“You and I need to talk,” sabi ni Bia.
Tahimik ang buong branch.
Hindi dahil walang tao.
Kundi dahil lahat ng tao biglang naging mahusay makinig habang kunwari may ginagawa.
May isang agent na paulit-ulit inaayos ang brochures kahit maayos na.
May isang staff na matagal nang hawak ang stapler kahit wala namang ini-staple.
Si Jessa, nasa likod ng counter, nakangiti nang manipis. Halatang pinipigilan ang sariling sumabog sa chismis dahil baka mawalan siya ng trabaho bago pa matapos ang umaga.
Si Carlo naman, hindi malaman kung uupo, tatayo, o magiging halaman.
Huminga nang malalim si Sora.
“Okay,” sabi niya, kalmado ang boses kahit kabado ang dibdib. “Pero dito tayo sa branch, Ms. Valderama. So if you came to insult me, please get a visitor’s pass first.”
Saglit na natahimik si Bia.
Hindi niya siguro inasahan iyon.
Sa mukha niya, parang gusto niyang sabihin na hindi siya humihingi ng pass kahit saan.
Pero branch ito.
Hindi garden ng bahay nila.
Hindi birthday dinner.
Hindi lugar kung saan puwedeng iabot ang pera at sabihing umalis ka.
Branch ito.
Trabaho ni Sora.
At kahit acting pa lang ang supervisor title niya, hindi siya papayag na gawing extension ng mansion ang sales floor.
Lumapit si Kevin sa tabi ni Sora.
“Ms. Valderama,” sabi ni Kevin, maayos pero firm ang tono, “good morning po. May I ask kung work-related po ang concern?”
Tiningnan ni Bia si Kevin.
“And you are?”
“Kevin Dizon,” sagot ni Kevin. “Operations Manager.”
“Ah,” sabi ni Bia. “Ikaw iyong Kevin.”
Bahagyang tumaas ang kilay ni Kevin, pero nanatiling maayos ang ngiti niya.
“Depende po kung paano ako na-mention.”
Hindi ngumiti si Bia.
“I need to speak with Sora.”
“Noted po,” sagot ni Kevin. “Pero kung personal matter ito, hindi puwede sa sales floor. May clients po tayo. Kung work-related naman, I need to be present or we route it properly.”
“Route it properly,” ulit ni Bia, may halong inis. “Very corporate.”
“Branch protocol po,” sabi ni Kevin. “Hindi po siya decoration.”
May mahinang tunog sa likod ng counter.
Si Jessa iyon.
Nabulunan sa sariling laway.
Tiningnan siya ni Sora.
Umayos agad si Jessa at kunwari nagbasa ng flyer.
Bumalik ang tingin ni Sora kay Bia.
“Ms. Valderama,” sabi ni Sora, “kung tungkol ito sa nangyari noong Friday, puwede tayong mag-usap. Pero hindi dito sa gitna.”
“Good,” sabi ni Bia. “Then let’s go somewhere private.”
“Sa meeting area,” sagot ni Kevin.
Hindi natuwa si Bia.
“Seriously?”
“Yes po,” sabi ni Kevin. “Glass wall, pero hindi maririnig ang usapan sa labas. Kita tayo ng staff, pero may privacy pa rin. Sa ngayon, iyon ang safest para sa lahat.”
Alam ni Sora ang ginagawa ni Kevin.
Walang private corner.
Walang hallway ambush.
Walang “siya ang nagsabi, hindi ako.”
Walang pagkakataong baliktarin na naman ang kwento.
Tumalim ang tingin ni Bia.
“Do you think I’m here to hurt her?”
Nawala ang ngiti ni Kevin.
“I think last Friday proved na dapat iwasan ang private conversation na walang witness.”
Tahimik ang branch.
Mabilis na umiwas ng tingin ang mga nakikinig.
Si Sora naman, hindi kumilos.
Hindi siya nagsalita.
Kasi tama si Kevin.
At dahil for once, hindi niya kailangang siya ang mag-explain kung bakit kailangan niyang protektahan ang sarili niya.
Tiningnan ni Bia si Sora.
“You told him?”
“Siyempre,” sagot ni Sora. “Hindi po ako nag-uwi ng five hundred thousand pesos na parang takeout lang tapos matutulog na.”
