECONDS

Sa loob ng Response Archive, muling umilaw ang lumang monitor.

Isang huling linya ang lumitaw.

Hindi galing sa system.

Hindi rin galing kay future Alina.

Handwritten scan iyon.

Sulat ni Elias.

Lina, kapag pinilit nilang buksan ang huling pinto, huwag mong habulin ang nawawala. Bilangin mo ang siyam.

Napatingin si Alina sa screen.

Sa labas, palapit na ang mga yabag.

Sa loob, naghihintay ang inversion sequence.

At sa buong Silong-9, nagsimula nang bumukas ang ikalawang pinto.

SEAL TWO: OPENING

Kabanata 9
Siyam na Segundo

SEAL TWO: OPENING

Ulit-ulit na kumikislap ang linyang iyon sa screen.

Sa labas ng Response Archive, palapit nang palapit ang mga yabag. Hindi isa. Hindi dalawa. Marami. Sabay-sabay na tunog ng boots sa malamig na sahig ng East Restricted Hallway.

Hinawakan ni Tomas ang radyo sa kanyang balikat.

“Security team, stand down.”

Static lang ang sumagot.

Sinubukan niya ulit.

“This is Chief Villarin. Stand down.”

Muling static.

Tapos boses ng system.

INTERNAL SECURITY COMMANDS SUSPENDED

Napatingin si Tomas kay Dalisay.

“Tinanggalan mo ako ng command.”

Hindi sumagot si Dalisay.

Sa kanyang mukha, wala na ang dating kalmadong direktor. Nandoon ang pagod, paniniwala, at takot na matagal niyang itinago sa likod ng protocol.

“Lucio,” sabi ni Serena, “huling pagkakataon mo na ito. Itigil mo.”

“Hindi na natin ito kayang itigil,” sagot ni Dalisay.

“Kaya pa,” sabi ni Alina. “Kaya nga may inversion sequence.”

Tumingin si Dalisay sa kanya. “At handa kang maniwala sa sarili mong boses mula sa future?”

“Mas handa akong maniwala roon kaysa sa taong labindalawang taon nang nagsisinungaling.”

Tila may tumama sa mukha ni Dalisay.

Hindi siya sumagot agad.

Sa hallway, huminto ang mga yabag.

Isang segundo.

Dalawa.

Tapos may kumatok sa pinto ng Response Archive.

Tatlong beses.

Mabagal.

Hindi iyon tunog ng security.

Kabisado na ni Alina ang tunog na iyon.

Hindi tao ang kumakatok.

O kung tao man, hindi na simpleng tao.

Napaatras si Mika, pero hindi niya binitawan ang kamay ni Alina.

“Hindi natin bubuksan iyan,” sabi niya.

“Nakabukas na,” pabulong na sagot ni Serena.

Sa screen, nagbago ang countdown.

FULL ACTIVATION IN: 08 MINUTES, 51 SECONDS

Mabilis na tumingin si Mika sa floor map.

“May service route papunta sa main activation core,” sabi niya. “Hindi daraan sa main hallway.”

“Access?” tanong ni Tomas.

“Normal access, wala. Pero kung tama ako, may old maintenance path mula dito pababa sa lower core corridor.”

“Kung tama ka?” tanong ni Tomas.

“Chief, burado na ako sa system. I’m working with vibes and trauma.”

Hindi iyon nakakatawa, pero sapat para maputol ang bigat ng isang segundo.

“Nasaan ang entrance?” tanong ni Alina.

Tinuro ni Mika ang likod ng storage columns. “Doon. May panel. Dati ginagamit noong hindi pa fully automated ang Seal One.”

Agad na lumapit si Tomas. Sinuri niya ang metal panel sa likod ng storage columns. Walang keypad. Walang scanner. Isang lumang mechanical latch lang.

“Primitive,” sabi niya.

“Exactly,” sagot ni Mika. “Hindi masyadong kayang kontrolin ng system.”

Tomas hinila ang latch.

Hindi agad gumalaw.

Tinulungan siya ni Mika. Sumunod si Alina. Sa ikalawang hila, bumigay ang lumang panel at bumukas ang makitid na daan pababa.

Madilim sa loob.

Amoy alikabok, bakal, at lumang kuryente.

“Mauna ako,” sabi ni Tomas.

“Ako ang kailangang makarating sa core,” sabi ni Alina.

“At ako ang may baril.”

Hindi na nakipagtalo si Alina.

Pumasok si Tomas sa service path. Sumunod si Mika, pagkatapos si Alina. Si Serena ang sumunod sa kanya. Si Dalisay ang huli.

Bago tuluyang pumasok, huminto si Dalisay.

Sa labas ng Response Archive, muling kumatok.

Tatlong beses.

Mas malapit.

Mas mabigat.

“Lucio,” tawag ni Serena mula sa loob ng service path.

Tumingin si Dalisay sa saradong pinto ng archive.

Sa loob ng isang saglit, nakita ni Alina ang lalaking hindi director. Hindi scientist. Hindi tagabantay ng lihim.

Isang taong naghihintay na may bumalik mula sa kabilang panig.

“Lucio,” ulit ni Serena, mas mahina. “Hindi si Elias ang nasa labas.”

Doon lang pumasok si Dalisay.

Isinara ni Tomas ang panel mula sa loob.

Nawala ang liwanag ng Response Archive.

Sa service path, tanging flashlight ni Tomas at mahinang ilaw mula sa tablet ni Mika ang gabay nila. Mababa ang kisame. Makitid ang daan. Kailangan nilang maglakad nang halos nakayuko.

Sa bawat ilang hakbang, may naririnig silang tunog mula sa mga pader.

Hindi simpleng ugong ng makina.

May boses na sumasabay sa static.

Minsan boses ni Elias.

Minsan boses ni future Alina.

Minsan boses na hindi nila kilala.

“Lina…”

“Huwag lampas…”

“Buksan…”

“Isara…”

“Hindi pa huli…”

“Hindi na sapat…”

Huminto si Alina at ipinikit ang mga mata.

“Alina?” tanong ni Mika.

“Ayos lang ako.”

“Hindi mo kailangang pakinggan lahat.”

“Hindi ako nakikinig.”

Pero hindi iyon totoo.

Naririnig niya.

Hindi lang sa tenga.

Parang sa alaala.

Sa likod nila, may tunog ng metal na kumaskas.

Mabilis na lumingon si Tomas.

Walang tao.

Pero sa malayo, may pulang ilaw na gumapang sa sahig na parang humahabol.

“Bilisan natin,” sabi niya.

Nagpatuloy sila.

Sa tablet ni Mika, patuloy ang countdown.

07 MINUTES, 12 SECONDS

Habang papalapit sila sa lower core corridor, lalong nagbabago ang paligid. May bahagi ng pader na mukhang bago. May bahagi naman na kinakalawang na parang ilang dekada nang napabayaan. Sa isang sulok, may poster ng LIKHA na kupas at punit, pero nang madaanan nila ulit sa repleksyon ng metal pipe, mukhang bagong kabit.

“Time bleed,” sabi ni Mika. “Mas malakas dito.”

“Dahil malapit na tayo sa core,” sabi ni Serena.

Tumingin si Alina kay Dalisay. “Alam ninyo bang ganito kalala?”

Hindi siya agad sumagot.

“Hindi,” sabi niya sa huli.

“Hindi ninyo alam, o ayaw ninyong malaman?”

“Alina,” singit ni Serena, “later.”

“Kung may later pa,” sabi ni Mika.

Walang sumagot.

Sa dulo ng service path, may maliit na hatch. Binuksan ito ni Tomas nang dahan-dahan.

Sa labas, may malawak na corridor pababa sa main activation core. Walang guard. Walang technician. Walang tunog ng tao.

Pero bukas ang lahat ng ilaw.

At sa gitna ng corridor, may nakatayong lalaki.

Si Elias Reyes.

Hindi siya anino ngayon.

Hindi rin putol-putol na ilaw.

Buong-buo siya.

Suot ang lumang lab coat. Pareho ang mukha sa mga recordings. Pareho ang anyo. Pareho ang tindig.

Si Alina ay napako sa kinatatayuan.

Hindi siya nakagalaw.

Hindi rin nakapagsalita.

Si Mika ang unang humawak sa kanya.

“Alina.”

Isang salita lang.

Pero sapat na paalala.

Hindi maniwala agad.

Tumingin si Elias kay Alina.

“Lina,” sabi niya, malambot ang boses. “Anak.”

Napaigting ang hawak ni Alina sa ID card.

“Hindi ka siya,” sabi niya.

Ngumiti si Elias.

Masakit iyon.

Dahil kahit may mali, kahit alam niyang hindi ito dapat pagkatiwalaan, ang ngiti ay sobrang lapit sa alaalang matagal niyang hinawakan.

“Kung hindi ako,” sabi nito, “bakit dala mo ang ID ko?”

Hindi sumagot si Alina.

“Bakit hinahanap mo pa rin ako?”

“Hindi ikaw ang hinahanap ko ngayon.”

“Sinungaling.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa corridor.

Lumapit nang isang hakbang si Elias.

Agad na itinaas ni Tomas ang baril.

“Huwag kang gagalaw.”

Hindi tumingin si Elias kay Tomas.

Kay Alina lang.

“Alam mo kung ano ang mangyayari kapag isinara mo ang pinto,” sabi nito. “Mawawala ako nang tuluyan.”

Napapikit si Alina sandali.

Ang salitang iyon ang pinakamasakit.

