Chapter 13
Kinabukasan, paggising ni Sora, ang unang nakita niya ay hindi araw.
Hindi rin kisame.
Hindi rin ang motivational quote sa lumang calendar ni Lola Ason na mula pa yata noong panahon na uso pa ang text clan.
Ang unang nakita niya ay ang phone niyang puno ng notifications.
Branch group chat.
Private message ni Jessa.
Private message ni Kevin.
Missed call ni Kevin.
Isa pang missed call ni Kevin.
At message mula kay Rafael.
Napaupo si Sora sa kama.
Biglang nagising pati kaluluwa niya.
“Hindi pa ba puwedeng maging masaya for twelve hours?” bulong niya.
Binuksan niya muna ang message ni Kevin.
Anak. Gising ka na ba?
Kasunod:
May nakita akong post.
Kasunod pa:
Bago ka mag-panic, breathe.
Napapikit si Sora.
Kapag si Kevin ang nagsabing huwag mag-panic, ibig sabihin may sapat na dahilan para mag-panic.
Binuksan niya ang message ni Jessa.
TEH.
TEH GISING.
Hindi ako sure kung good morning ba ito or press conference.
Humiga ulit si Sora at itinakip ang unan sa mukha.
Mula sa sala, sumigaw si Lolo Isme.
“Sora! Gising ka na ba?”
“Hindi po!”
“Sumagot ka!”
“Lo, kung sumagot po ako, ibig sabihin gising ako!”
“Ah, oo nga!”
Napaupo si Sora at binuksan ang message ni Jessa.
May screenshot.
Hindi sa branch group chat mismo.
Sa private message.
Isang status post mula sa hindi niya kilalang account.
Walang pangalan ni Sora.
Walang pangalan ni Rafael.
Pero may kuha mula sa terrace ng gala.
Malayo.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero sapat.
Dalawang tao sa gilid ng terrace.
Magkatabi.
Magkahawak ang kamay.
Caption:
May promotion. May terrace moment. May soft launch?
Napahawak si Sora sa noo.
“Lord,” bulong niya, “ang bilis ng Wi-Fi ng kalaban.”
Mula sa kabilang kwarto, sumigaw si Lolo Isme.
“Sino ang kalaban?”
“Wala po, Lo!”
“Bakit may laban?”
“Wala nga po!”
Lumabas siya ng kwarto na bitbit ang phone at mukha ng taong hindi pa nakakapag-toothbrush pero kailangan nang humarap sa reputational crisis.
Nasa kusina si Nanay Meding, naghihiwa ng sibuyas.
Si Lola Ason, nakaupo sa mesa, nagkakape.
Si Lolo Isme, kunwari nanonood ng balita pero halatang nakikinig sa lahat.
“Anak,” sabi ni Nanay Meding pagkapasok niya. “Bakit mukha kang may bagong kaso?”
“Ma, huwag po kayong manghula nang tama.”
Umayos ng upo si Lola Ason.
“Ano na naman? May nang-away? May nag-demote? May tumawag sa HR? May nanligaw?”
Napahinto si Sora.
Mali.
Hindi dapat siya nag-react.
Pero huli na.
Nakita ni Nanay Meding.
Nakita ni Lola Ason.
Kahit si Lolo Isme, na minsan hindi marinig ang salitang “asin,” naramdaman yata ang chismis sa hangin.
“Sora,” sabi ni Nanay Meding.
“Ano po?”
“May sasabihin ka ba?”
“Wala po.”
“Kapag ganyan ang wala mo, may laman.”
Ngumiti si Lola Ason.
“Sinagot mo na?”
Napahawak si Sora sa gilid ng mesa.
“Lola!”
“Ay, oo nga.”
“Hindi ko pa sinasabi!”
“Pero umamin ang mukha mo.”
Inilapag ni Nanay Meding ang kutsilyo.
Hindi galit.
Mas nakakatakot.
Kalmado.
“Anak.”
Napaupo si Sora.
“Ma, secret muna.”
“Ah.”
Iyon lang ang sinabi ni Nanay Meding.
Pero ang bigat.
“Hindi dahil nahihiya ako,” mabilis na dagdag ni Sora. “Hindi dahil tago-tago. Hindi dahil mali. Pero ang gulo kasi sa branch. Kakapromote ko lang. Acting pa lang. Ang daming chismis. Ayoko munang gawing public habang hindi pa stable.”
Tumango si Nanay Meding.
“Sino ang may alam?”
“Kami lang po.”
Sumingit si Lola Ason.
“At iyong nantsismis?”
Nanlambot ang balikat ni Sora.
“May picture nga po.”
“Ayan na.”
“Lola, huwag niyo na pong dagdagan.”
Lumapit si Nanay Meding at umupo sa tapat niya.
“Seryoso ba siya?”
Hindi agad sumagot si Sora.
Naalala niya ang terrace.
Ang lamig ng hangin.
Ang kamay ni Rafael.
Ang paraan ng paghihintay nito.