May napahigop ng hangin sa kabilang side ng counter.
Hindi alam ni Sora kung sino.
Pero alam niyang kumalat na.
Hindi man details, sapat na ang salitang five hundred thousand para maging almusal ng buong branch.
Bahagyang lumingon si Kevin sa sales floor.
“Everyone back to work,” sabi niya, mas mahigpit na ang boses. “Now.”
Parang nabuhusan ng tubig ang branch.
Biglang may nag-type.
May nagbukas ng drawer.
May nag-welcome sa client kahit wala pang client.
Si Jessa lang ang hindi agad gumalaw.
Tiningnan siya ni Sora.
“Jessa.”
“Working na,” mabilis nitong sabi. “Very working. Super working.”
Pumasok sina Sora, Kevin, at Bia sa maliit na meeting area.
Hindi sumama si Carlo.
Hindi sumama si Jessa.
Hindi rin isinara ni Kevin ang blinds.
Sinara lang niya ang pinto.
Enough privacy.
Pero hindi tagong-tago.
Umupo si Bia sa upuan na parang hindi niya gusto ang chair, ang table, ang ilaw, at ang buong branch.
Umupo si Sora sa tapat niya.
Si Kevin naman, naupo sa gilid, may notebook sa harap.
Napatingin si Bia sa notebook.
“Are you taking minutes?”
“Kung kailangan po,” sagot ni Kevin. “Pero mas gusto kong hindi umabot doon.”
“Of course,” sabi ni Bia. “Because everything is evidence now.”
Tiningnan siya ni Sora.
“Hindi naman lahat. Iyong may cash lang usually.”
Saglit na napapikit si Kevin.
“Anak.”
“Sorry po.”
Pero hindi mukhang sorry si Sora.
Tumingin nang diretso si Bia kay Sora.
“You think this is funny?”
“No,” sagot ni Sora. “Kaya nga nagjo-joke ako. Para hindi ako sumabog.”
“Then maybe don’t joke,” sabi ni Bia.
“Then maybe don’t show up at my workplace without warning,” sagot ni Sora.
Nagbago ang mukha ni Bia.
Hindi galit na sumisigaw.
Mas kontrolado.
Mas sosyal.
Mas nakakairita.
“You embarrassed my mother,” sabi ni Bia.
Hindi agad sumagot si Sora.
Pinatong niya ang dalawang kamay sa mesa.
Hindi para magpaamo.
Para hindi niya maituro kay Bia ang lahat ng gusto niyang sabihin.
“Hindi ko pinilit ang nanay mo na maglabas ng pera sa garden,” sabi ni Sora. “Hindi ko rin siya pinilit na sabihing umalis ako, layuan si Rafael, at mag-resign.”
Mas tumalim ang boses ni Bia.
“You could have walked away.”
“I did,” sagot ni Sora.
“You took the money first,” sabi ni Bia.
“Opo.”
“Then give it back,” sabi ni Bia.
Umayos ng upo si Kevin.
“The money is sealed and documented,” sabi niya. “Hindi namin dala dito.”
Tiningnan siya ni Bia.
“I wasn’t asking you.”
Tumango si Kevin.
“I know. Pero dahil nasa workplace ito at tungkol sa possible resignation pressure sa employee under my operations, kailangan kong magsalita.”
“Possible resignation pressure?” ulit ni Bia.
Tumawa nang maliit si Sora.
“Ang formal pakinggan, no? Pero simple lang iyon. Pinapaalis ako ng nanay mo sa trabaho gamit ang pera.”
Binalik ni Bia ang tingin kay Sora.
“You keep saying that like you’re the only one who was humiliated.”
Natahimik si Sora.
For a moment, nakita niya si Bia hindi bilang rich girl na naka-white blazer at may expensive bag.
Nakita niya ito bilang birthday girl noong Friday.
Iyong babaeng nasira ang celebration.
Iyong babaeng may mga bisitang siguradong nagtanong pagkatapos kung ano ang nangyari.
Iyong babaeng may pamilya ngang mayaman, pero hindi ibig sabihin hindi na napapahiya.
Hindi tuluyang lumambot si Sora.
Pero may naintindihan siya.
“Birthday mo iyon,” sabi ni Sora. “I know.”
Nanigas ang mukha ni Bia.
“Do you?”
