Hindi nag-message si Norma kinabukasan. Hindi rin noong sumunod na araw.

Sinabi ni Dado sa sarili na abala lamang ito. Lunes. Maraming delivery. May bigasan at mart na sabay pinamamahalaan. Hindi lahat ng tao ay nakatutok sa cellphone.

Pero pagsapit ng Martes ng gabi, tatlong beses na niyang nabuksan ang message thread nila nang wala namang bagong mensahe.

“May hinihintay ka?” tanong ni Emil mula sa kabilang mesa.

Nasa maliit silang repair shop. Nakasara na ang harap, pero tinatapos pa nila ang estimate para sa isang restaurant freezer. Si Emil ang kasama niya sa trabaho sa mahigit sampung taon at masyado na itong pamilyar sa mga galaw niya.

“Wala.”

“Kanina ka pa tingin nang tingin sa cellphone.”

“May customer.”

“Babae?”

“Lahat ng customer may kasarian.”

“Hindi mo sinagot.”

“Tapusin mo iyong parts list.”

Ngumisi si Emil. “Opo, boss.”

Kinabukasan, may service call siya dalawang kanto mula sa Seoul Corner. Hindi niya sinadyang gawing huling stop iyon.

Hindi rin niya sinadyang bumili ng dalawang tinapay sa kanto.

Pagdating niya, nasa loob si Norma. Nakatayo sa harap ng counter at kausap ang isang supplier sa telepono. Mabilis ang boses. May hawak na calculator at may nakabukas na notebook.

Nang makita siya sa labas ng glass door, bahagyang tumigil ang kamay nito.

Pagkatapos ay nagpatuloy na parang walang nangyari.

Pumasok si Dado at umupo sa karaniwang puwesto. Inilapag niya ang tinapay at naghintay.

Makalipas ang limang minuto, ibinaba ni Norma ang telepono.

“May sira?” tanong nito.

“Wala.”

“Bakit ka narito?”

“Bawal ba?”

“Hindi. Nagtatanong lang.”

“May service ako sa malapit.”

“At napadaan ka.”

“Oo.”

Tiningnan ni Norma ang paper bag. “Ano iyan?”

“Tinapay.”

“Nakikita ko.”

“E di bakit mo tinatanong?”

“Para kanino?”

“Sa iyo. Kung ayaw mo, kay Liza.”

Mula sa shelf, agad sumagot si Liza. “Gusto ko po.”

Kinuha ni Norma ang paper bag. “Ako na.”

Hindi napigilan ni Dado ang ngiti.

Dinalhan siya ni Norma ng kape. Kaunti ang asukal. Tama ang timpla.

“Hindi ka nag-message,” sabi niya nang makaupo ito sandali sa kabilang upuan.

“Hindi rin naman ikaw.”

“Ako ang huling nag-message.”

“May bilang ba?”

“Wala.”

“E di huwag mong binibilang.”

Tahimik silang uminom ng kape.

“May problema ba?” tanong ni Dado.

“Wala.”

“Sa tindahan?”

“Wala.”

“Sa date na hindi date?”

Napatingin si Norma sa kanya. “Sinabi kong huwag mong tawaging date.”

“Hindi ko tinawag.”

“Binanggit mo pa rin.”

“Norma.”

May pag-iingat sa paraan ng pagbanggit niya sa pangalan nito. Hindi bilang customer. Hindi rin bilang Ate Norma, gaya ng tawag ng lahat sa tindahan.

“Ano?”

“Kapag ayaw mo nang maulit, sabihin mo. Hindi ako mangungulit.”

Bumaba ang tingin nito sa tasa. “Hindi ko sinabing ayaw ko.”

“E di ano?”

“Hindi ko lang alam.”

“Saan ka hindi sigurado?”

Matagal bago sumagot si Norma.

“Kung tama ba.”

“May mali ba akong ginawa?”

“Wala.”

“May asawa ba ako?”

“Wala.”

“Ikaw?”

Nanigas ang mukha nito. Agad na naunawaan ni Dado na mali ang pagkakasabi.

“Hindi ko ibig sabihin na wala na siyang halaga,” mabilis niyang dagdag. “Ang ibig kong sabihin, wala tayong niloloko.”

