Kabanata 10
Bago Dumating ang Bukas
“Alina Reyes.”
Muling binasa ni Mika ang pangalang nasa screen.
Hindi niya alam kung bakit nanginginig ang boses niya. Hindi niya alam kung bakit may biglang sakit sa dibdib niya, na para bang may nawala sa kanya bago pa niya maalala kung ano iyon.
Sa gitna ng main activation core, patay na ang mga ring. Wala na ang umiikot na liwanag. Wala na ang countdown. Wala na ang boses na gumagamit sa mukha ni Elias.
Pero may kulang.
Malaki.
Mabigat.
At kahit walang makapagsabi kung ano iyon, ramdam nilang lahat na may nawala sa kanila.
Lumapit si Serena sa console. Pula pa ang mga mata niya, pero pinilit niyang ayusin ang boses.
“Buksan mo ang file.”
Tumingin si Tomas sa paligid. Hawak pa rin niya ang baril, kahit wala na siyang nakikitang kalaban.
“Sigurado ba tayo?”
“Wala na tayong siguradong bagay dito,” sagot ni Mika. “Pero ito lang ang natitira.”
Sa likod nila, nanatiling nakaluhod si Dalisay. Nakatingin siya sa patay na core ring, na para bang may hinihintay pa siyang bumalik mula roon.
Hindi muna siya pinansin ni Mika.
Pinindot niya ang file.
FOR ALINA REYES
Sandaling nagdilim ang main console.
Pagbalik ng ilaw, may lumabas na text.
IF THIS FILE IS OPENED BY SOMEONE OTHER THAN ALINA REYES, MEMORY RESTORATION HAS FAILED.
Walang nagsalita.
Kumapit si Mika sa gilid ng console.
Memory restoration.
Kaya pala.
Hindi lang sila nalilito.
Hindi lang sila napagod.
May kinuha talaga sa kanila.
May taong nabura.
May pangalang tinanggal sa alaala nila.
Sumunod ang panibagong linya.
SPEAK THE ANCHOR PERSON’S NAME.
Tumingin si Tomas sa screen.
“Anchor person,” sabi niya, mabagal, parang pilit hinahanap sa isip ang kahulugan ng salitang iyon. “May anchor person tayo.”
“Alina Reyes,” sabi ni Mika.
Umilaw ang console.
NAME TRACE DETECTED
May sumunod na tanong.
WHO REMEMBERS HER?
Walang agad nakasagot.
Hindi dahil ayaw nilang magsalita.
Kundi dahil walang sigurado kung kaya ba nilang alalahanin ang isang taong binura ng oras.
Tinitigan ni Mika ang tanong.
May kumikirot sa dibdib niya. Parang may alaala sa likod ng isip niya, nakakulong sa isang silid na hindi niya mabuksan.
“Hindi ko siya maalala,” sabi niya, halos pabulong.
Humigpit ang kapit niya sa console.
“Pero alam kong dapat.”
Nagbago ang screen.
PARTIAL MEMORY TRACE ACCEPTED
May mahinang tunog mula sa sahig, malapit sa core ring.
Parang maliit na bagay na gumalaw.
Napalingon silang lahat.
Wala pa rin doon si Alina.
Pero sa sahig, malapit sa lumang ID ni Elias, may isang maliit na recorder.
Hindi iyon gamit ng facility.
Personal iyon.
Gasgas ang gilid. May maliit na sticker na halos matanggal na.
Sa likod, may sulat-kamay.
A.R.
Napahawak si Mika sa bibig.
“A.R.”
Hindi niya alam kung bakit, pero kilala ng dibdib niya ang initial na iyon.
Kinuha ni Tomas ang recorder at iniabot sa kanya.
“Baka sa kanya.”
“Sa kanya,” sabi ni Mika.
Hindi niya alam kung paano niya nasabi iyon.
Pero sigurado siya.
Pinindot niya ang play.
Una, static.
Pagkatapos, boses ni Alina.
Mahina.
Pagod.
Pero malinaw.
“Kung may makarinig nito at hindi ninyo ako maalala…”
Natigilan si Mika.
Hindi niya pa maalala ang mukha.
Pero ang boses, parang sugat na biglang nabuksan.
“…ibig sabihin gumana ang inversion.”
May mahinang ingay sa likod ng recording. Parang makina. Parang hiningang pilit pinapakalma.