Tuluyan.

Labindalawang taon siyang nabuhay sa puwang ng baka.

Baka buhay pa.

Baka may naiwan.

Baka may paraan.

Baka may sagot.

At ngayon, ang paraan para iligtas ang lahat ay isara ang huling puwang na iyon.

“Kung ikaw talaga ang papa ko,” sabi niya, “hindi mo ako hihilingang piliin ka kapalit ng lahat.”

Nagbago ang mukha ni Elias.

Hindi halata sa una.

Pero nakita ni Alina.

Ang ngiti ay nanatili, pero ang mga mata ay nawala ang init.

“Ang dami mong natutuhan,” sabi nito.

Hindi na ito boses ni Elias.

Mas malalim.

Mas malawak.

Parang maraming boses na pinagsama sa iisang lalamunan.

“Pero huli na.”

Biglang umilaw ang buong corridor.

Sa mga pader, lumitaw ang sunod-sunod na text.

SEAL TWO: OPEN

SEAL THREE: PREPARING

ANCHOR PERSON PROXIMITY DETECTED

Mika mabilis na tumingin sa tablet.

“Ginagamit niya ang presence mo. Kailangan nating makarating sa core bago mag-open ang Seal Three.”

“Tara,” sabi ni Tomas.

Tumakbo sila.

Hindi na sila nag-ingat sa ingay.

Si Tomas ang nanguna. Si Mika ang gumabay sa mga liko gamit ang floor map. Si Serena ay humihingal pero hindi huminto. Si Dalisay, sa kabila ng lahat, sumunod.

Sa likod nila, naririnig pa rin nila ang boses na gumagamit ng mukha ni Elias.

“Lina…”

“Anak…”

“Hindi mo kailangang mawala…”

“Puwede tayong bumalik…”

Hindi lumingon si Alina.

Kahit gusto niya.

Kahit bawat tawag ay parang lumang sugat na muling binubuksan.

Sa dulo ng corridor, bumukas ang malaking pinto ng main activation core.

Hindi nila ito binuksan.

Kusa itong bumukas.

Sa loob, napakalawak ng chamber.

Mas malaki kaysa Observation Chamber Three. May bilog na platform sa gitna, napapalibutan ng tatlong concentric rings na umiikot nang mabagal. Sa taas, may malaking column ng liwanag na hindi buo ang hugis. Minsan puti. Minsan bughaw. Minsan halos itim.

Sa paligid, sunod-sunod ang monitors.

Lahat may iisang countdown.

FULL ACTIVATION IN: 05 MINUTES, 04 SECONDS

Pagkapasok nila, nagsara ang pinto sa likod.

Agad na sinubukan ni Tomas na buksan ito.

Wala.

“Locked,” sabi niya.

“Of course,” mahinang sabi ni Mika. “Kasi bakit naman magiging madali.”

Lumapit si Alina sa main console.

May lumitaw na prompt.

ANCHOR PERSON CONFIRMED

FINAL INITIATION READY

Sa ilalim nito, may dalawang option.

FULL ACTIVATION

INVERSION SEQUENCE

“Piliin ang inversion,” sabi ni Serena.

Hindi gumalaw si Alina.

Hindi dahil nagdadalawang-isip siya.

Kundi dahil may nakasulat na bagong requirement sa ilalim.

INVERSION SEQUENCE REQUIRES:

ANCHOR PERSON INSIDE CORE RING

SECONDARY STABILIZER CONNECTED

9-SECOND MANUAL COUNT

Napatingin si Mika sa sarili niyang pangalan nang lumabas ito sa ilalim.

TEMPORAL EXCHANGE MARKER DETECTED: MIKA SALCEDO

Huminga siya nang malalim.

“At least kilala na ulit ako ng system. Creepy nga lang.”

“Hindi ka lalapit diyan,” sabi ni Alina.

“Alina.”

“Hindi.”

“Kung hindi ako lalapit, hindi tatakbo ang inversion.”

“Tatakbo iyan sa ibang paraan.”

“Wala nang oras para maghanap ng ibang paraan.”

Tumigil si Alina.

Sa screen, patuloy ang countdown.

04 MINUTES, 31 SECONDS

Si Tomas ang lumapit sa stabilizer port. “Ano ang kailangan niyang gawin?”

Tumingin si Mika sa instructions. “Kailangan kong hawakan ang stabilizer rail habang nasa loob ng core ring si Alina. Ise-sync ng system ang erasure marker ko sa current timeline. Parang pipigilan kong madulas ang nine-second window.”

“Masakit ba?” tanong ni Alina.

“Hindi sinasabi.”

“Ibig sabihin oo.”

“Hindi ibig sabihin noon ay mamamatay ako.”

“Hindi rin sinasabing hindi.”

Nagkatitigan sila.

Sa mukha ni Mika, may takot. Pero may desisyon din.

“Kanina,” sabi niya, “nang tinanong ko kung paano kung makalimutan ninyo ako, hindi ko iyon sinabi para kaawaan mo ako. Sinabi ko iyon dahil takot ako. Takot na mawala nang walang laban.”

“Mika…”

“Kung mabubura rin lang ako, ayokong nakaupo lang habang hinihintay iyon.”

Hindi nakasagot si Alina.

Lumapit si Serena sa kanila.

“Hindi dapat permanent ang role ni Mika,” sabi niya. “Kung tama ang warning, stabilizer siya para sa sequence. Hindi siya fuel.”

“Kung mali?” tanong ni Alina.

Hindi sumagot si Serena.

Tapat iyon.

Mas mabuti kaysa pekeng assurance.

Lumapit si Dalisay sa console.

Agad siyang hinarang ni Tomas.

“Step back.”

“Hindi ko sisirain ang sequence.”

“wala ng nagtitiwala sayo dito”

Tumingin si Dalisay kay Alina.

“May kailangan akong sabihin.”

“Wala na tayong oras sa paliwanag ninyo.”

“Hindi paliwanag. Code.”

Natigilan si Mika. “Anong code?”

“Manual inversion requires old core confirmation. Hindi lalabas iyan sa screen hangga’t hindi nagsisimula ang sequence.”

“Bakit hindi nakalagay sa files?” tanong ni Serena.

“Dahil ako ang nagtanggal.”

Muntik nang sumabog ang galit sa mukha ni Serena.

Pero bago siya makapagsalita, nagpatuloy si Dalisay.

“Noong nawala si Elias, gumawa ako ng fail-safe. Kung sakaling may sumubok buksan ulit ang full activation, may old code na puwedeng mag-shift sa inversion. Hindi ko ginamit. Hindi ko sinabi kahit kanino.”

“Bakit?” tanong ni Alina.

Tumingin si Dalisay sa umiikot na core rings.

“Dahil ibig sabihin noon kailangan kong tanggapin na hindi na namin siya dapat bawiin.”

Tahimik ang core chamber.

Hindi iyon kapatawaran.

Hindi rin sapat.

Pero totoo.

“Anong code?” tanong ni Mika.

“UNANG LIWANAG, reverse sequence. Kapag lumabas ang prompt, ilagay ang phrase: HINDI PINTUAN ANG ORAS.”

Napatingin si Serena sa kanya.

“Kay Elias iyon.”

Tumango si Dalisay.

“Siya ang nagsabi noon bago pumasok sa chamber.”

Sa screen, bumaba ang countdown.

03 MINUTES, 12 SECONDS

Wala nang oras.

Huminga nang malalim si Alina.

“Tomas,” sabi niya.

“Nandito ako.”

“Kapag may mangyaring mali—”

“Hihilahin kita palabas.”

“Hindi. Kapag may mangyaring mali at kailangan mong pigilan ako, pigilan mo ako.”

Matagal bago sumagot si Tomas.

“Understood.”

“Mika.”

“Wag kang magsabi ng dramatic goodbye. Wala akong emotional capacity.”

Napangiti si Alina kahit naninikip ang dibdib.

“Pangalan mo?”

Umayos ang tingin ni Mika.

“Mika Salcedo.”

“Trabaho mo?”

“Systems engineer ng Silong-9.”

“Saan tayo unang nagkakilala?”

“Signal Monitoring Room. Pinagtawanan ko ang kape mo dahil parang lupa.”

Tumango si Alina.

“Hindi kita kakalimutan.”

“Tapos lumabas ka pagkatapos ng nine seconds,” sabi ni Mika. “Iyon ang mas importante.”

Lumapit si Alina sa core ring.

Pagpasok niya sa unang bilog, nag-iba ang hangin. Parang mas mabigat. Parang bawat hininga ay may kasamang alaala na hindi sa kanya.

Nakita niya ang bahay nila.

Isang kisap lang.

Nakita niya si Niko na nagsusulat ng pangalan niya sa papel.

Nakita niya ang lumang orasan sa sala.

Nakita niya ang figure sa may gate.

Nakita niya si Elias sa kusina, nakatalikod, gumagawa ng kape.

Pinilit niyang kumurap.

Nawala ang lahat.

Nasa core chamber siya.

Sa labas ng ring, hinawakan ni Mika ang stabilizer rail.

Agad itong umilaw.

Napasinghap siya.

“Mika!” tawag ni Alina.

“Ayos lang,” sagot niya, pero halatang hindi ayos. “Para lang akong kinuryente ng masamang desisyon.”

Maingat na sinuri ni Serena ang mga readings.

“Stable. For now.”

Nakapuwesto si Tomas malapit sa manual retrieval control.