Ang “I’d rather be honest with you than impressive.”
Ang “Can I hold your hand?”
Ang ingat.
Ang respeto.
At ang takot na hindi nito itinago.
“Opo,” sabi niya sa huli. “Sa tingin ko.”
Tiningnan siya ni Nanay Meding.
“Sa tingin mo?”
“Ma, isang gabi pa lang po kaming kami.”
“Pero ilang araw ka nang nag-iisip na parang may thesis defense ang puso mo.”
Hindi nakaimik si Sora.
Tama na naman.
Nakakainis talaga ang nanay kapag accurate.
“Anak,” sabi ni Nanay Meding, “hindi kita pipigilan. Malaki ka na.”
Mula sa sofa, sumigaw si Lolo Isme.
“Sino ang malaki?”
“Si Sora po!” sagot ni Lola Ason.
“Ah. Matagal na.”
“Lo!”
Bahagyang natawa si Nanay Meding, pero bumalik agad ang seryoso nitong mukha.
“Pero tandaan mo. Hindi porke sinagot mo na, kailangan mong lunukin lahat ng gulo niya.”
“Opo.”
“Hindi porke mahal mo na, bawal ka nang umatras kapag hindi ka na nirerespeto.”
“Opo.”
“At hindi porke mayaman, ibig sabihin mas mataas siya sa’yo.”
“Opo.”
Humigop ng kape si Lola Ason.
“Pero kung lilibre ka niya ng steak, kumain ka nang maayos.”
“Lola.”
“Ano? Respeto rin iyon sa baka.”
Napatawa si Sora kahit kinakabahan.
Biglang pumasok ang tawag ni Kevin.
Ipinakita niya sa kanila ang screen.
Tumango si Nanay Meding.
“Sagutin mo. Baka mas mataas na ang blood pressure niya kaysa sa atin.”
Sinagot ni Sora.
Hindi pa siya nakakapagsalita, nauna na si Kevin.
“Anak.”
“Good morning din po.”
“Do not good morning me. Ano ang nangyari sa terrace?”
“Sir, ang aga.”
“Ang chismis hindi sumusunod sa office hours.”
“May picture po.”
“I know. May mata ako.”
“Malayong kuha lang naman.”
“Malayong kuha, malapit na issue.”
Napapikit si Sora.
“Sir, kami na po.”
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Akala ni Sora, naputol ang linya.
“Sir?”
May mahinang tunog sa kabilang linya.
Parang may naupo nang biglaan.
“Kevin?”
“Give me a moment. Nagre-realign ang organs ko.”
“Sir.”
“Kailan?”
“Kagabi.”
“Sa terrace?”
“Opo.”
“Habang may company gala?”
“Opo.”
“Habang kakapromote mo lang?”
“Opo.”
“Habang fresh pa ang HR trauma?”
“Opo.”
“Anak, ang timing niyo pang teleserye kahit sinasabi nating realistic tayo.”
“Hindi naman namin pinlano!”
“Alam ko. Iyon ang mas nakakastress. At least kapag pinlano, may agenda.”
Natawa si Sora, pero mabilis ding nawala.
“Galit po ba kayo?”
“Hindi.”
“Disappointed?”
“Hindi rin.”
“Ano po?”
“Concerned, protective, slightly dramatic, and under-caffeinated.”
“Ah. Normal.”
“Sora.”
Naging seryoso ang boses ni Kevin.
“Naging honest ba siya sa’yo?”
“Opo.”
“Pinilit ka ba?”
“Hindi.”
“May promise bang weird? Like aalisin ka sa work? Papalitan ang buhay mo? Bibigyan ng condo?”
“Wala po. Though kung may condo, irereport ko muna sa inyo.”
“Very good.”
“Sir.”
“Joke lang. Half joke.”
“Kevin.”
“Okay. Listen. I’m not against you being happy. Pero magiging mas mahirap ang trabaho mo ngayon. Kahit secret pa kayo, people already suspect. And once they suspect, they will connect everything. Promotion, pilot, recognition, Rafael. Lahat.”
“Alam ko po.”
“Do your job twice as clean.”
“Opo.”
“Document everything.”
“Opo.”
“No unnecessary private moments during work.”
“Opo.”
“No pa-cute sa branch.”
“Opo.”
“No holding hands sa company terrace.”
“Sir, tapos na po iyon.”
“Kaya nga sinasabi ko. Wala nang sequel.”
Napangiwi si Sora.
“Noted po.”
“And Sora?”
“Opo?”
“Congratulations.”
Doon siya natahimik.
Hindi niya inasahan iyon.
“Sa promotion po?”
“Doon din. Pero sa puso mo rin. Matagal ka nang puro depensa. Good to see you choosing something that makes you smile.”
Nangingilid agad ang luha niya.
“Sir, bawal po emotional. Hindi pa ako nagkakape.”
“Then cry later. May shift ka.”
“Opo.”
“And I want full report over lunch.”
“Sir!”
“Employee ka. Incident form ka pa rin.”