“Opo,” sagot ni Sora. “At kung ako ang pumunta doon para gumawa ng gulo, I would apologize. Pero hindi ako pumunta para guluhin ang birthday mo. Akala ko dinner lang. Restaurant. Just me and Rafael. Hindi ko alam na birthday mo. Hindi ko alam na may family event. Hindi ko alam na ihaharap ako sa nanay mo nang walang warning.”
Hindi nagsalita si Bia.
Mas mabagal na nagsalita si Sora.
“So yes, I’m sorry na naging part ako ng gulo sa birthday mo. Pero hindi ako sorry na hindi ako pumayag mabili.”
Tahimik si Bia.
Sa labas ng glass wall, may client nang pumasok sa branch.
Kita ni Sora sa gilid ng mata niya na si Jessa ang sumalubong.
Good.
At least gumagana pa ang mundo kahit nasa loob siya ng sariling teleserye.
Tinapik ni Bia ang daliri sa mesa.
“Do you know what people are saying?”
“Marami po akong naririnig since nagka-kape ako,” sagot ni Sora. “Kailangan mo maging specific.”
“They’re saying Rafa brought a branch agent to my birthday, Mom offered her money, and she walked out with it.”
“Malapit sa truth,” sabi ni Sora. “Kulang lang ng context.”
“Context doesn’t matter to people.”
“Alam ko,” sagot ni Sora. “Kaya nga ako laging lugi.”
Tumama iyon.
Umiwas ng tingin si Bia.
Saglit lang.
Pero nakita ni Sora.
Pagkatapos, bumalik agad ang tigas sa mukha ni Bia.
“Return the money quietly,” sabi ni Bia. “Apologize to my mother. Then maybe this can end.”
Huminga nang malalim si Sora.
“Ms. Valderama, hindi ako mag-aapologize for being insulted.”
“My mother was protecting her family,” sabi ni Bia.
“From what?” tanong ni Sora. “From me? From an employee? From a woman na hindi naman nagpunta sa bahay niyo para manghingi? From someone na dinala doon without full information?”
Nagsikap si Bia na manatiling kalmado.
“You’re acting innocent.”
“Hindi ako innocent,” sagot ni Sora. “But I am not guilty of what your mother thinks I am.”
“What do you want from my brother?” tanong ni Bia.
Napatingin si Kevin kay Sora.
Napansin iyon ni Sora.
Ito na iyon.
The real question.
Hindi money.
Hindi birthday.
Hindi apology.
Ito ang tanong na dala ni Bia mula pa sa bahay nila.
Umayos ng upo si Sora.
“Hindi ko siya bank account,” sabi niya. “Hindi ko siya promotion. Hindi ko siya ticket palabas ng buhay ko. Kung iyan ang tanong mo.”
Hindi nagsalita si Bia.
“Boyfriend ko siya,” dagdag ni Sora.
Saglit na napapikit si Kevin.
Hindi dahil hindi niya alam.
Kundi dahil sinabi na iyon sa official meeting area.
Hindi na iyon mababawi.
Tinitigan siya ni Bia.
“So it’s true.”
“Opo,” sagot ni Sora.
“When?”
“Gala night.”
“After the promotion?” tanong ni Bia.
“Yes,” sagot ni Sora.
Mapait na ngumiti si Bia.
“How convenient.”
Nabawasan ang pasensya ni Sora.
“Careful.”
“Why?” tanong ni Bia.
“Kasi nasa workplace ko tayo,” sabi ni Sora. “At pagod na akong marinig na lahat ng meron ako, nakuha ko dahil may lalaking may gusto sa akin.”
“But you are dating him.”
“After,” sabi ni Sora. “After the pilot notes. After the HR issue. After the recognition. After the acting supervisor decision. Lahat iyon documented. Hindi mo kailangang maniwala sa akin. Ask your father.”
Nanigas si Bia sa pagkakabanggit kay Don Augusto.
Nakita iyon ni Sora.
Good.
May effect pala ang father card.
“Ms. Valderama,” sabi ni Kevin, “for the record, Sora’s acting supervisor track was announced before any confirmed personal relationship. Her work output was reviewed through Operations and Marketing. May documentation kami.”
Tiningnan ni Bia si Kevin.
“I didn’t ask for a performance report.”