Si Dalisay ay nasa console, ngunit binabantayan siya ni Tomas.

Sa screen, lumitaw ang prompt.

BEGIN FINAL INITIATION?

Hindi iyon ang pinili ni Alina.

“Inversion sequence,” sabi niya.

Nagbago ang screen.

INVERSION SEQUENCE SELECTED

OLD CORE CONFIRMATION REQUIRED

Tumingin si Mika kay Dalisay.

“Code.”

Dahan-dahang nagsalita si Dalisay.

“Hindi pintuan ang oras.”

Nag-type si Mika gamit ang isang kamay, habang ang isa ay nakahawak sa stabilizer rail.

HINDI PINTUAN ANG ORAS

Tumunog ang core.

Malalim.

Parang mula sa ilalim ng lupa.

OLD CORE CONFIRMATION ACCEPTED

Lumitaw ang bagong countdown.

Hindi minuto.

Hindi oras.

Siyam na segundo.

9

“Kapag nagsimula iyan,” sabi ni Serena, nanginginig ang boses, “hindi puwedeng kulang. Hindi puwedeng sobra.”

“Alina,” sabi ni Mika, “ako ang bibilang.”

“Hindi. Ako.”

“Hindi mo maririnig ang sarili mo kapag pumasok ang field.”

“I will,” sabi ni Alina.

Tumigil si Mika.

Pagkatapos, tumango siya.

Sa paligid ng core, nagsimulang bumilis ang ikot ng rings.

Lumakas ang ilaw.

At sa gitna ng chamber, sa mismong harap ni Alina, lumitaw si Elias.

Buong-buo.

Mas malinaw kaysa kailanman.

Hindi nakakatakot ang mukha niya ngayon.

Hindi rin mali.

Siya ang ama ni Alina.

O ang pinakamalapit na alaala ng ama niya na kayang ipakita ng oras.

“Lina,” sabi nito.

Nanginig ang hininga ni Alina.

“Papa.”

“Anak, puwede pa.”

Hindi siya sumagot.

“Puwede mo pa akong hilahin pabalik.”

Sa labas ng ring, may sumigaw. Hindi malinaw kung sino. Parang nasa ilalim ng tubig ang boses nila.

Tanging si Elias ang malinaw.

“Isang command lang,” sabi nito. “Full activation. Babalik ako. Babalik ang lahat ng kinuha.”

“Hindi lahat ng bumabalik, buhay pa rin,” sabi ni Alina.

Ngumiti si Elias nang malungkot.

“Hindi mo ba ako mahal?”

Doon halos mabasag si Alina.

Dahil iyon ang pinakamasamang tanong.

Ang tanong na kayang punitin ang lahat ng pag-iingat niya.

Naramdaman niya ang luha sa pisngi.

“Mahal na mahal kita,” sabi niya.

Lumambot ang mukha ni Elias.

“Then buksan mo ang pinto.”

Pumikit si Alina.

Nakita niya si Niko.

Nakita niya si Mika.

Nakita niya si Serena na labindalawang taon nang kinakain ng konsensiya.

Nakita niya si Tomas na kahit security chief, piniling maging tao muna.

Nakita niya ang mapang unti-unting nabubura.

Nakita niya ang Pilipinas na kinakain ng puting kawalan.

Pagdilat niya, nakatingin pa rin sa kanya si Elias.

“Hindi,” sabi ni Alina.

Nagbago ang mukha nito.

Mula sa likod ng mga mata ni Elias, may ibang tumingin.

Malalim.

Matanda.

Hindi tao.

“Then mawawala ka rin,” sabi nito.

Tumango si Alina.

“Kung iyon ang kapalit para magsara ka.”

Sa labas ng ring, narinig niya sa wakas ang boses ni Mika.

“Alina! Start na!”

Sa screen, kumislap ang unang bilang.

9

Huminga si Alina.

“Siyam.”

Sumigaw ang buong core.

Parang lahat ng oras sa paligid niya ay sabay-sabay na umikot.

Nakita niya ang sarili niyang bata.

Nakita niya ang future Alina.

Nakita niya si Elias na pumasok sa chamber labindalawang taon na ang nakalipas.

Nakita niya si Dalisay na nakatayo sa labas, piniling ituloy ang second sequence kahit nagmamakaawa si Serena na huwag.

8

“Walo.”

Nagsimulang mabura ang sahig sa ilalim niya.

Hindi pisikal.

Parang nawawala ang katiyakan na nandoon ito.

Hinawakan ni Alina ang ID card ni Elias sa dibdib niya.

7

“Pito.”

Sa labas ng ring, napasigaw si Mika. Lumiwanag ang stabilizer rail sa kamay niya. May mga linya ng ilaw na gumapang sa braso niya, hindi sinusunog ang balat, pero parang sinusulat siya sa hangin.

“Tahan lang!” sigaw ni Serena. “Stable pa!”

6

“Anim.”

Lumapit ang anyo ni Elias.

Hindi na ito nakikiusap.

Galit na ito.

“Anak, huwag.”

Hindi siya natinag.

5

“Lima.”

Narinig ni Alina si Niko sa malayo.

“Ate, huwag mo akong kakalimutan.”

“Niko,” bulong niya, “kumapit ka lang.”

4

“Apat.”

Nagbukas ang Seal Three.

Hindi sa labas.

Sa loob ng core.

Isang madilim na guhit sa gitna ng liwanag.

Isang huling pinto.

Mula roon, lumabas ang lamig na parang walang pinanggalingan.

3

“Tatlo.”

Nakita niya ang future Alina sa kabilang panig.

Nakatayo ito sa gitna ng sirang facility.

Sugatan.

Pagod.

Pero nakangiti.

“Ngayon mo lang ako maririnig nang buo,” sabi ng future Alina.

2

“Dalawa.”

Ang future Alina ay lumapit.

“Salamat,” sabi nito. “Ngayon, alam mo na kung bakit natin kailangang bumitaw.”

Nabasag ang dibdib ni Alina sa salitang iyon.

Bumitaw.

Hindi kalimutan.

Hindi itapon.

Hindi itanggi.

Bumitaw.

1

“Isa.”

Ang anyo ni Elias ay muling nagbago.

Sa isang saglit, nawala ang bagay na gumagamit sa kanya.

Naiwan ang ama niya.

Pagod.

Malungkot.

Pero malinaw.

“Lina,” sabi niya.

Hindi ito utos.

Hindi ito tukso.

Paalam.

Ngumiti siya.

“Piliin mo ang buhay.”

Napaiyak si Alina.

Pagdating ng eksaktong sandali, inilagay niya ang kamay sa core control.

“Inversion.”

Pinindot niya ang command.

0

Walang pagsabog.

Walang sigaw.

Walang malakas na pagbagsak.

Nawala ang lahat ng tunog.

Parang may humawak sa buong mundo at pinatigil ito sa pagitan ng isang tibok at susunod na hininga.

Nakita ni Alina ang liwanag na humigop sa madilim na guhit.

Nakita niya ang Seal Three na nagsara.

Nakita niya ang rings na tumigil.

Nakita niya si Elias, papalayo.

Hindi na siya humahabol.

Hindi na rin siya tinatawag.

Sa huling sandali, inilabas nito ang kamay.

Hindi para hilahin siya.

Kundi para kumaway.

Tapos nawala siya.

Kasabay noon, may humila kay Alina mula sa loob.

Hindi kamay.

Hindi cable.

Parang mismong oras ang bumawi ng kapalit.

Narinig niya ang boses ni Mika.

“Alina!”

Narinig niya si Tomas.

“Pull her out!”

Narinig niya si Serena.

“Hold the sequence!”

Narinig niya si Dalisay.

“Elias…”

Pagkatapos, wala na.

Dilim.

Tahimik.

Walang katawan.

Walang pangalan.

Walang oras.

Unang bumalik ang tunog.

Mahina.

Parang may tumutulong tubig sa malayo.

Sunod ang ilaw.

Pula.

Puting kumukurap.

Asul mula sa main console.

Si Mika ang unang gumalaw.

Nakadapa siya sa tabi ng stabilizer rail, nanginginig ang kamay. May marka ng liwanag sa palad niya, pero unti-unting kumukupas.

Huminga siya nang malalim.

“Alive,” bulong niya sa sarili. “Okay. Good. Alive is good.”

Sa kabilang bahagi ng core chamber, bumangon si Tomas. Agad niyang hinanap ang baril, pagkatapos tumingin sa paligid.

“Status report,” sabi niya, pero paos ang boses.

Si Serena ay nakasandal sa console, umiiyak nang tahimik. Hindi niya agad napansin iyon. O baka napansin niya pero wala na siyang lakas para pigilan.

Si Dalisay ay nakaluhod sa sahig.

Nakatingin siya sa patay na core rings.

Sa monitor, wala na ang full activation countdown.

Wala na ang babala.

Wala na ang Door One, Seal Two, Seal Three warnings.

Isang linya na lang ang nasa screen.

INVERSION COMPLETE

Sa ilalim nito:

TEMPORAL FIELD COLLAPSED

PUBLIC MEMORY INDEX: RESTORING

GEOGRAPHIC RECORD INTEGRITY: RESTORING

Napangiti si Mika nang mahina, pero parang iiyak din.

“Nagawa natin.”

Tumingin si Tomas sa paligid.

“Nasaan si Reyes?”

Tumigil si Mika.

“Sinong Reyes?”

Kumunot ang noo ni Tomas.

“Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon.”

Napatingin si Serena sa kanya.