Tinapos ni Kevin ang call.
Pagkababa ni Sora ng phone, nakita niyang nakatingin sa kanya sina Nanay Meding at Lola Ason.
“Ano?” tanong niya.
Ngumiti si Lola Ason.
“Ang ganda mo kapag kinikilig.”
“Lola, hindi ako kinikilig.”
Tumayo si Nanay Meding at binalikan ang sibuyas.
“Mag-almusal ka. Kapag may boyfriend na mayaman, mas kailangan mong busog. Para hindi ka madala sa libre.”
“Ma!”
“Totoo iyon. Gutom ang kalaban ng prinsipyo.”
Hindi nakasagot si Sora.
Kasi may point.
Sa branch, mas mabilis pa sa escalator ang chismis.
Pagdating ni Sora, may tatlong klase ng tingin ang sumalubong sa kanya.
Una, iyong tingin ng mga taong genuinely happy sa promotion niya.
Pangalawa, iyong tingin ng mga taong nagkukunwaring happy pero nagco-compute sa utak kung paano siya nakaangat.
Pangatlo, iyong tingin ng mga taong may screenshot pero walang lakas ng loob magtanong.
Si Jessa ang unang lumapit.
“Good morning, boss.”
“Acting.”
“Good morning, boss with expiration date unless renewed.”
“Mas mahaba pa title ko kaysa sweldo ko.”
“Teh, congratulations ulit.”
“Salamat.”
Tapos agad itong lumapit sa tenga niya.
“At congratulations din sa terrace ministry.”
“Jessa.”
“Ano? Supportive ako. Pero next time, sa lugar na walang halaman at empleyado.”
“Hindi kami nagplano.”
“Lahat ng nahuhuli, iyan ang sinasabi.”
Pinisil ni Sora ang bridge ng ilong niya.
“May shift pa tayo.”
“Yes, boss.”
“Stop calling me boss.”
“Noted, boss.”
Sa likod nila, si Carlo ay nag-aayos ng files.
Tumingin ito kay Sora.
“Congrats ulit.”
“Sa alin?” tanong ni Jessa agad.
Natigilan si Carlo.
“Sa promotion.”
“Ah.”
Tiningnan siya ni Sora.
“Carlo, huwag kang matakot kay Jessa. Mababa lang emotional maturity niyan.”
“Teh!”
“Work tayo,” sabi ni Sora.
Unang araw pa lang niya bilang future acting supervisor, ramdam na agad niya ang bigat.
Hindi pa nga official.
Pero may mga tanong na agad.
“Sora, kanino namin ilalagay iyong new lead?”
“Sora, okay ba itong computation format?”
“Sora, si Sir Kevin ba ang mag-a-approve nito or ikaw na?”
“Sora, may client sa phone, naghahanap ng available unit near transport.”
Dati, kapag may chaos, sumasagot siya bilang agent.
Ngayon, kailangan niyang sumagot na parang may konting authority pero hindi nagyayabang.
Ang hirap pala.
Mas madali pa magbenta sa client na ayaw magbigay ng payslip.
Lunch break, naupo siya sa maliit na pantry kasama si Kevin.
May baon siyang kanin at tortang talong.
Si Kevin, salad na mukhang mayaman pero may kasamang fries sa ilalim.
“Healthy po ba iyan or identity crisis?” tanong ni Sora.
“Balance. Parang buhay mo.”
“Sana hindi na lang ako nagtanong.”
Binuksan ni Kevin ang bottled water.
“Okay. Full report.”
“Sir.”
“Start from terrace.”
“Grabe, parang police blotter.”
“Sora.”
“Opo na.”
Kinuwento niya.
Hindi lahat ng kilig, siyempre.
Pero enough.
Iyong sinabi ni Rafael.
Iyong mga condition niya.
Iyong paghawak ng kamay.
Iyong secret muna.
Habang nakikinig si Kevin, tatlong beses siyang napahawak sa dibdib, dalawang beses uminom ng tubig, at isang beses bumulong ng “Lord, anak ko na talaga ito.”
Pagkatapos, tahimik siya.
Iyon ang mas nakakakaba.
“Sir?”
“Sora, I’ll say this once.”
“Opo.”
“I’m happy for you.”
Napalunok siya.
“But I’m also scared for you.”
Tumango si Sora.
“Same.”
“Rafael may be sincere. I think he is. Pero sincerity doesn’t automatically fix power imbalance, family judgment, company gossip, and social class difference.”
“Opo.”
“At ikaw, anak, may tendency kang gawing joke ang sugat habang dumudugo pa.”
Napatingin siya sa baon niya.
“Food review po ba ito or therapy?”
“Both.”
“Ang mahal naman ng lunch break na ito.”
Bahagyang lumapit si Kevin.
“You have to be honest with yourself. Gusto mo ba siya dahil siya si Rafael? Or dahil siya ang unang mayamang lalaki na hindi ka tinrato na parang entertainment?”
Hindi agad sumagot si Sora.
Kasi mabigat ang tanong.