“Pero iyon po ang implication ng question niyo,” sagot ni Kevin.
Saglit na natahimik si Bia.
Hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya nang kalmado pero hindi yumuyuko.
At mukhang mas lalo siyang naiirita dahil pareho sina Sora at Kevin.
Hindi sila sumisigaw.
Hindi sila nagmamakaawa.
Hindi rin sila nagpe-perform ng hiya para sa kanya.
May kumatok sa glass door.
Si Jessa iyon.
Hawak niya ang branch phone at halatang kinakabahan.
Tumayo si Kevin.
“Excuse me,” sabi niya.
Binuksan niya ang pinto.
“Sir,” sabi ni Jessa, mahina pero narinig pa rin sa loob, “client po ni Sora. Iyong Santos referral. Nasa line. Urgent daw kasi may question sa reservation deadline.”
Napatingin si Kevin kay Sora.
Tumayo na si Sora bago pa siya tawagin.
Napakunot ang noo ni Bia.
“We’re not done.”
“Alam ko,” sabi ni Sora. “Pero nasa trabaho ako.”
“This is important,” sabi ni Bia.
“So is my client,” sagot ni Sora.
Hindi iyon patama.
Hindi rin drama.
Totoo lang.
At iyon ang mas tumama.
Lumabas si Sora sa meeting area at kinuha ang phone kay Jessa.
“Good morning po, Ms. Santos. Sora Guillermo speaking.”
Ilang segundo lang, nag-iba ang mukha ni Sora.
Hindi na siya girlfriend.
Hindi na siya babaeng may envelope sa bahay.
Hindi na siya kaaway ng nanay ng mayaman.
Ahente siya.
Professional.
Alerto.
“Okay po, Ma’am,” sabi ni Sora sa phone. “Huwag po muna kayong magpa-panic. Check ko po iyong deadline sa reservation hold. May copy po ba kayo ng email confirmation?”
Humawak siya ng pen.
Sumulat.
Tumango kahit hindi siya nakikita ng kausap.
“Opo. Ang nakalagay po kasi doon, until today at five p.m. Pero kung bank transfer po, kailangan natin ng proof before cut-off. I’ll coordinate with admin po. Please send screenshot of the transfer slip once done.”
Sa loob ng meeting area, tahimik na nanood si Bia.
Hindi nakangiti.
Pero hindi rin umiirap.
Si Kevin naman, nakatayo sa gilid, nakabantay sa usapan at sa sales floor.
“Ma’am,” sabi ni Sora sa phone, “hindi ko po kayo ipu-push kung hindi kayo ready. Pero ayoko rin po kayong mawalan ng unit dahil lang sa technical delay. Bigyan niyo po ako ng ten minutes. I’ll check kung may grace period sa posting ng payment.”
Tumigil siya para makinig.
Pagkatapos, lumambot ang boses niya.
“Opo, gets ko po. Malaking decision po ito. Kaya ayusin natin nang malinaw.”
Pagkababa niya ng phone, mabilis siyang lumapit sa admin desk.
“Carlo,” sabi ni Sora, “please check kung sino ang assigned admin today for reservation posting.”
“Opo,” sagot ni Carlo.
“Jessa,” sabi ni Sora, “paki-message si Ms. Santos ng official payment instruction template. Huwag personal wording. Use the approved one.”
“Yes, boss,” sagot ni Jessa.
Tiningnan siya ni Sora.
“Acting.”
“Yes, acting boss.”
“Jessa.”
“Okay na.”
Tinignan ni Kevin si Bia.
“Two minutes,” sabi niya. “Then balik kami.”
Hindi sumagot si Bia.
Habang inaayos ni Sora ang client concern, nakita niya sa reflection ng glass wall na nakatingin sa kanya si Bia.
Hindi na tulad kanina ang tingin nito.
Hindi warm.
Hindi kind.
Pero iba.
Parang ngayon, may nakikita na siyang hindi kasya sa label na “branch agent.”
After a few minutes, naayos ni Sora ang instructions and sent the client a proper message through official channel.
Bumalik siya sa meeting area.
“Sorry,” sabi ni Sora, pag-upo. “Client.”
Tiningnan siya ni Bia.
“Do you always talk like that to buyers?”
“Like what?” tanong ni Sora.
“Like you actually care.”