“Reyes,” ulit niya, mabagal, parang hinahanap ang ibig sabihin sa dila niya. “May… may Reyes ba sa team?”

Walang sumagot.

Si Mika ay tumingin sa console. May bukas na staff list. Nandoon ang pangalan niya.

MIKA SALCEDO — SYSTEMS ENGINEERING UNIT

Nabalik siya.

Pero may kulang.

May malaking butas sa isip niya na hindi niya makita ang hugis.

May pakiramdam siyang may dapat siyang tandaan.

May taong dapat niyang tawagin.

May pangalang nasa dulo ng dila niya, pero tuwing lalapit siya rito, nawawala.

Sa sahig malapit sa core ring, may isang ID card.

Kinuha iyon ni Mika.

Luma.

Gasgas.

Nakasulat sa harap:

DR. ELIAS REYES

Sa likod, may ukit.

NINE SECONDS. NOT MORE. NOT LESS.

Tinitigan iyon ni Mika.

“Bakit parang…” Huminto siya.

“Parang ano?” tanong ni Tomas.

Parang may kasama tayo.

Parang may hinila tayong palabas.

Parang may sumigaw ng pangalan ko.

Parang may nangakong hindi ako kakalimutan.

Pero wala siyang masabi.

Dahil wala siyang maalala.

Sa main console, may biglang lumitaw na maliit na file.

Hindi galing sa system.

Hindi rin galing sa active log.

Parang naiwan lang.

Parang liham.

FOR ALINA REYES

Tahimik ang buong core chamber.

Binasa ni Mika ang pangalan.

“Alina,” sabi niya.

Hindi niya alam kung bakit biglang sumakit ang dibdib niya sa pangalang iyon.

“Alina Reyes,” ulit niya.

Sa unang pagkakataon matapos magsara ang pinto, may luha na tumulo sa pisngi niya.

Hindi niya alam kung sino si Alina.

Pero alam niyang nawala siya.

Kabanata 10
Bago Dumating ang Bukas

“Alina Reyes.”

Muling binasa ni Mika ang pangalang nasa screen.

Hindi niya alam kung bakit nanginginig ang boses niya. Hindi niya alam kung bakit may biglang sakit sa dibdib niya, na para bang may nawala sa kanya bago pa niya maalala kung ano iyon.

Sa gitna ng main activation core, patay na ang mga ring. Wala na ang umiikot na liwanag. Wala na ang countdown. Wala na ang boses na gumagamit sa mukha ni Elias.

Pero may kulang.

Malaki.

Mabigat.

At kahit walang makapagsabi kung ano iyon, ramdam nilang lahat na may nawala sa kanila.

Lumapit si Serena sa console. Pula pa ang mga mata niya, pero pinilit niyang ayusin ang boses.

“Buksan mo ang file.”

Tumingin si Tomas sa paligid. Hawak pa rin niya ang baril, kahit wala na siyang nakikitang kalaban.

“Sigurado ba tayo?”

“Wala na tayong siguradong bagay dito,” sagot ni Mika. “Pero ito lang ang natitira.”

Sa likod nila, nanatiling nakaluhod si Dalisay. Nakatingin siya sa patay na core ring, na para bang may hinihintay pa siyang bumalik mula roon.

Hindi muna siya pinansin ni Mika.

Pinindot niya ang file.

FOR ALINA REYES

Sandaling nagdilim ang main console.

Pagbalik ng ilaw, may lumabas na text.

IF THIS FILE IS OPENED BY SOMEONE OTHER THAN ALINA REYES, MEMORY RESTORATION HAS FAILED.

Walang nagsalita.

Kumapit si Mika sa gilid ng console.

Memory restoration.

Kaya pala.

Hindi lang sila nalilito.

Hindi lang sila napagod.

May kinuha talaga sa kanila.

May taong nabura.

May pangalang tinanggal sa alaala nila.

Sumunod ang panibagong linya.

SPEAK THE ANCHOR PERSON’S NAME.

Tumingin si Tomas sa screen.

“Anchor person,” sabi niya, mabagal, parang pilit hinahanap sa isip ang kahulugan ng salitang iyon. “May anchor person tayo.”

“Alina Reyes,” sabi ni Mika.

Umilaw ang console.

NAME TRACE DETECTED

May sumunod na tanong.

WHO REMEMBERS HER?

Walang agad nakasagot.

Hindi dahil ayaw nilang magsalita.

Kundi dahil walang sigurado kung kaya ba nilang alalahanin ang isang taong binura ng oras.

Tinitigan ni Mika ang tanong.

May kumikirot sa dibdib niya. Parang may alaala sa likod ng isip niya, nakakulong sa isang silid na hindi niya mabuksan.

“Hindi ko siya maalala,” sabi niya, halos pabulong.

Humigpit ang kapit niya sa console.

“Pero alam kong dapat.”

Nagbago ang screen.

PARTIAL MEMORY TRACE ACCEPTED

May mahinang tunog mula sa sahig, malapit sa core ring.

Parang maliit na bagay na gumalaw.

Napalingon silang lahat.

Wala pa rin doon si Alina.

Pero sa sahig, malapit sa lumang ID ni Elias, may isang maliit na recorder.

Hindi iyon gamit ng facility.

Personal iyon.

Gasgas ang gilid. May maliit na sticker na halos matanggal na.

Sa likod, may sulat-kamay.

A.R.

Napahawak si Mika sa bibig.

“A.R.”

Hindi niya alam kung bakit, pero kilala ng dibdib niya ang initial na iyon.

Kinuha ni Tomas ang recorder at iniabot sa kanya.

“Baka sa kanya.”

“Sa kanya,” sabi ni Mika.

Hindi niya alam kung paano niya nasabi iyon.

Pero sigurado siya.

Pinindot niya ang play.

Una, static.

Pagkatapos, boses ni Alina.

Mahina.

Pagod.

Pero malinaw.

“Kung may makarinig nito at hindi ninyo ako maalala…”

Natigilan si Mika.

Hindi niya pa maalala ang mukha.

Pero ang boses, parang sugat na biglang nabuksan.

“…ibig sabihin gumana ang inversion.”

May mahinang ingay sa likod ng recording. Parang makina. Parang hiningang pilit pinapakalma.

“Hindi ko alam kung babalik ako. Hindi ko alam kung ano ang kukunin ng anomaly pagkatapos magsara ang pinto. Pero kung tama ang warning, hindi dapat permanent ang pagbura.”

Nagkatinginan sina Serena at Tomas.

Nagpatuloy ang boses ni Alina.

“Kailangan lang may makaalala. Kahit hindi buo. Kahit pangalan lang muna. Kahit pakiramdam lang na may nawawala.”

Napahawak si Serena sa dibdib.

Si Tomas naman ay napayuko, na para bang may alaala ring kumakatok sa loob ng isip niya.

Sa recording, narinig ang mahinang tawa ni Alina. Hindi iyon masaya. Mas katunog iyon ng takot na pinilit gawing tapang.

“Mika, kung ikaw ang nakikinig nito, malamang naiinis ka na sa akin.”

Nabasag ang mukha ni Mika.

Hindi pa rin buo ang alaala.

Pero sumakit ang dibdib niya, na para bang may kaibigang nagsalita mula sa malayo.

“Pero ikaw ang pinaka-malamang na makaalala,” patuloy ni Alina. “Kasi matigas ang ulo mo. At dahil bago ako pumasok sa core, sinabi ko sa iyo na hindi kita kakalimutan.”

Tumulo ang luha ni Mika.

Biglang may pumasok na alaala.

Hindi malinaw sa una.

Ilaw.

Core ring.

Stabilizer rail.

Sarili niyang kamay na nanginginig.

Isang babae sa loob ng bilog ng liwanag.

Nakatingin sa kanya.

Sinasabing hindi siya kakalimutan.

Napaatras si Mika.

“Alina,” sabi niya.

Hindi na iyon pagbasa sa screen.

Hindi na iyon hula.

Alaala na iyon.

“Alina.”

Mas maraming larawan ang bumalik.

Signal Monitoring Room.

Kape na pinagtawanan niya.

Archive Sublevel C.

Tatlong katok.

Observation Chamber Three.

ID card ni Elias.

Boses ng future Alina.

Siyam na segundo.

At si Alina sa loob ng core, umiiyak pero hindi bumibitiw.

Kumapit si Mika sa console habang tuluyan nang bumuhos ang luha niya.

“Kilala ko siya,” sabi niya. “Kilala ko si Alina.”

Umilaw ang buong console.

PRIMARY WITNESS MEMORY RESTORED

Sa likod niya, napahawak si Tomas sa ulo niya.

“Reyes,” sabi niya.

Tumingin siya sa core ring.

“Alina Reyes. Signal analyst. Anchor person.”

Huminga siya nang malalim.

“Siya ang pumasok sa ring.”

Sumunod si Serena.

“Anak ni Elias,” sabi niya, umiiyak na ulit. “Si Alina. Si Lina.”

Humarap siya kay Dalisay.

“Lucio, alalahanin mo.”

Hindi gumalaw si Dalisay.

Nakatingin pa rin siya sa patay na core.

“Hindi ko…”

Naputol ang boses niya.

“Hindi ko maalala ang mukha niya.”

Lumapit si Serena at lumuhod sa harap niya.

“Hindi mo kailangang magsimula sa mukha. Magsimula ka sa kasalanan mo.”

Dahan-dahang tumingin si Dalisay sa kanya.

“Pinapasok ko siya.”