“Hindi ko alam kung babalik ako. Hindi ko alam kung ano ang kukunin ng anomaly pagkatapos magsara ang pinto. Pero kung tama ang warning, hindi dapat permanent ang pagbura.”
Nagkatinginan sina Serena at Tomas.
Nagpatuloy ang boses ni Alina.
“Kailangan lang may makaalala. Kahit hindi buo. Kahit pangalan lang muna. Kahit pakiramdam lang na may nawawala.”
Napahawak si Serena sa dibdib.
Si Tomas naman ay napayuko, na para bang may alaala ring kumakatok sa loob ng isip niya.
Sa recording, narinig ang mahinang tawa ni Alina. Hindi iyon masaya. Mas katunog iyon ng takot na pinilit gawing tapang.
“Mika, kung ikaw ang nakikinig nito, malamang naiinis ka na sa akin.”
Nabasag ang mukha ni Mika.
Hindi pa rin buo ang alaala.
Pero sumakit ang dibdib niya, na para bang may kaibigang nagsalita mula sa malayo.
“Pero ikaw ang pinaka-malamang na makaalala,” patuloy ni Alina. “Kasi matigas ang ulo mo. At dahil bago ako pumasok sa core, sinabi ko sa iyo na hindi kita kakalimutan.”
Tumulo ang luha ni Mika.
Biglang may pumasok na alaala.
Hindi malinaw sa una.
Ilaw.
Core ring.
Stabilizer rail.
Sarili niyang kamay na nanginginig.
Isang babae sa loob ng bilog ng liwanag.
Nakatingin sa kanya.
Sinasabing hindi siya kakalimutan.
Napaatras si Mika.
“Alina,” sabi niya.
Hindi na iyon pagbasa sa screen.
Hindi na iyon hula.
Alaala na iyon.
“Alina.”
Mas maraming larawan ang bumalik.
Signal Monitoring Room.
Kape na pinagtawanan niya.
Archive Sublevel C.
Tatlong katok.
Observation Chamber Three.
ID card ni Elias.
Boses ng future Alina.
Siyam na segundo.
At si Alina sa loob ng core, umiiyak pero hindi bumibitiw.
Kumapit si Mika sa console habang tuluyan nang bumuhos ang luha niya.
“Kilala ko siya,” sabi niya. “Kilala ko si Alina.”
Umilaw ang buong console.
PRIMARY WITNESS MEMORY RESTORED
Sa likod niya, napahawak si Tomas sa ulo niya.
“Reyes,” sabi niya.
Tumingin siya sa core ring.
“Alina Reyes. Signal analyst. Anchor person.”
Huminga siya nang malalim.
“Siya ang pumasok sa ring.”
Sumunod si Serena.
“Anak ni Elias,” sabi niya, umiiyak na ulit. “Si Alina. Si Lina.”
Humarap siya kay Dalisay.
“Lucio, alalahanin mo.”
Hindi gumalaw si Dalisay.
Nakatingin pa rin siya sa patay na core.
“Hindi ko…”
Naputol ang boses niya.
“Hindi ko maalala ang mukha niya.”
Lumapit si Serena at lumuhod sa harap niya.
“Hindi mo kailangang magsimula sa mukha. Magsimula ka sa kasalanan mo.”
Dahan-dahang tumingin si Dalisay sa kanya.
“Pinapasok ko siya.”
“Oo.”
“Ginamit ko siya.”
“Oo.”
“Anak siya ni Elias.”
“Oo.”
Pumikit si Dalisay.
Nang muling dumilat, tuluyan nang gumuho ang natitirang tibay sa mukha niya.
“Alina.”
Umilaw ang screen.
DIRECTOR MEMORY TRACE RESTORED
Biglang yumanig ang core chamber.
Hindi malakas.
Hindi tulad ng kanina.
Parang huling paghinga ng isang malaking makinang ubos na ubos na.
Sa screen, lumabas ang bagong babala.
ANCHOR PERSON RESTORATION IN PROGRESS
Agad na lumapit si Mika sa core ring.
“Nasaan siya?”
Walang sumagot.
Sa gitna ng ring, kung saan nawala si Alina, nagsimulang mamuo ang malamlam na liwanag.
Hindi ito katulad ng liwanag ng anomaly.
Hindi matalim.
Hindi malamig.
Mas malapit ito sa unang sinag bago sumikat ang araw.