Napakurap si Sora.
Hindi niya alam kung insulto ba iyon o compliment.
“Dapat naman po,” sagot niya.
“Not everyone does,” sabi ni Bia.
“Alam ko,” sabi ni Sora. “Kaya nga minsan nakakabenta ako.”
Pinilit ni Kevin na hindi ngumiti.
Napansin iyon ni Bia.
Pero for once, hindi siya umatake.
Tumingin siya sa sariling kamay.
“Rafa said you were good at your job.”
Hindi sumagot si Sora.
“I thought he was just defending you,” dagdag ni Bia.
“Puwedeng both,” sagot ni Sora. “Puwede niya akong ipagtanggol at puwede rin akong magaling sa trabaho ko.”
Tumingin ulit si Bia sa kanya.
“You really don’t make things easy.”
“Hindi po ako customer service hotline for your comfort.”
“Do you always answer back?” tanong ni Bia.
“Kapag kailangan,” sagot ni Sora.
“And if I say I don’t like you?”
“Hindi naman po ako product listing. Hindi required ang like.”
For the first time, may muntik nang maging ngiti sa mukha ni Bia.
Muntik lang.
Pero nawala rin agad.
“You’re annoying,” sabi ni Bia.
“Opo. Sabi rin ng family ko.”
“I can see why Rafa likes you,” sabi ni Bia.
Hindi iyon inasahan ni Sora.
Hindi rin iyon inasahan ni Kevin, base sa bigla nitong pagtingin kay Bia.
Pero agad ding inayos ni Bia ang mukha niya, na parang nagsisi siyang may nasabing malapit sa approval.
“Don’t misunderstand,” sabi ni Bia. “I still don’t trust you.”
“Okay lang,” sagot ni Sora. “Hindi rin naman kita kilala enough para magtiwala sa’yo.”
Bahagyang lumapit si Bia sa mesa.
“But I know my brother.”
“Good.”
“He falls fast,” sabi ni Bia.
Hindi sumagot si Sora.
“He gets stubborn when people tell him no.”
Tahimik pa rin si Sora.
“He thinks if he means well, that should be enough.”
Iyon ang tumama.
Because Sora knew it was true.
Rafael meant well when he brought her to that dinner.
Rafael meant well when he wanted her near him.
Rafael meant well when he apologized.
Pero hindi lahat ng masakit, galing sa masamang intention.
Minsan, galing sa taong hindi nag-isip nang sapat.
Napansin ni Bia na naintindihan iyon ni Sora.
“My brother is not a bad man,” sabi ni Bia.
“I know,” sagot ni Sora.
“But he is used to being obeyed.”
“Alam ko rin.”
“And you are not exactly obedient.”
“Hindi po ako golden retriever.”
Napubo si Kevin at agad nagtakip ng bibig.
Hindi siya pinansin ni Bia.
“If this continues,” sabi ni Bia, “you will both get hurt.”
“Siguro,” sagot ni Sora.
“You don’t sound scared.”
“Takot ako,” sabi ni Sora. “Pero hindi ibig sabihin kailangan kong umatras agad.”
Matagal siyang tiningnan ni Bia.
“Then what happens to the money?”
“It stays sealed,” sagot ni Sora. “Documented. Untouched.”
“Why not just return it?” tanong ni Bia.
“Kasi kapag binalik ko quietly, puwede niyong sabihin na wala nang nangyari.”
“Something did happen,” sabi ni Bia.
“Then let it stay true,” sagot ni Sora.
Nanigas ang mukha ni Bia.
“You want power over my mother.”
Umiling si Sora.
“No. Gusto ko lang hindi na ulit niya gawin iyon sa akin. O sa kahit sinong babae na tingin niya puwedeng bayaran para mawala.”
For a moment, walang naisagot si Bia.
Tumingin si Kevin sa oras.
“Ms. Valderama,” sabi niya, “we need to return to the briefing soon.”
Tumayo si Bia.
Hindi pa rin warm ang mukha niya.
Pero hindi na rin kasing talim noong pumasok siya.
“I came here to ask you to return the money,” sabi ni Bia.
“I figured,” sagot ni Sora.
“I still think you should,” dagdag ni Bia.
“Noted.”
“But…” Huminto si Bia, na parang pati siya naiirita sa salitang iyon. “I understand why you didn’t.”