At mabigat dahil totoo.
“Hindi siya ang unang mayaman na lumapit sa akin,” sabi niya.
“Alam ko.”
“May mga nakadate na ako dati. Iyong iba, masyadong obvious. May isa, nagyaya sa steakhouse tapos buong gabi kinekwento kung ilang bansa na napuntahan niya. Parang travel brochure na mayabang.”
Nakinig lang si Kevin.
“May isa naman, sine. Libre ticket, libre popcorn. Akala yata kapag hindi ka nagbayad ng ticket, hindi ka na puwedeng tumanggi kapag humawak ng kamay. Hindi ko na sinagot after.”
“Good.”
“May isa rin, may pa-gift. Perfume. Tapos after two days, nagtatampo bakit hindi raw ako nagpopost. Sabi ko, kuya, perfume ito, hindi contract.”
Muntik nang ngumiti si Kevin.
“Classic Sora.”
“Kaya hindi ako madaling mabola, Sir. Alam ko kapag ginagamit ang pera. Alam ko rin kapag ginagamit ang charm.”
“At si Rafael?”
Doon siya tumahimik.
Si Rafael.
Ang lalaking may parehong pera at charm.
Delikadong combination.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit siya pumayag.
“Si Rafael kasi,” sabi niya nang dahan-dahan, “nakikinig.”
Lumambot ang mukha ni Kevin.
“Kapag sinabi kong ayoko, humihinto. Kapag sinabi kong nakakahiya, naiintindihan niya. Kapag nasasaktan ako, hindi niya sinasabing OA ako. Hindi niya ginagamit ang pera niya para iparamdam na may utang ako.”
“Yet.”
Napatingin siya kay Kevin.
“Sir.”
“I’m not saying he will. I’m saying watch if he does.”
Tumango siya.
“Opo.”
“Love is not just about kilig. It’s also about patterns.”
“Ang lalim naman.”
“Magbayad ka ng fries.”
Napatawa siya.
“Sir, secret muna po ha.”
“I know.”
“Please.”
“Sora, I can keep secrets.”
“Hindi kayo marunong magtago ng facial reaction.”
“Facial reaction is not disclosure.”
“Legal loophole.”
“Correct.”
Bumalik sila sa trabaho.
Sinubukan ni Sora maging normal.
Sinubukan.
Pero mahirap maging normal kapag bago ka lang nagkaroon ng boyfriend na anak ng may-ari ng company, acting supervisor ka pa lang, may screenshot na kumakalat, at ang best friend mo mukhang anytime maglalabas ng employee handbook para sa love life mo.
Hapon na nang makatanggap siya ng email mula sa HR.
Subject: Acting Sales Supervisor Transition Briefing
Schedule next week.
Training.
Responsibilities.
Reporting lines.
Evaluation criteria.
Nabigla siya sa haba.
Parang promotion with assignment.
Hindi fairy tale.
May forms.
May metrics.
May expectations.
May chance bumagsak.
At weirdly, mas nagustuhan niya iyon.
Kasi ibig sabihin trabaho talaga.
Hindi favor.
Hindi regalo.
Hindi dahil girlfriend siya ni Rafael.
Trabaho.
Pinaghirapan.
Masusukat.
Mapapatunayan.
Pagkatapos ng shift, nag-message si Rafael.
Off work?
Napangiti siya.
Tinignan muna niya ang paligid bago sumagot.
Yes. At nasa labas na ako ng branch. Compliance queen.
Mabilis ang reply.
Proud of you.
Napangiwi siya sa kilig.
Bad sign pa rin.
Huwag mo akong i-proud of you. Baka lumaki ulo ko. Acting pa lang ako.
Then I’m acting proud.
Napahinto siya sa paglalakad.
“Corny,” bulong niya.
Pero nakangiti siya.
Ang pangit. Minus points.
I’ll recover. Dinner this Friday?
Nanigas siya sa kinatatayuan.
Dinner.
Of course darating doon.
Normal naman.
Boyfriend niya na.
Secret boyfriend.
Pero boyfriend pa rin.
Hindi naman puwedeng puro message at terrace trauma.
Nag-type siya.
Anong klase ng dinner?
Formal.
Napatingin siya sa phone.
Formal.
Bakit formal agad?
Hindi ba puwedeng pares muna?
Formal agad? Rafael, hindi pa healed ang gel pads ko.
No company people. No work. Just us. I want to take you somewhere nice.
Just us.
Somewhere nice.
Biglang may parte ng utak ni Sora na nag-open ng emergency budget folder.
Formal dinner.
Mamahaling restaurant.
Iyong may reservation.
Iyong may cloth napkin.
Iyong may menu na walang presyo sa isang version.
Iyong lugar na dati, dinadaanan lang niya tapos sinasabi niyang, “Balang araw, kakain din ako diyan kapag hindi na ako takot sa service charge.”
Nag-reply siya.
Required ba gown?
No. Just something you like.
Required ba marunong sa wine?
No.