“Oo.”

“Ginamit ko siya.”

“Oo.”

“Anak siya ni Elias.”

“Oo.”

Pumikit si Dalisay.

Nang muling dumilat, tuluyan nang gumuho ang natitirang tibay sa mukha niya.

“Alina.”

Umilaw ang screen.

DIRECTOR MEMORY TRACE RESTORED

Biglang yumanig ang core chamber.

Hindi malakas.

Hindi tulad ng kanina.

Parang huling paghinga ng isang malaking makinang ubos na ubos na.

Sa screen, lumabas ang bagong babala.

ANCHOR PERSON RESTORATION IN PROGRESS

Agad na lumapit si Mika sa core ring.

“Nasaan siya?”

Walang sumagot.

Sa gitna ng ring, kung saan nawala si Alina, nagsimulang mamuo ang malamlam na liwanag.

Hindi ito katulad ng liwanag ng anomaly.

Hindi matalim.

Hindi malamig.

Mas malapit ito sa unang sinag bago sumikat ang araw.

Lumapit pa si Mika, pero hinawakan siya ni Tomas sa braso.

“Sandali.”

“Hindi. Nandoon siya.”

Hindi niya alam kung paano niya alam.

Pero alam niya.

Sa loob ng liwanag, unti-unting nabuo ang hugis.

Isang kamay.

Balikat.

Mukha.

Si Alina.

Nakahiga siya sa sahig ng core ring, walang malay, hawak pa rin ang lumang ID card ni Elias.

“Alina!”

Tumakbo si Mika.

Hindi na siya pinigilan ni Tomas.

Lumuhod si Mika sa tabi ni Alina at hinawakan ang pisngi nito.

“Alina, gising. Hoy. Hindi puwede ito. Sabi mo hindi mo ako kakalimutan. Hindi puwedeng ikaw ang mawawala.”

Mahina ang paghinga ni Alina.

Pero buhay.

Lumapit si Serena at agad na sinuri ang pulso niya.

“Buhay siya,” sabi nito.

Napayuko si Mika sa tabi ni Alina, nanginginig ang buong katawan.

“Good,” bulong niya. “Good. Good.”

Dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Alina.

Pagkatapos, bumuka nang kaunti ang mga mata niya.

Malabo pa ang tingin niya.

“Mika?”

Tumawa si Mika habang umiiyak.

“Buong pangalan.”

Halos hindi makapagsalita si Alina, pero pinilit niyang ngumiti.

“Mika Salcedo.”

“Trabaho ko?”

“Systems engineer ng Silong-9.”

“Saan tayo unang nagkakilala?”

“Signal Monitoring Room,” mahinang sabi ni Alina. “At sinira mo ang respeto ko sa sarili kong kape.”

Doon tuluyang napaiyak si Mika.

“Okay. Ikaw nga iyan.”

Tinulungan nina Tomas at Serena si Alina na maupo. Nang tumingin siya sa paligid, nakita niya ang patay na core, ang mga monitor, at ang nawawalang countdown.

“Natapos ba?” tanong niya.

Tumango si Mika.

“Natapos.”

“Seal Three?”

“Closed.”

“Full activation?”

“Hindi natuloy.”

Napapikit si Alina.

Hindi ginhawa ang unang dumating.

Pagod.

Sobrang pagod.

Pagod ng katawan, isip, alaala, at puso.

Pagkaraan ng ilang segundo, saka pa lang siya nakahinga nang maayos.

Si Dalisay ay nanatili sa malayo.

Hindi siya lumapit.

Hindi siya nagsalita.

Pero nang magtama ang tingin nila ni Alina, yumuko siya.

Hindi sapat iyon.

Hindi kabayaran.

Pero sa unang pagkakataon, wala na siyang tinatago sa mukha niya.

“Narinig ko siya,” sabi ni Alina.

Walang nagtanong kung sino.

Alam nilang lahat.

“Hindi iyong anomaly. Hindi iyong gumamit ng mukha niya.” Tumingin siya sa ID card sa kamay niya. “Si Papa talaga. Sa huli.”

Nanahimik sila.

Mula sa main console, may biglang tumunog na maliit na alert.

Hindi alarm.

Hindi babala.

Parang ordinaryong notification lang.

Lumapit si Mika at binasa ang screen.

“May restored file.”

“Anong file?” tanong ni Serena.

Binuksan ni Mika ang file.

Lumabas ang pangalan.

ELIAS_REYES_FINAL_MESSAGE

Natigilan si Alina.

Hindi niya kayang gumalaw.

Si Serena ang lumapit sa kanya.

“Alina?”

Tumango si Alina, kahit nanginginig pa ang kamay niya.

“Buksan ninyo.”

Pinindot ni Mika ang file.

Walang video noong una.

Audio lang.

Ilang segundo ng katahimikan.

Pagkatapos, boses ni Elias Reyes.

Hindi basag.

Hindi putol-putol.

Hindi galing sa sirang signal.

Buong-buo.

“Lina.”

Napahawak si Alina sa ID card.

“Kung naririnig mo ito, ibig sabihin may bahagi ng mensahe ko na nakabalik sa tamang oras.”

Huminga ito nang mabagal sa recording.

“Hindi ko alam kung ilang taon na ang lumipas para sa iyo. Hindi ko alam kung gaano ka katagal naghintay ng sagot. Pero kung dumating ka sa puntong ito, ibig sabihin nahanap mo ang katotohanan.”

Tahimik ang lahat.

Kahit si Dalisay ay hindi gumalaw.

“Anak, hindi ako iniwan ng pamilya ko. Ako ang hindi nakauwi. At kung may bigat kang dinala dahil doon, bitawan mo na.”

Napayuko si Alina.

“Hindi mo kasalanan ang pagkawala ko. Hindi mo tungkulin na ibalik ako. At hindi dapat maging kulungan ang pagmamahal mo sa akin.”

Nanginig ang balikat ni Alina.

Hindi siya humikbi.

Pero tuloy-tuloy ang luha.

“Kung nakita mo ako sa loob ng anomaly, maaaring may bahagi iyon ng alaala ko. Maaaring may bahagi ng boses ko. Pero ang anak ko, kilala ko. Hindi kita hihilingang isugal ang buhay mo para lang maibalik ang akin.”

Napapikit si Serena.

Si Dalisay naman ay yumuko, na para bang bawat salita ni Elias ay hatol na matagal na niyang alam pero ngayon lang niya narinig nang malinaw.

Nagpatuloy ang recording.

“Lina, piliin mo ang buhay. Piliin mo ang mga taong nasa harap mo pa. Piliin mo ang umaga kahit may gabing hindi na maibabalik.”

Huminga si Alina nang putol-putol.

“Mahal na mahal kita, anak. At kung ito na ang huling boses ko na maririnig mo, sana ito ang dalhin mo: hindi ako nawala dahil hindi mo ako hinanap nang sapat. Nawala ako dahil pinili kong isara ang pinto noon.”

Sandaling tumahimik ang recording.

Pagkatapos, mas mahina na ang boses ni Elias.

“At ngayon, ikaw ang nagtapos ng dapat matagal ko nang natapos.”

Hindi na napigilan ni Alina ang paghikbi.

Lumapit si Mika at niyakap siya.

Hindi nagsalita si Mika.

Hindi na kailangan.

Sa huling bahagi ng recording, tila lumambot ang boses ni Elias.

“Isang araw, kapag kaya mo na, tumingin ka ulit sa langit. Hindi para hanapin ako. Kundi para maalala mong malawak pa ang mundo mo.”

May mahabang katahimikan.

Pagkatapos, ang huling salita.

“Paalam, Lina.”

Namatay ang audio.

Walang gumalaw.

Sa loob ng ilang sandali, ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng mga makinang unti-unting bumabalik sa normal.

Si Alina ang unang nagsalita.

“Paalam, Papa.”

Hindi iyon malakas.

Pero sa katahimikan ng core chamber, sapat na iyon.

Sapat para marinig ng lahat.

Sapat para maramdaman niyang hindi na niya kailangang habulin ang boses na iyon sa dilim.

Maya-maya, tumunog ang radyo ni Tomas.

Sa unang pagkakataon, malinaw ang signal.

“Chief Villarin? Do you copy?”

Tumingin si Tomas sa radyo, saka kina Alina.

“Go ahead.”

“Sir, all restricted locks are responding again. External communications are coming back. May emergency response unit din po na nag-report. Na-check na raw ang bahay ng Reyes family.”

Nanigas si Alina.

“Niko,” sabi niya.

Tomas agad na sumagot sa radyo. “Status?”

“Safe po ang occupant. Shaken, pero safe. Wala raw tao sa gate pagdating nila. Pero may mga papel sa buong bahay na may pangalan niya.”

Napahawak si Alina sa bibig.

Buhay si Niko.

Naalala niya ang sarili niya.

Kumapit siya.

“May message po siya,” dagdag ng nasa radyo. “Para raw kay Alina. Sabihin daw, hindi niya nakalimutan.”

Doon tuluyang napaupo si Alina.

Hindi dahil sa panghihina.

Kundi dahil sa bigat ng ginhawang dumating nang sabay-sabay.

Buhay si Niko.

Nabalik si Mika.

Sarado ang pinto.

At sa unang pagkakataon matapos ang labindalawang taon, malinaw na ang paalam ng ama niya.

Tumayo si Dalisay mula sa malayo.

Walang tumulong sa kanya.

Hindi rin siya humingi.