Lumapit pa si Mika, pero hinawakan siya ni Tomas sa braso.
“Sandali.”
“Hindi. Nandoon siya.”
Hindi niya alam kung paano niya alam.
Pero alam niya.
Sa loob ng liwanag, unti-unting nabuo ang hugis.
Isang kamay.
Balikat.
Mukha.
Si Alina.
Nakahiga siya sa sahig ng core ring, walang malay, hawak pa rin ang lumang ID card ni Elias.
“Alina!”
Tumakbo si Mika.
Hindi na siya pinigilan ni Tomas.
Lumuhod si Mika sa tabi ni Alina at hinawakan ang pisngi nito.
“Alina, gising. Hoy. Hindi puwede ito. Sabi mo hindi mo ako kakalimutan. Hindi puwedeng ikaw ang mawawala.”
Mahina ang paghinga ni Alina.
Pero buhay.
Lumapit si Serena at agad na sinuri ang pulso niya.
“Buhay siya,” sabi nito.
Napayuko si Mika sa tabi ni Alina, nanginginig ang buong katawan.
“Good,” bulong niya. “Good. Good.”
Dahan-dahang gumalaw ang mga daliri ni Alina.
Pagkatapos, bumuka nang kaunti ang mga mata niya.
Malabo pa ang tingin niya.
“Mika?”
Tumawa si Mika habang umiiyak.
“Buong pangalan.”
Halos hindi makapagsalita si Alina, pero pinilit niyang ngumiti.
“Mika Salcedo.”
“Trabaho ko?”
“Systems engineer ng Silong-9.”
“Saan tayo unang nagkakilala?”
“Signal Monitoring Room,” mahinang sabi ni Alina. “At sinira mo ang respeto ko sa sarili kong kape.”
Doon tuluyang napaiyak si Mika.
“Okay. Ikaw nga iyan.”
Tinulungan nina Tomas at Serena si Alina na maupo. Nang tumingin siya sa paligid, nakita niya ang patay na core, ang mga monitor, at ang nawawalang countdown.
“Natapos ba?” tanong niya.
Tumango si Mika.
“Natapos.”
“Seal Three?”
“Closed.”
“Full activation?”
“Hindi natuloy.”
Napapikit si Alina.
Hindi ginhawa ang unang dumating.
Pagod.
Sobrang pagod.
Pagod ng katawan, isip, alaala, at puso.
Pagkaraan ng ilang segundo, saka pa lang siya nakahinga nang maayos.
Si Dalisay ay nanatili sa malayo.
Hindi siya lumapit.
Hindi siya nagsalita.
Pero nang magtama ang tingin nila ni Alina, yumuko siya.
Hindi sapat iyon.
Hindi kabayaran.
Pero sa unang pagkakataon, wala na siyang tinatago sa mukha niya.
“Narinig ko siya,” sabi ni Alina.
Walang nagtanong kung sino.
Alam nilang lahat.
“Hindi iyong anomaly. Hindi iyong gumamit ng mukha niya.” Tumingin siya sa ID card sa kamay niya. “Si Papa talaga. Sa huli.”
Nanahimik sila.
Mula sa main console, may biglang tumunog na maliit na alert.
Hindi alarm.
Hindi babala.
Parang ordinaryong notification lang.
Lumapit si Mika at binasa ang screen.
“May restored file.”
“Anong file?” tanong ni Serena.
Binuksan ni Mika ang file.
Lumabas ang pangalan.
ELIAS_REYES_FINAL_MESSAGE
Natigilan si Alina.
Hindi niya kayang gumalaw.
Si Serena ang lumapit sa kanya.
“Alina?”
Tumango si Alina, kahit nanginginig pa ang kamay niya.
“Buksan ninyo.”
Pinindot ni Mika ang file.
Walang video noong una.
Audio lang.
Ilang segundo ng katahimikan.
Pagkatapos, boses ni Elias Reyes.
Hindi basag.
Hindi putol-putol.
Hindi galing sa sirang signal.
Buong-buo.
“Lina.”
Napahawak si Alina sa ID card.
“Kung naririnig mo ito, ibig sabihin may bahagi ng mensahe ko na nakabalik sa tamang oras.”
Huminga ito nang mabagal sa recording.
“Hindi ko alam kung ilang taon na ang lumipas para sa iyo. Hindi ko alam kung gaano ka katagal naghintay ng sagot. Pero kung dumating ka sa puntong ito, ibig sabihin nahanap mo ang katotohanan.”