Required ba hindi magtanong kung free ang bread?
No. You can ask. I might also ask with you.
Napatawa siya.
Okay. Friday. Pero ako pipili ng dessert.
Deal.
Pag-uwi niya, hindi pa siya nakakapasok nang maayos, sinalubong na siya ni Lola Ason.
“O, bakit nakangiti ka na naman?”
“Wala po.”
“Ay, naku. Delikado talaga iyang wala.”
Si Nanay Meding, nasa mesa at nagtutupi ng bimpo.
“May date?”
Natigilan si Sora sa pagtanggal ng sapatos.
“Ma.”
“Meron nga.”
“Dinner lang.”
“With?”
Hindi siya sumagot.
Hindi na kailangan.
Huminga nang malalim si Nanay Meding.
“Kailan?”
“Friday.”
“Saan?”
“Hindi ko alam. Formal dinner daw.”
Napahawak sa dibdib si Lola Ason.
“Formal? Anak, baka may dance floor.”
“Lola, dinner po iyon, hindi prom.”
“Malay mo. Mayaman. Iba trip ng mayaman.”
Mula sa sala, sumigaw si Lolo Isme.
“Sino ang mayaman?”
“Yung dinner po, Lo!”
“Dinner mayaman? Steak ba?”
“Baka po.”
Tumayo si Lola Ason.
“Kailangan natin maghanap ng damit.”
“Lola, may dress pa ako.”
“Iyong green?”
“Opo.”
“Hindi. Nagamit mo na sa gala. Baka isipin nila isa lang damit mo.”
“Lola, actually wala. Ni-rent ko lang po iyon.”
“Exactly. Hindi nila kailangang malaman.”
Tumingin si Nanay Meding kay Sora.
“Anak, hindi mo kailangang magpanggap na sanay ka sa mamahaling lugar.”
“Alam ko po.”
“Pero hindi rin masamang maghanda.”
“Opo.”
“Maganda ka kahit simple. Pero dapat komportable ka.”
Tumango si Sora.
Komportable.
Iyon ang pinakamahirap.
Paano ka magiging komportable sa lugar na dati, pangarap mo lang pasukin?
Paano ka magiging komportable sa lalaking hindi mo pa alam kung gaano kalaki ang mundong dala?
Paano ka magiging komportable kung bawat step mo, may puwedeng makakita, mag-picture, mag-caption?
Bago matulog, tinignan niya ang closet niya.
May ilang blouse.
May work slacks.
May ukay dress na maganda pero kailangan plantsahin nang may dasal.
May heels na killer.
May sandals na safe pero hindi formal.
Napabuntong-hininga siya.
“Lord, kung bibigyan niyo ako ng billionaire boyfriend, sana may kasamang wardrobe allowance.”
Mula sa labas, sumigaw si Lolo Isme.
“Bakit mo kailangan ng allowance?”
“Wala po, Lo!”
Kinabukasan at mga sumunod na araw, naging routine na ang pagiging maingat.
Sa branch, acting supervisor mode.
Sa chat, girlfriend mode.
Sa bahay, interrogation mode.
Kay Kevin, compliance mode.
Kay Jessa, denial mode.
“May date kayo, no?” tanong ni Jessa habang nag-aayos sila ng flyers.
“Trabaho tayo.”
“Ay, confirmed.”
“Hindi ko sinabing yes.”
“Pero hindi mo rin sinabing no.”
“Jessa.”
“Formal ba?”
Napatingin si Sora.
“Paano mo alam?”
Napasinghap si Jessa.
“Teh! Hula lang iyon!”
Napapikit si Sora.
“Wala kang narinig.”
“Wala. Pero may nakita akong panic sa pores mo.”
“Kadiri ka.”
“Supportive ako. Anong susuotin mo?”
“Hindi ko alam.”
“Gusto mo hiramin mo black dress ko?”
“Kasya ba?”
“Stretchable. Parang patience mo, pero mas reliable.”
Napatawa si Sora.
Sa totoo lang, kinabahan siya sa offer.
Hindi dahil ayaw niya.
Kundi dahil hindi siya sanay na may mga taong kusang tumutulong nang walang kapalit.
Pumayag siya.
At kinabukasan, dinala nga ni Jessa ang damit.
Simple ang black dress.
Hindi sobrang sexy.
Hindi rin pang-office.
Sakto.
Elegant kapag inayos.
Hindi mukhang trying hard.
Puwede na.
Dumating ang Friday.
Masyadong mabilis.
Pagdating ng gabi, nakatayo si Sora sa harap ng maliit na salamin sa kwarto niya.
Suot niya ang hiniram na black dress ni Jessa.
Simple earrings.
Light makeup.
Nakababa ang buhok, pero inayos nang maayos.
Nude heels ulit.
This time, may double gel pads dahil natututo ang babae kapag nasaktan na.
Paglabas niya, tumahimik ang buong bahay.
Si Nanay Meding ang unang ngumiti.
“Ang ganda mo.”