Lumapit siya nang ilang hakbang, pero tumigil bago pa makalapit kay Alina.

“Alina,” sabi niya.

Tumingin siya rito.

“Wala akong karapatang humingi ng tawad na parang sapat iyon.”

“Tama,” sagot ni Alina.

Tinanggap iyon ni Dalisay.

“Pero haharapin ko ang lahat.”

“Dapat lang.”

“Silence Protocol, Project Unang Liwanag, Project Silakbo, lahat ng itinago namin.”

“Hindi lang sa LIKHA,” sabi ni Tomas. “Sa mga taong naapektuhan.”

Tumango si Dalisay.

Si Serena ay tumingin sa kanya. “At sa pamilya ni Elias.”

Doon napayuko si Dalisay.

“Oo.”

Hindi na nagsalita si Alina.

Wala pa siyang lakas para sa tawad.

Wala pa siyang puwang para doon.

Hindi ngayon.

Mula sa itaas ng facility, unti-unting namatay ang pulang emergency lights. Isa-isa itong napalitan ng normal na puting ilaw.

Sa main monitor, lumabas ang final status.

PROJECT SILAKBO: TERMINATED

TEMPORAL FIELD: CLOSED

ANCHOR PERSON: STABLE

Tiningnan ni Mika ang huling linya.

“Stable ka raw.”

Mahinang natawa si Alina, kahit basang-basa pa ang mukha niya sa luha.

“First time.”

Napailing si Mika. “Huwag kang magbibiro. Ako ang comic relief dito.”

Sa gitna ng pagod, takot, at lungkot, may maliit na ngiti na dumaan sa mukha ni Alina.

Hindi iyon masayang-masaya.

Hindi pa.

Pero buhay.

Totoo.

At sapat muna.

Makalipas ang ilang oras, binuksan nila ang surface hatch ng Silong-9.

Madaling-araw na.

Nasa taas pa rin ang abandonadong obserbatoryo, tahimik sa ilalim ng kupas na langit. Basa ang lupa. May natitirang hamog sa damuhan. Sa malayo, unti-unting lumiliwanag ang gilid ng bundok.

Lumabas si Alina kasama sina Mika, Tomas, at Serena.

Si Dalisay ay naiwan sa loob, kasama ang security team. Hindi na bilang director na nag-uutos, kundi bilang taong kailangang magbigay ng paliwanag.

Huminto si Alina sa labas ng obserbatoryo.

Matagal niyang tiningnan ang langit.

Hindi niya hinanap ang mukha ng ama niya.

Hindi niya hinintay ang boses nito.

Tumingin lang siya.

Sa unang pagkakataon, hindi parang sugat ang langit.

Parang luwang.

Parang daan.

Parang bukas.

Nag-vibrate ang phone niya.

Si Niko.

Sinagot niya agad.

“Ate?”

“Niko.”

“Ate, ikaw ba talaga iyan?”

“Hindi ba dapat ako ang nagtatanong niyan?”

Mahina itong tumawa sa kabilang linya. Basag pa ang boses, pero buhay.

“Naaalala pa kita.”

Napapikit si Alina.

“Good.”

“Naalala ko rin si Papa.”

“Good.”

“Pero iba na.”

“Paano?”

“Parang… hindi na siya nasa pinto.”

Dahan-dahang tumingin si Alina sa unang liwanag ng umaga.

“Oo,” sabi niya. “Wala na siya sa pinto.”

“Nasaan na siya?”

Huminga si Alina nang malalim.

“Kung saan dapat nagpapahinga ang mga taong minahal natin.”

Tahimik si Niko.

Pagkatapos, mahina niyang tinanong, “Tapos na ba?”

Tumingin si Alina kay Mika.

Si Mika ay nakatayo sa tabi niya, hawak ang sariling tablet, pero hindi na takot na takot ang mukha. Si Tomas ay nasa may hagdan ng obserbatoryo, nakikipag-usap sa radyo. Si Serena ay nakatingin sa langit, tahimik na umiiyak.

Tapos na ba?

Hindi lahat.

May mga paliwanag pang haharapin.

May mga nasirang tiwala.

May mga taong kailangang managot.

May pagdadalamhating hindi natatapos sa isang umaga.

Pero sarado na ang pinto.

At nasa kanila na ulit ang bukas.

“Hindi pa tapos ang lahat,” sabi ni Alina.

Sa silangan, sumilip ang araw.

“Pero ngayon,” dagdag niya, “sa atin na ulit ang bukas.”

Ang Huling Kabanata
Ang Ulat Pagkatapos ng Liwanag

Tatlong linggo matapos isara ang Silong-9, bumalik si Alina Reyes sa lumang obserbatoryo.

Hindi na siya pumasok sa ilalim.

Hindi pa.

Mula sa labas, tahimik ang gusali. Kupas ang mga pader. Basag pa rin ang ilang bintana. Kung titingnan ng ordinaryong tao, isa lang itong lumang obserbatoryong matagal nang pinabayaan ng panahon.

Pero alam ni Alina ang nasa ilalim nito.

Alam niya ang mga silid na hindi dapat nabuksan.

Alam niya ang mga pangalang muntik nang mabura.

Alam niya ang pintong kinailangan niyang isara.

Sa tabi niya, nakatayo si Niko. Nakasuot ito ng jacket, hawak ang lumang family picture na dati’y nagsimulang mawalan ng mukha at pangalan. Ngayon, buo na ulit ang litrato.

Si Niko.

Si Alina.

Si Elias.

Hindi na blurred ang mukha ng ama nila.

Hindi na nawawala ang pangalan.

Pero may iba na sa pakiramdam ng litrato.

Hindi na iyon tanong.

Hindi na iyon sugat na naghihintay ng sagot.

Isa na lang itong alaala.

Masakit pa rin, pero hindi na nanghihila pabalik.

“Ate,” sabi ni Niko, habang nakatingin sa obserbatoryo, “dito talaga nagsimula lahat?”

“Dito nagsimula ang Project Silakbo,” sagot ni Alina. “Pero mas nauna pa rito ang Project Unang Liwanag.”

“Iyon ang unang experiment?”

Tumango si Alina.

Tahimik sila nang ilang sandali. Sa malayo, may mga sasakyan ng LIKHA oversight team. May mga investigator, technician, at security personnel na pabalik-balik sa paligid ng facility. Wala na si Dalisay bilang director. Wala na rin ang dating chain of command ng Silong-9.

Lahat ng pinto sa ilalim ay sealed.

Hindi dahil may tinatago pa.

Kundi dahil kailangan munang maintindihan ng mga taong buhay kung ano ang halos nawala sa kanila.

“Ano ba talaga ang Project Silakbo?” tanong ni Niko.

Matagal bago sumagot si Alina.

Hindi dahil hindi niya alam.

Kundi dahil ngayon lang niya kayang sabihin nang hindi nanginginig ang loob niya.

“Sa official report, project siya para pag-aralan ang signal,” sabi niya. “Mysterious signal na unang nakuha ng LIKHA labindalawang taon na ang nakalipas. Akala nila galing sa malayong bahagi ng kalawakan.”

“Pero hindi?”

“Hindi lang. Hindi siya ordinaryong signal. May epekto siya sa oras. Kapag sinagot mo siya, hindi lang message ang bumabalik. Nagbubukas siya ng field.”

“Field?”

“Parang punit sa normal na takbo ng oras,” paliwanag ni Alina. “Hindi siya time machine. Hindi siya simpleng pinto papunta sa past o future. Mas delikado siya roon. Kaya niyang paghaluin ang alaala, records, lugar, at tao. Kaya niyang ipakita ang hinahanap mo. Kaya rin niyang gamitin iyon para hilahin ka.”

Napatingin si Niko sa litrato.

“Si Papa.”

“Oo,” sabi ni Alina. “Ginamit niya ang boses ni Papa. Minsan mukha niya. Minsan alaala niya. Pero hindi lahat noon si Papa.”

“Pero may bahagi talaga ni Papa doon?”

Huminga nang malalim si Alina.

“Oo. Iyon ang pinakamahirap intindihin. May naiwan sa kanya. Hindi katawan. Hindi buong buhay. Parang bakas. Parang huling mensahe na naipit sa loob ng anomaly.”

Tahimik na tumango si Niko.

Hindi nito pinilit ang sarili na maintindihan agad.

Siguro dahil alam nitong may mga bagay na hindi kailangang maging simple para maging totoo.

Mula sa likod nila, may papalapit na yabag.

Si Mika iyon, may hawak na tablet at makapal na folder. May maliit pa ring marka sa palad niya, manipis na guhit na parang peklat mula sa ilaw. Hindi na ito masakit, sabi niya. Pero minsan, kapag malapit siya sa lumang systems ng Silong-9, umiinit ito nang bahagya.

“Final review starts in fifteen minutes,” sabi ni Mika. “At bago ka magtanong, yes, kumain na ako. No, hindi kape ang breakfast ko. At yes, legal food iyon.”

Bahagyang natawa si Alina.

“Hindi ko pa tinatanong.”

“Pero alam kong itatanong mo.”

Tumingin si Niko sa marka sa kamay ni Mika.

“Iyan ba iyong nangyari noong… stabilizer?”

Tumingin si Mika sa palad niya.

“Oo. Officially, temporal exposure mark. Personally, souvenir ng pinakamasamang work shift sa buhay ko.”

“Delikado pa ba?”