Tahimik ang lahat.
Kahit si Dalisay ay hindi gumalaw.
“Anak, hindi ako iniwan ng pamilya ko. Ako ang hindi nakauwi. At kung may bigat kang dinala dahil doon, bitawan mo na.”
Napayuko si Alina.
“Hindi mo kasalanan ang pagkawala ko. Hindi mo tungkulin na ibalik ako. At hindi dapat maging kulungan ang pagmamahal mo sa akin.”
Nanginig ang balikat ni Alina.
Hindi siya humikbi.
Pero tuloy-tuloy ang luha.
“Kung nakita mo ako sa loob ng anomaly, maaaring may bahagi iyon ng alaala ko. Maaaring may bahagi ng boses ko. Pero ang anak ko, kilala ko. Hindi kita hihilingang isugal ang buhay mo para lang maibalik ang akin.”
Napapikit si Serena.
Si Dalisay naman ay yumuko, na para bang bawat salita ni Elias ay hatol na matagal na niyang alam pero ngayon lang niya narinig nang malinaw.
Nagpatuloy ang recording.
“Lina, piliin mo ang buhay. Piliin mo ang mga taong nasa harap mo pa. Piliin mo ang umaga kahit may gabing hindi na maibabalik.”
Huminga si Alina nang putol-putol.
“Mahal na mahal kita, anak. At kung ito na ang huling boses ko na maririnig mo, sana ito ang dalhin mo: hindi ako nawala dahil hindi mo ako hinanap nang sapat. Nawala ako dahil pinili kong isara ang pinto noon.”
Sandaling tumahimik ang recording.
Pagkatapos, mas mahina na ang boses ni Elias.
“At ngayon, ikaw ang nagtapos ng dapat matagal ko nang natapos.”
Hindi na napigilan ni Alina ang paghikbi.
Lumapit si Mika at niyakap siya.
Hindi nagsalita si Mika.
Hindi na kailangan.
Sa huling bahagi ng recording, tila lumambot ang boses ni Elias.
“Isang araw, kapag kaya mo na, tumingin ka ulit sa langit. Hindi para hanapin ako. Kundi para maalala mong malawak pa ang mundo mo.”
May mahabang katahimikan.
Pagkatapos, ang huling salita.
“Paalam, Lina.”
Namatay ang audio.
Walang gumalaw.
Sa loob ng ilang sandali, ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng mga makinang unti-unting bumabalik sa normal.
Si Alina ang unang nagsalita.
“Paalam, Papa.”
Hindi iyon malakas.
Pero sa katahimikan ng core chamber, sapat na iyon.
Sapat para marinig ng lahat.
Sapat para maramdaman niyang hindi na niya kailangang habulin ang boses na iyon sa dilim.
Maya-maya, tumunog ang radyo ni Tomas.
Sa unang pagkakataon, malinaw ang signal.
“Chief Villarin? Do you copy?”
Tumingin si Tomas sa radyo, saka kina Alina.
“Go ahead.”
“Sir, all restricted locks are responding again. External communications are coming back. May emergency response unit din po na nag-report. Na-check na raw ang bahay ng Reyes family.”
Nanigas si Alina.
“Niko,” sabi niya.
Tomas agad na sumagot sa radyo. “Status?”
“Safe po ang occupant. Shaken, pero safe. Wala raw tao sa gate pagdating nila. Pero may mga papel sa buong bahay na may pangalan niya.”
Napahawak si Alina sa bibig.
Buhay si Niko.
Naalala niya ang sarili niya.
Kumapit siya.
“May message po siya,” dagdag ng nasa radyo. “Para raw kay Alina. Sabihin daw, hindi niya nakalimutan.”
Doon tuluyang napaupo si Alina.
Hindi dahil sa panghihina.
Kundi dahil sa bigat ng ginhawang dumating nang sabay-sabay.
Buhay si Niko.
Nabalik si Mika.
Sarado ang pinto.
At sa unang pagkakataon matapos ang labindalawang taon, malinaw na ang paalam ng ama niya.
Tumayo si Dalisay mula sa malayo.
Walang tumulong sa kanya.
Hindi rin siya humingi.
Lumapit siya nang ilang hakbang, pero tumigil bago pa makalapit kay Alina.
“Alina,” sabi niya.