“Ma, huwag niyo akong paiyakin. Mas mahal ang mascara kaysa pride ko.”
Inikutan siya ni Lola Ason habang sinusuri ang itsura niya.
“Simple. Mayaman tingnan. Hindi mukhang uutang.”
“Lola!”
“Compliment iyon.”
Tinaasan siya ng tingin ni Lolo Isme mula sa sofa.
“Saan ka pupunta?”
“Dinner po.”
“Sinong kasama?”
“Si Rafael po.”
“Ah. Iyong amoy mayaman.”
“Lo!”
“Ano? Mabango naman talaga siya sabi mo.”
Napahagalpak ng tawa si Lola Ason.
Lumapit si Nanay Meding kay Sora at inayos ang strap ng dress niya.
“Message ka kapag nandoon ka na.”
“Opo.”
“Message ka kapag pauwi ka na.”
“Opo.”
“Kapag hindi ka komportable, umalis ka.”
“Opo.”
“At huwag kang mahihiyang magtanong kung hindi mo alam ang nasa menu.”
“Opo.”
Biglang inabot ni Lola Ason ang maliit na pouch.
“Hindi na naman asin ’yan, di ba?”
“Asin pa rin.”
“Lola.”
“Malay mo mamahaling restaurant pero masama ang aura.”
Tinanggap ni Sora.
Hindi dahil naniniwala siya nang todo.
Kundi dahil mas okay nang may asin kaysa walang backup.
Pagdating ni Rafael, siya mismo ang nag-doorbell.
Hindi nag-honk.
Hindi nag-message ng “here.”
Doorbell.
Points.
Pagbukas ni Sora, nandoon siya.
Naka-dark suit.
Hindi sobrang formal na parang groom.
Pero sapat para maalala ni Sora na hindi sila pupunta sa paresan.
Tumigil si Rafael nang makita siya.
Hindi OA.
Hindi dramatic.
Pero halatang natigilan.
Tinaasan siya ng kilay ni Sora.
“May nasira ba?”
“No.”
“Bakit tahimik?”
“I’m trying to behave.”
“Good. Continue.”
“You look beautiful.”
“Thank you. Hiniram ko lang ito.”
“I don’t care.”
“Dapat may pakialam ka. May security deposit ito sa friendship namin ni Jessa.”
Ngumiti si Rafael.
“I’ll make sure nothing happens to it.”
“Hindi sa’yo nakasalalay ang spaghetti sauce ng mundo.”
“Fair.”
Lumabas si Nanay Meding mula sa likod ni Sora.
“Ikaw ba si Rafael?”
“Ako nga po, Tita Meding. Magandang gabi po.”
“Magandang gabi, hijo. Ingatan mo ang anak ko.”
Lumabas din sina Lola Ason at Lolo Isme.
“Ibalik mo siya nang buo,” sabi ni Lola Ason.
“Yes po.”
“At busog,” sabad naman ni Lolo Isme.
“Yes po.”
“At hindi umiiyak,” halos sabay na sabi nina Lola Ason at Nanay Meding.
Natigilan si Rafael.
“I’ll do my best po.”
Sandaling tinitigan siya ni Nanay Meding.
Pagkatapos, tumango ito.
“Good. Honest answer.”
Tahimik ang unang ilang minuto sa loob ng kotse.
Hindi dahil walang gustong magsalita.
Kundi dahil parang pareho nilang nararamdaman na may kakaiba sa gabing iyon.
Si Rafael ang nagmamaneho.
Si Sora naman, nakaupo sa passenger seat habang paulit-ulit na inaayos ang laylayan ng dress niya kahit maayos naman.
“Stop doing that,” sabi ni Rafael, hindi inaalis ang tingin sa daan.
Napatingin si Sora sa kanya.
“Ano?”
“Your dress,” sabi ni Rafael. “You keep fixing it.”
“Baka kasi may gusot.”
“There isn’t.”
“Baka may dumi.”
“There isn’t.”
“Baka may judgment.”
Doon siya napangiti.
“That one, maybe.”
Hinampas siya ni Sora sa braso, magaan lang.
“Rafael.”
Tumawa siya nang mahina.
At sa tunog na iyon, kahit kaunti, nabawasan ang kaba ni Sora.
Huminto sila sa red light.
Saglit na lumingon si Rafael sa kanya.
Matagal.
Hindi iyong tinging mabilis lang dumaan.
Iyong tinging parang may gustong kabisaduhin.
“Ano na naman?” tanong ni Sora, pero hindi na kasing tapang ng boses niya.
“You look beautiful.”
Nawala ang lahat ng nakahandang sagot ni Sora.
Mabilis siyang umiwas ng tingin sa bintana.
“Alam ko.”
“Do you?”
“Oo naman,” sabi niya, kahit uminit ang pisngi niya. “Nag-effort ako. Dapat lang.”
“I can tell.”
“Good. Mahal ang effort. Kahit hiram lang ang dress at ukay ang ilang part, mahal pa rin ang confidence.”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Pagtingin ni Sora sa kanya, hindi na ito nakangiti.