Umiling si Mika. “Hindi na. Stable na raw. Pero once a week, chine-check pa rin nila. Ako mismo ang naglagay ng system check. Ayokong magising isang araw tapos hindi na naman ako kilala ng HR.”

Hindi napigilan ni Niko ang mahinang tawa.

Maliit lang.

Pero mahalaga.

Dahil ilang linggo pa lang ang nakakalipas mula nang halos makalimutan siya ng mundo.

Sa loob ng temporary briefing room sa lumang obserbatoryo, nakaupo sina Alina, Mika, Tomas, Serena, at ilang miyembro ng LIKHA oversight committee. Wala na ang dating lihim na setup ng Silong-9. May recording devices. May legal counsel. May written statements. May listahan ng mga taong kailangang abisuhan, tulungan, at bayaran sa lahat ng pinsalang dulot ng proyekto.

Sa dulo ng mesa, nakaupo si Dr. Lucio Dalisay.

Hindi na siya nakaupo bilang director.

Wala na ang dating ayos ng kanyang suit. Wala na ang dating kalmadong awtoridad sa boses niya. May security sa magkabilang gilid niya, hindi para protektahan siya, kundi para siguraduhing hindi siya aalis bago matapos ang lahat ng kailangan niyang sagutin.

Tinawag siya ng chairperson ng committee.

“Dr. Dalisay, for the record, ano ang tunay na layunin ng Project Silakbo?”

Tumagal ang katahimikan.

Pagkatapos, nagsalita siya.

“Ang official purpose ng Project Silakbo ay pag-aralan at i-contain ang signal na unang nadetect noong Project Unang Liwanag.”

“Official purpose lang iyon,” sabi ng chairperson. “Ano ang hindi inilagay sa public at internal-limited reports?”

Napayuko si Dalisay.

“Ang totoong layunin ay sagutin ang signal.”

Tahimik ang buong silid.

Nagpatuloy siya.

“Noong Project Unang Liwanag, naniwala kaming may intelligence sa kabilang dulo ng signal. Hindi namin alam kung alien communication, future transmission, o natural phenomenon na may pattern. Ang unang goal ay scientific contact.”

Tumingin siya kay Serena, pagkatapos kay Alina.

“Pero nang mawala si Elias Reyes, nagbago ang layunin.”

Hindi gumalaw si Alina.

Pero naramdaman niyang lumamig ang mga kamay niya sa ilalim ng mesa.

“Bakit?” tanong ng chairperson.

“Dahil pagkatapos niyang mawala, may bumalik na response gamit ang voice pattern niya. Hindi buo. Hindi malinaw. Pero sapat para maniwala kaming may bahagi sa kanya na buhay pa, o nakakulong sa field.”

“Doon ginawa ang Project Silakbo?”

“Oo,” sabi ni Dalisay. “Ginawa ang Project Silakbo para hanapin ang source ng response, i-stabilize ang anomaly, at kung maaari… bawiin ang nawala.”

“Ang ibig sabihin, bawiin si Dr. Elias Reyes?”

Hindi agad nakasagot si Dalisay.

“Oo.”

Sumikip ang dibdib ni Alina, pero hindi na siya nagulat.

Alam na niya.

Kailangan lang marinig ng lahat.

Si Serena ang sumunod na nagsalita.

“Hindi lang iyon ang problema,” sabi niya. “Habang tumatagal, mas malinaw na hindi retrieval system ang anomaly. Hindi siya ginawa para magbalik ng tao. Kapag may kinuha kang bagay mula sa field, may kapalit. Records. Alaala. Identity. Minsan tao mismo.”

Tinignan ng chairperson ang file.

“Ito ang tinatawag ninyong temporal erasure?”

“Oo,” sagot ni Serena. “Una, system records. Sunod, written records. Pagkatapos, memories ng mga taong hindi directly exposed. Kapag lumala, pati geographic at public memory records maaapektuhan.”

Doon nagsalita si Mika.

“Iyon ang nangyari sa akin. Nandoon ako. Buhay ako. Pero nawala ako sa database. May staff na hindi na ako nakilala. Kung nagtuloy iyon, baka pati personal memories ng mga kaibigan ko nawala rin.”

Tumingin ang committee kay Niko.

“At sa civilian outside the facility?”

Si Niko ang sumagot, kahit halatang kinakabahan.

“Nagsimula sa family picture. Una, nawala mukha ni Papa. Tapos ako naman ang nagsimulang mawala sa picture. May certificate ako na nawala ang first name. May kamag-anak kami na hindi ako nakilala sa phone.”

“Paano mo napigilan?”

“Hindi ko alam kung napigilan ko talaga,” sagot ni Niko. “Sinabi ni Ate na isulat ko ang pangalan ko. Kaya sinulat ko kahit saan. Buong pangalan ko. Birthday ko. Pangalan niya. Pangalan ni Papa.”

Huminga siya nang mabagal.

“Siguro nakatulong. Siguro hindi. Pero habang sinusulat ko, parang pinapaalala ko rin sa sarili ko na nandito pa ako.”

Tahimik ang committee.

May ilang bagay na hindi kayang sukatin ng report.

Pero narinig nila.

Naintindihan nila.

Tinanong ng chairperson si Alina.

“Ms. Reyes, bakit kinailangang isara ang Project Silakbo?”

Tumingin si Alina sa recording device sa gitna ng mesa.

Pagkatapos, tumingin siya sa lahat ng nasa silid.

“Dahil mali ang unang intindi namin sa warning.”

“Paliwanag.”

“Akala namin ang babala ay huwag i-on ang Project Silakbo. Pero putol iyon. Corrupted. Ang buong warning ay: huwag i-on nang lampas sa siyam na segundo.”

Bahagyang nag-iba ang mukha ng ilang miyembro ng committee.

Nagpatuloy si Alina.

“Hindi puwedeng sarado lang ang anomaly nang basta-basta, kasi may naiwan nang response sa loob. Kung ikakandado lang, kakalat pa rin ang epekto. Hindi rin puwedeng full activation, dahil kapag lumampas sa nine seconds, ang containment nagiging door. Kapag naging door, lalawak ang field. Ang simulation mismo ng Silong-9 ang nagsabing puwedeng umabot sa national temporal collapse.”

“National temporal collapse,” ulit ng chairperson. “Ano ang ibig sabihin sa simple language?”

Si Mika ang sumagot.

“Unti-unting pagbura. Hindi pagsabog. Hindi lindol. Hindi zombie apocalypse. Mas tahimik. Records mawawala. Pangalan mawawala. Mga lugar mananatili sa mapa pero mawawala ang identity. People could forget other people. Systems could lose histories. Eventually, reality itself might stop agreeing on what exists.”

Saglit siyang huminto.

“Sa simple Tagalog: puwedeng mabura ang Pilipinas, hindi sa lupa, kundi sa alaala at records ng mundo.”

Walang nagbiro pagkatapos noon.

Wala ring gumalaw.

Ang chairperson ay tumingin sa final report.

“Kaya ginawa ang inversion sequence?”

“Oo,” sabi ni Alina. “Kailangan buksan ang system sa loob ng eksaktong siyam na segundo para baligtarin ang field. Hindi para magbalik ng nawawala. Para isara ang pinto nang hindi nagiging full activation.”

“At ang kapalit?”

Hindi agad sumagot si Alina.

Naalala niya ang dilim.

Ang sandaling wala siyang katawan, pangalan, o oras.

“Halos ako,” sabi niya.

Si Mika ang sumingit.

“Siya ang nabura sa alaala namin pagkatapos ng sequence. Buti may restoration file. Kung wala iyon, baka nailigtas niya kami nang hindi namin alam na siya ang dahilan.”

Tumingin si Alina kay Mika.

May bigat pa rin sa salitang iyon.

Pero hindi na siya nag-iisa sa bigat.

Ang chairperson ay tumingin kay Tomas.

“Chief Villarin, ano ang recommendation mo sa Silong-9?”

“Permanent closure ng Project Silakbo,” sagot ni Tomas. “Full audit ng lahat ng LIKHA classified programs. Independent monitoring. At criminal review sa lahat ng nag-authorize ng cover-up.”

Napatingin ang lahat kay Dalisay.

Hindi siya umiwas.

“Do you contest that?” tanong ng chairperson.

Umiling si Dalisay.

“Hindi.”

“Do you accept responsibility?”

“Oo.”

“Para saan?”

Tumingin si Dalisay kay Alina.

Hindi siya humingi ng awa.

Hindi rin siya humingi ng mabilis na kapatawaran.

“Para sa pagtatago ng nangyari kay Elias Reyes. Para sa pagsisinungaling sa pamilya niya. Para sa paggamit kay Alina Reyes nang hindi niya alam ang buong katotohanan. Para sa pagpapatuloy ng Project Silakbo kahit alam kong may risk na hindi ko kayang kontrolin. At para sa pag-override ng safeguards noong gabing muntik nang mag-full activation.”

Hindi nagsalita si Alina.

Minsan, ang accountability ay hindi pa closure.

Pero simula iyon.

At sapat na muna iyon para sa araw na iyon.

Pagkatapos ng hearing, lumabas si Alina sa briefing room.

Nandoon si Niko sa hallway, hawak pa rin ang family picture. Agad siyang lumapit.

“Ayos ka lang?”

“Hindi pa buo,” sagot ni Alina. “Pero mas ayos kaysa dati.”

Tumango si Niko.