Tumingin siya rito.
“Wala akong karapatang humingi ng tawad na parang sapat iyon.”
“Tama,” sagot ni Alina.
Tinanggap iyon ni Dalisay.
“Pero haharapin ko ang lahat.”
“Dapat lang.”
“Silence Protocol, Project Unang Liwanag, Project Silakbo, lahat ng itinago namin.”
“Hindi lang sa LIKHA,” sabi ni Tomas. “Sa mga taong naapektuhan.”
Tumango si Dalisay.
Si Serena ay tumingin sa kanya. “At sa pamilya ni Elias.”
Doon napayuko si Dalisay.
“Oo.”
Hindi na nagsalita si Alina.
Wala pa siyang lakas para sa tawad.
Wala pa siyang puwang para doon.
Hindi ngayon.
Mula sa itaas ng facility, unti-unting namatay ang pulang emergency lights. Isa-isa itong napalitan ng normal na puting ilaw.
Sa main monitor, lumabas ang final status.
PROJECT SILAKBO: TERMINATED
TEMPORAL FIELD: CLOSED
ANCHOR PERSON: STABLE
Tiningnan ni Mika ang huling linya.
“Stable ka raw.”
Mahinang natawa si Alina, kahit basang-basa pa ang mukha niya sa luha.
“First time.”
Napailing si Mika. “Huwag kang magbibiro. Ako ang comic relief dito.”
Sa gitna ng pagod, takot, at lungkot, may maliit na ngiti na dumaan sa mukha ni Alina.
Hindi iyon masayang-masaya.
Hindi pa.
Pero buhay.
Totoo.
At sapat muna.
Makalipas ang ilang oras, binuksan nila ang surface hatch ng Silong-9.
Madaling-araw na.
Nasa taas pa rin ang abandonadong obserbatoryo, tahimik sa ilalim ng kupas na langit. Basa ang lupa. May natitirang hamog sa damuhan. Sa malayo, unti-unting lumiliwanag ang gilid ng bundok.
Lumabas si Alina kasama sina Mika, Tomas, at Serena.
Si Dalisay ay naiwan sa loob, kasama ang security team. Hindi na bilang director na nag-uutos, kundi bilang taong kailangang magbigay ng paliwanag.
Huminto si Alina sa labas ng obserbatoryo.
Matagal niyang tiningnan ang langit.
Hindi niya hinanap ang mukha ng ama niya.
Hindi niya hinintay ang boses nito.
Tumingin lang siya.
Sa unang pagkakataon, hindi parang sugat ang langit.
Parang luwang.
Parang daan.
Parang bukas.
Nag-vibrate ang phone niya.
Si Niko.
Sinagot niya agad.
“Ate?”
“Niko.”
“Ate, ikaw ba talaga iyan?”
“Hindi ba dapat ako ang nagtatanong niyan?”
Mahina itong tumawa sa kabilang linya. Basag pa ang boses, pero buhay.
“Naaalala pa kita.”
Napapikit si Alina.
“Good.”
“Naalala ko rin si Papa.”
“Good.”
“Pero iba na.”
“Paano?”
“Parang… hindi na siya nasa pinto.”
Dahan-dahang tumingin si Alina sa unang liwanag ng umaga.
“Oo,” sabi niya. “Wala na siya sa pinto.”
“Nasaan na siya?”
Huminga si Alina nang malalim.
“Kung saan dapat nagpapahinga ang mga taong minahal natin.”
Tahimik si Niko.
Pagkatapos, mahina niyang tinanong, “Tapos na ba?”
Tumingin si Alina kay Mika.
Si Mika ay nakatayo sa tabi niya, hawak ang sariling tablet, pero hindi na takot na takot ang mukha. Si Tomas ay nasa may hagdan ng obserbatoryo, nakikipag-usap sa radyo. Si Serena ay nakatingin sa langit, tahimik na umiiyak.
Tapos na ba?
Hindi lahat.
May mga paliwanag pang haharapin.
May mga nasirang tiwala.
May mga taong kailangang managot.
May pagdadalamhating hindi natatapos sa isang umaga.
Pero sarado na ang pinto.
At nasa kanila na ulit ang bukas.
“Hindi pa tapos ang lahat,” sabi ni Alina.
Sa silangan, sumilip ang araw.
“Pero ngayon,” dagdag niya, “sa atin na ulit ang bukas.”