Mas seryoso na ang mukha niya.
“Sora.”
“Ano?”
“I’m glad you came with me tonight.”
May kung anong kumilos sa dibdib niya.
Hindi malakas.
Pero sapat para patahimikin siya.
“Dinner lang naman ito,” sabi niya.
“Not to me.”
Doon siya tuluyang natahimik.
Nag-green light na.
Pero hindi agad umusad si Rafael dahil mabagal ang traffic sa harap.
Tahimik ang kotse.
May mahinang tugtog mula sa radio.
May ilaw ng poste na dumadaan sa mukha ni Rafael.
May kaba sa tiyan ni Sora na hindi niya alam kung dapat bang pigilan o hayaan.
“Rafael,” sabi niya, mas mahina na ngayon.
“Yes?”
“Huwag mo akong tingnan nang ganyan habang nasa traffic. Baka isipin ng katabing sasakyan, may teleserye tayo.”
Bahagya siyang natawa.
Pero hindi nawala ang tingin niya.
“Maybe we do.”
“Corny.”
“I know.”
“Mayaman ka na nga, corny ka pa.”
“Unfortunately.”
Tumawa si Sora.
Iyon ang huling depensa niya.
Tawa.
Biro.
Sarkasmo.
Pero nang umabot ang kamay ni Rafael sa kanya at dahan-dahang hinawakan ang kamay niya, hindi niya ito binawi.
Hindi agad.
Hindi rin pagkatapos ng ilang segundo.
Mainit ang palad nito.
Tahimik.
Sigurado.
Parang hindi nanghihingi.
Naghihintay.
Napatingin si Sora sa kamay nilang magkahawak.
“Rafael.”
“I know,” sabi niya. “I’m not rushing you.”
“Good.”
“I just wanted to hold your hand.”
Dapat may sagot siya roon.
Dapat may biro.
Dapat may pang-asar.
Pero wala.
Kasi sa simpleng hawak na iyon, may bumigay sa loob niya.
Hindi lahat.
Kaunti lang.
Pero sapat para matakot siya.
“Sora,” sabi ni Rafael.
Napatingin siya.
“Tell me to stop if you want me to.”
Hindi siya gumalaw.
Hindi rin siya nagsalita.
Dahan-dahang lumapit si Rafael.
May oras pa sana siyang umatras.
May oras pa sana siyang magbiro.
May oras pa sana siyang sabihin na late na sila.
Pero hindi niya ginawa.
Nang dumampi ang labi ni Rafael sa labi niya, napapikit si Sora.
Hindi iyon mabilis na halik.
Hindi rin agresibo.
Maingat.
Mainit.
Parang parehong natatakot na masira ang sandali kapag nagmadali.
Hinigpitan ni Sora ang hawak sa kamay niya.
Doon lumalim ang halik.
Kaunti lang.
Sapat para makalimutan niya ang traffic.
Sapat para makalimutan niya ang kaba sa dinner.
Sapat para maalala niyang babae rin siya, hindi lang ahente, hindi lang raketera, hindi lang taong laging kailangang maging matatag.
Nang humiwalay si Rafael, ilang pulgada lang ang layo ng mukha niya.
Pareho silang tahimik.
Si Sora ang unang umiwas ng tingin.
Hindi dahil ayaw niya.
Kundi dahil baka kapag tumingin pa siya, hindi na siya makaalis sa sandaling iyon.
“Okay,” sabi niya, hinabol ang sariling hininga. “That was…”
“That was?” tanong ni Rafael.
Tiningnan niya ito, pilit ibinabalik ang tapang.
“Dangerous.”
Hindi ngumiti si Rafael agad.
Pero lumambot ang mukha niya.
“I know.”
“Hindi ako prepared.”
“For the kiss?”
“For you,” sabi ni Sora.
Doon siya natahimik.
May bumusina sa likod.
Nagising silang pareho sa realidad.
Umusad ang kotse.
Binitiwan ni Rafael ang kamay niya para magmaneho, pero bago tuluyang mawala ang hawak, bahagya niyang pinisil ang mga daliri ni Sora.
Hindi na nagsalita si Sora.
Pero habang papalapit sila sa dinner, ramdam pa rin niya ang init ng halik nito.
At iyon ang mas nakakainis.
Dahil kahit kinakabahan siya, kahit hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa gabing iyon, may bahagi ng puso niyang umaasang baka tama siya.
Baka seryoso talaga ito.
Baka sa pagkakataong ito, hindi siya ang mauunang bibitaw.
Habang umaandar ang kotse, napansin ni Sora na hindi ito papunta sa direction ng mga hotel restaurant na naiisip niya.
Hindi rin sa business district na maraming fine dining.
Sa halip, pumasok sila sa mas tahimik na kalsada.
Mas maluwag.
Mas malinis.
Mas maraming puno.
Mas kaunti ang jeep.
Kinabahan siya nang konti.
“Rafael.”
“Yes?”