Sa dulo ng hallway, kausap ni Tomas ang dalawang investigator. Pagkatapos ng insidente, pansamantala siyang inalis sa regular duty habang iniimbestigahan ang buong command failure. Pero hindi siya sinuspinde. Sa report, malinaw na siya ang unang lumabag sa Silence Protocol para maprotektahan ang civilian outside facility.

Si Serena naman ay nasa kabilang silid, nagbibigay ng sworn statement tungkol sa Project Unang Liwanag. Siya ang tumulong buksan ang records. Siya rin ang unang pumayag na ilabas ang pangalan ni Elias sa official history ng LIKHA. Hindi niya tinakasan ang sariling kasalanan. Hindi rin niya pinalambot ang report para protektahan ang sarili.

Si Mika ay nasa may bintana, nakatitig sa tablet.

Lumapit si Alina.

“May problema?”

“Wala,” sabi ni Mika. “Tinitingnan ko lang kung existing pa ako.”

“Result?”

“Existing. Employed. Under mandatory psychological evaluation. Rude, pero fair.”

Napangiti si Alina.

Tiningnan ni Mika ang palad niya. Naroon pa rin ang manipis na marka.

“Hindi raw mawawala agad.”

“Masakit pa?”

“Hindi. Pero minsan parang umiinit kapag nagsisinungaling ang system.”

“Useful.”

“Oo. Pwede kong gawing career.”

Tumawa nang mahina si Alina.

Sandali lang iyon, pero totoo.

Pagkatapos, bumalik ang katahimikan.

“Alina,” sabi ni Mika.

“Hm?”

“May tanong ako na ayokong itanong.”

“Tungkol saan?”

“Tungkol kay Elias.”

Hindi gumalaw si Alina.

Nagpatuloy si Mika, mas maingat na.

“Sa tingin mo… patay na ba talaga siya?”

Matagal na tumingin si Alina sa labas ng bintana. Mula roon, tanaw ang lumang dome ng obserbatoryo at ang langit na unti-unting luminaw.

“Hindi ko alam kung ang salitang patay ang tamang salita sa nangyari sa kanya,” sabi niya. “May bahagi sa kanya na naiwan sa anomaly. May mensahe. May alaala. May boses. Pero hindi na iyon buhay na dapat habulin.”

Tinignan niya si Mika.

“Ang alam ko lang, hindi na siya naghihintay sa pinto.”

Tumango si Mika.

“Iyon ang importante?”

“Iyon ang kaya kong tanggapin ngayon.”

Sa labas ng facility, ilang oras pa ang lumipas bago sila tuluyang umalis.

Ibinaba ang lumang sign ng restricted research wing. Tinakpan ang entrance sa ilalim. Hindi sinira ang obserbatoryo, pero isinara ang lahat ng daan papunta sa Silong-9 hangga’t hindi natatapos ang independent review.

Ang official recommendation ng committee ay malinaw:

PROJECT SILAKBO: PERMANENTLY TERMINATED

PROJECT UNANG LIWANAG: DECLASSIFICATION REVIEW REQUIRED

SILONG-9: SEALED PENDING NATIONAL OVERSIGHT

TEMPORAL SIGNAL RESEARCH: SUSPENDED INDEFINITELY

Hindi na puwedeng ituloy ng isang director.

Hindi na puwedeng ikubli sa likod ng science ang pagnanais na ibalik ang isang patay, isang nawala, o isang kasalanang ayaw tanggapin.

Hindi na puwedeng tawaging progress ang isang proyektong kumakain ng pangalan ng tao.

Bago umuwi, huminto si Alina sa harap ng lumang obserbatoryo.

Si Niko ay nasa sasakyan na. Si Mika ay kausap pa si Tomas tungkol sa data handover. Si Serena ay tahimik na nakatayo malapit sa gate, hawak ang kopya ng restored file ni Elias.

Lumapit si Serena kay Alina.

“May ibibigay ako sa iyo.”

Iniabot niya ang isang maliit na envelope.

Lumang papel.

May pangalan sa harap.

Para kina Lina at Niko

Natigilan si Alina.

“Kay Papa?”

Tumango si Serena.

“Nasa old personal effects niya. Hindi ko alam kung bakit hindi ko ibinigay noon. O baka alam ko, pero wala akong lakas aminin.”

Tinanggap ni Alina ang envelope.

“Pasensya na,” sabi ni Serena.

Hindi agad sumagot si Alina.

Tinignan niya ang sobre, pagkatapos si Serena.

“Hindi ko pa alam kung kaya kitang patawarin.”

Tumango si Serena.

“Naiintindihan ko.”

“Pero salamat dito.”

Muling tumango si Serena. May luha sa mata niya, pero hindi niya pinilit lumapit o humingi pa ng higit doon.

Umalis si Alina dala ang envelope.

Sa sasakyan, hindi niya agad binuksan iyon. Hinawakan lang niya habang nasa tabi niya si Niko.

“Galing kay Papa?” tanong nito.

“Oo.”

“Bubuksan natin?”

“Sa bahay.”

Tumango si Niko.

Pagdating nila sa bahay, wala na ang kakaibang lamig sa sala. Nandoon pa rin ang lumang orasan. Tama na ang oras nito. Hindi na ito tumatakbo nang pauna. Hindi na ito humihinto sa mga oras na walang paliwanag.

Sa dingding, may mga bakas pa ng tape kung saan idinikit ni Niko ang mga papel na may pangalan niya.

Hindi agad iyon tinanggal ni Alina.

Hindi pa.

May mga bagay na kahit tapos na ang panganib, kailangan munang manatili.

Paalala na kumapit sila.

Paalala na may gabing muntik na silang burahin.

Paalala na nanalo sila, hindi dahil hindi sila natakot, kundi dahil hindi sila bumitaw.

Umupo silang magkapatid sa sala.

Binuksan ni Alina ang envelope.

Sa loob, may maikling sulat mula kay Elias.

Hindi ito gaya ng final message sa Silong-9. Hindi ito tungkol sa anomaly. Hindi ito tungkol sa Project Silakbo.

Mas simple.

Mas masakit.

Mas kanya.

Lina, Niko,

Kung may araw na hindi ako makauwi agad, alagaan ninyo ang isa’t isa. Huwag ninyong hayaang maging mas malaki ang pagkawala kaysa sa pagmamahalan ninyo. Ang trabaho ko ay tumingin sa malayo, pero kayo ang lagi kong inuuwian.

Kung mabasa ninyo ito nang wala ako, gusto kong malaman ninyo: hindi kayo iniwan. Hindi kailanman.

Mahal ko kayo sa lahat ng oras na meron ako.

Papa

Hindi umiyak agad si Niko.

Tinignan lang niya ang sulat.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay niya sa papel.

“Mas okay ito,” sabi niya.

“Ang alin?”

“Na hindi galing sa machine. Hindi galing sa anomaly. Sulat lang niya.”

Napangiti si Alina habang umiiyak.

“Oo.”

Mas okay iyon.

Mas tao.

Mas totoo.

Kinabukasan, isinulat ni Alina ang personal account niya para sa final archive. Hindi para sa public release. Hindi pa. Pero para kung sakaling may ibang scientist, ibang director, o ibang ahensiyang makakita ulit ng signal, may babala silang hindi putol.

Isinulat niya nang malinaw:

Ang Project Silakbo ay hindi nabigo dahil mali ang science.

Nabigo ito dahil pinilit ng tao na gawing sagot ang bagay na dapat sana’y tanong.

Ginawa ito upang pag-aralan ang signal.

Itinuloy ito upang sagutin ang signal.

Muntik itong mag-full activation dahil may mga taong naniwalang kaya nilang kontrolin ang oras kapag sapat ang talino, sapat ang technology, at sapat ang lihim.

Pero ang oras ay hindi pinto para sa mga ayaw bumitaw.

At ang pagmamahal ay hindi dahilan para sirain ang bukas ng iba.

Sa dulo ng report, inilagay niya ang huling recommendation:

Do not reopen Project Silakbo.

Do not answer the signal.

If the signal returns, preserve the warning in full:

Do not activate beyond nine seconds.

Do not use grief as authorization.

Pagkatapos niyang isulat iyon, tumigil siya.

Matagal niyang tinitigan ang huling linya.

Saka niya dinagdagan.

Remember Dr. Elias Reyes not as the man lost inside the anomaly, but as the man who first tried to close the door.

Isinara niya ang file.

Sa labas ng bintana, maliwanag na ang umaga.

Nasa kusina si Niko, nagrereklamo dahil sunog ang tinapay. May message si Mika sa phone ni Alina, puro reklamo tungkol sa mandatory counseling schedule. May update si Tomas tungkol sa investigation. May short note si Serena: Elias’s name has been restored to the official record.

Huminga nang malalim si Alina.

Hindi pa ayos ang lahat.

Hindi agad gumagaling ang labindalawang taon.

Hindi agad natatapos ang pananagutan.

Hindi agad nawawala ang lungkot.

Pero iba na ang bigat.

Hindi na siya hinihila pababa.

Dala na lang niya.

At kaya na niyang dalhin.

Lumapit siya sa bintana at tumingin sa langit.

Hindi niya hinanap ang mukha ng ama niya.

Hindi niya hinintay ang boses nito.

Hindi niya hiniling na bumukas ulit ang kahit anong pinto.

Sa halip, hinayaan niyang pumasok ang liwanag sa sala.

Sa unang pagkakataon, ang bukas ay hindi na isang babala.

Hindi na ito silakbo.

Hindi na ito pinto.

Isa na itong umaga.

At pinili nilang harapin.

END