Huminga nang malalim si Norma. “Alam ko.”

“Hindi ko papalitan ang asawa mo. Hindi ko rin hihilinging kalimutan mo siya.”

Hindi pa rin ito tumitingin.

“Iyong asawa ko, si Lourdes,” patuloy niya, “dalawampu’t apat na taon kaming magkasama.” Noong huli niyang taon, halos araw-araw kaming nasa ospital. Minsan naiisip ko, kapag tumawa ako nang malakas o kapag nag-enjoy ako sa pagkain, parang mali. Siya ang naghihirap noon, tapos ako, may sandaling nakalimot.

Unti-unting itinaas ni Norma ang tingin.

“Pagkatapos niyang mamatay, mas lalo. Kapag may araw na magaan, pakiramdam ko iniwan ko siya sa lungkot. Pero hindi naman gano’n.”

“Paano mo nalaman?”

“Matagal.”

“Napakatagal na ba ng siyam na taon?”

“Kapag nag-iisa ka, oo. Kapag naaalala mo siya, hindi.”

Tumahimik si Norma.

Sa labas, may humintong tricycle. Pumasok ang dalawang estudyante at dumiretso sa noodles. Tumayo si Norma para asikasuhin sila, pero bago umalis sa mesa ay sinabi, “Masaya ako noong Linggo.”

“Masama ba iyon?”

Hindi ito sumagot.

Pagkaalis ng mga customer, bumalik siya sa counter. Hindi na sa mesa.

“May pupuntahan ka pa?” tanong niya kay Dado.

“Wala na.”

“Hindi ka nagmamadali?”

“Hindi.”

“May stock akong kukunin sa kabilang warehouse. Malapit lang.”

“Gusto mong samahan kita?”

“Hindi. Pero puwede kang maghintay rito kung gusto mo.”

Maliit na bagay.

Halos walang ibig sabihin.

Pero para kay Dado, iyon ang unang pagkakataong hindi lamang siya pinayagang manatili. Inanyayahan siya.

Naghintay siya hanggang matapos si Norma. Pagbalik nito, may dala itong dalawang cup ng instant tteokbokki na bagong produkto.

“Tikman natin,” sabi nito. “Sabihin mo kung masyadong maanghang para sa ordinaryong customer.”

“Bakit ako ang ordinaryong customer?”

“Dahil hindi mo mabasa ang Korean label at bumibili ka ng hindi mo alam.”

Sabay nilang kinain ang tteokbokki sa maliit na mesa. Tatlong subo pa lamang, pinagpapawisan na si Dado.

Pinipigilan ni Norma ang tawa.

“Hindi maanghang,” sabi niya kahit namumula na ang mukha.

“Sinungaling.”

“Kaya ko.”

“Namumula ang tenga mo.”

“Mainit sa loob.”

“Naka-aircon.”

Doon tuluyang natawa si Norma.

Malakas. Walang pagpipigil.

Napatingin ang dalawang customer. Pati si Liza ay napangiti mula sa counter.

Hindi nahiya si Norma. Sa halip, kumuha ng bottled water at iniabot sa kanya.

“Ubusin mo,” sabi nito. “Ordinaryong customer.”

Hindi kinuha agad ni Dado ang bote. Nakatingin lamang siya sa babae sa harap niya—sa bahagyang namumulang pisngi, sa mga matang basa sa katatawa, sa paraan nitong tila sandaling nakalimutan ang bawat responsibilidad.

“Ano?” tanong ni Norma.

“Wala.”

“Kapag sinabi mong maganda ako kapag tumatawa, ipapabayad ko sa iyo lahat ng kinain mo.”

“Hindi ko sasabihin.”

“Good.”

“Pero totoo.”

Mabilis siyang hinampas ni Norma ng tissue packet sa braso.

Hindi masakit.

Hindi rin iyon tunay na galit.

At nang magdikit saglit ang mga daliri nila sa pag-abot ng bottled water, wala sa kanila ang agad bumawi.

Isang segundo lamang.

Dalawa.

Pagkatapos ay si Norma ang unang lumayo.

Pero hindi na nito binawi ang ngiti.