“Saan tayo?”
“Dinner.”
“Hindi iyan sagot. Iyan ay category.”
Saglit siyang tumingin sa kanya.
“I promise you’re safe.”
“Alam ko naman. Pero bakit parang papasok tayo sa lugar na may homeowners association na may sariling constitution?”
Ngumiti siya, pero may nagbago sa mukha niya.
“May konting change of plan.”
Nanigas si Sora.
“Change of plan?”
“Sora—”
“Rafael.”
Huminga siya nang malalim.
“I was going to take you to a restaurant.”
“Was?”
“Yes.”
“Bakit past tense?”
“My sister’s birthday dinner is tonight.”
Napakurap siya.
“Okay.”
“My mother found out I had dinner plans.”
“Okay…”
“She insisted I bring you.”
Nanlamig ang kamay ni Sora sa lap niya.
“Bring me saan?”
Hindi agad sumagot si Rafael.
At doon niya nakita ang malaking gate sa unahan.
May guards.
May ilaw.
May mahabang driveway sa loob.
May emblem na mukhang hindi tumatanggap ng tsinelas.
Napatingin si Sora sa kanya.
“Rafael.”
“I’m sorry.”
“Sabihin mo hindi iyan bahay niyo.”
Hindi siya sumagot.
Napatakip si Sora sa bibig niya.
“Oh my God.”
“Sora, I should have told you earlier.”
“Oo. Dapat.”
“I know.”
“Akala ko formal dinner sa restaurant.”
“I know.”
“Pinaghandaan ko ang bread basket, hindi family ambush.”
“I know.”
“Birthday ng kapatid mo?”
“Yes.”
“Engrande?”
Tumingin siya sa gate.
“Probably.”
“Probably?”
“Knowing my mother, yes.”
Sumandal si Sora sa upuan.
Huminga siya nang malalim.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi sapat.
Kinuha niya ang maliit na pouch ni Lola Ason mula sa bag niya.
Napatingin dito si Rafael.
“What’s that?”
“Asin.”
Napakurap siya.
“Salt?”
“Oo. At ngayon, hindi na ako tatawa sa lola ko.”
Binuksan ng guard ang gate.
Pumasok ang kotse.
Sa unahan, unti-unting lumitaw ang bahay.
Hindi pala bahay.
Parang event venue na may family pictures.
May ilaw sa garden.
May mga naka-park na mamahaling sasakyan.
May mga taong naka-formal na naglalakad papasok.
May staff na naka-uniform.
May flowers.
May music.
Mukhang mas mahal pa sa buong pagkatao ni Sora ang birthday dinner.
Napatingin si Sora kay Rafael.
Bumaba ang boses niya.
“Rafael.”
“Yes?”
“Secret boyfriend pa lang kita kanina.”
“I know.”
“Bakit parang dinala mo ako sa final boss?”
Mukha siyang nilalamon ng guilt.
“I’m sorry.”
Tinitigan ni Sora ang mansion.
Pagkatapos, ang hiniram niyang dress.
Pagkatapos, ang maliit na pouch ng asin sa kamay niya.
Pagkatapos, si Rafael ulit.
“Okay,” sabi niya, kahit nanginginig ang tuhod niya.
“Okay?”
“Oo. Papasok ako.”
“Sora, you don’t have to.”
“I know.”
“Then why?”
Tumingin siya sa kanya.
“Because I’m already here.”
Hindi iyon tapang na buo.
Hindi iyon confidence na pang-movie.
Takot siya.
Kinakabahan siya.
Gusto niyang batukan si Rafael gamit ang mamahaling seatbelt.
Pero bumaba siya ng kotse.
Dahil minsan, ang tapang hindi iyong wala kang takot.
Minsan, ang tapang iyong nanginginig ka na pero ayaw mong ipakita sa gate guard.
Pagbukas ni Rafael ng pinto para sa kanya, dahan-dahan siyang bumaba.
Tumayo siya sa harap ng engrandeng bahay ng Valderama.
Hawak ang bag na mayroong supot ng asin sa loob.
Suot ang hiniram na damit.
At sapatos na nakapagpapa-iyak ng paa.
May boyfriend na mukhang gusto nang lamunin ng guilt.
At sa may hagdan ng entrance, nakita niya ang isang babaeng naka-silver dress na nakatingin diretso sa kanya.
Maganda.
Mataray.
May ngiting hindi welcome.
Bumaba ang boses ni Rafael sa tabi niya.
“Sora, that’s Bia.”
Tiningnan siya ni Bia Valderama mula ulo hanggang paa.
Pagkatapos, ngumiti ito.
Hindi warm.
Hindi kind.
Mas parang curious kung paano nakapasok ang isang ordinaryong tao sa party niya.
“Kuya,” sabi nito nang lumapit sila, “you didn’t say you were bringing someone.”
Hindi agad sumagot si Rafael.
Si Sora, huminga nang malalim.
At sa loob ng bag niya, parang biglang naging mas mabigat ang asin ni Lola Ason.