Hindi sumagot si Sora.
Minsan, kapag may taong sanay manakit at biglang nagbigay ng maliit na space, hindi kailangang punuin agad.
Baka umatras pa.
Kinuha ni Bia ang bag niya.
“I’ll tell Mom I spoke to you.”
“Okay,” sagot ni Sora.
“I won’t tell her you apologized.”
“Good,” sabi ni Sora. “Kasi hindi ako nag-apologize.”
Tiningnan siya ni Bia.
“You really are annoying.”
“Opo. Documented na rin po iyan.”
Tumayo si Kevin at binuksan ang pinto.
“Let me walk you out, Ms. Valderama.”
“No need,” sagot ni Bia.
“Protocol po,” sabi ni Kevin.
This time, muntik nang ngumiti si Bia.
Muntik lang.
“Fine.”
Lumabas silang tatlo sa meeting area.
Agad nagkunwaring busy ang buong branch.
Too late.
Halatang halata.
Habang naglalakad si Bia palabas, may pumasok na buyer inquiry sa kiosk. May batang umiiyak sa stroller. May agent na naghahanap ng stapler. May client na nagtatanong kung may parking slot ba ang unit.
Buhay ang branch.
Magulo.
Maingay.
Totoo.
Bahagyang bumagal ang lakad ni Bia.
Siguro ngayon lang niya talagang tinignan ang branch.
Hindi bilang company asset.
Hindi bilang sales channel.
Kundi bilang lugar kung saan may mga taong nakatayo buong araw, sumasagot ng tawag, humaharap sa tanong, nag-aayos ng problema, at ngumingiti kahit pagod.
Sa entrance, humarap si Bia kay Sora.
“Does Rafa know I’m here?”
“Hindi po,” sagot ni Sora.
“Good.”
“Pero malalaman niya,” dagdag ni Sora.
Tumalim ang tingin ni Bia.
“Are you telling him?”
“Hindi ko kailangan,” sagot ni Sora. “Maraming mata sa branch. Baka mas mabilis pa sa akin ang chismis.”
Tiningnan ni Bia ang paligid.
This time, alam niyang tama si Sora.
“Fine.”
Humakbang si Bia papunta sa exit, pero huminto rin.
“Sora.”
“Yes po?”
“My mother won’t stop easily.”
“I know.”
“And if you hurt my brother, I won’t stop either.”
Tiningnan siya ni Sora.
“Then fair lang na sabihin ko rin,” sagot niya. “Kung sasaktan ako ng pamilya niya, hindi rin ako tatahimik.”
Hindi agad umiwas ng tingin si Bia.
Pagkatapos, tumango siya nang isang beses.
Hindi agreement.
Hindi friendship.
Maybe recognition.
“Goodbye, Sora.”
“Goodbye, Ms. Valderama.”
Lumabas si Bia.
Sumakay ito sa kotse sa harap ng branch.
Only after the car left did the whole sales floor breathe again.
Agad lumapit si Jessa kay Sora.
“Teh.”
“No,” sabi ni Sora.
“Isa lang.”
“No.”
“Ang ganda ng blazer niya.”
Tinitigan siya ni Sora.
“Yun talaga?”
“Ano gusto mo sabihin ko?” tanong ni Jessa. “Ang intense? Obvious naman!”
Hinilot ni Kevin ang noo niya.
“Everyone back to work. Again.”
Bahagyang nagtaas ng kamay si Carlo.
“Sir, pwede po ba magtanong?”
“No,” sagot ni Kevin.
“Okay po.”
Muntik nang matawa si Sora.
Muntik lang.
Pero hindi pa tapos ang araw.
Hindi pa tapos ang gulo.
Pagbalik niya sa meeting area, nakita niyang may bagong message sa phone niya.
Rafael.
Bia went to your branch. I just found out. Are you okay?
Tinitigan ni Sora ang message.
Hindi niya alam kung sino ang nagsabi rito.
Maybe driver.
Maybe staff.
Maybe Bia herself.
Maybe Valderama family had its own alarm system for drama.
Nag-type siya.
Yes. Kevin was here. We talked in the meeting area. No shouting. No cash exchange. No one died.
Mabilis ang reply.
I’m sorry. She shouldn’t have gone there.
Napapikit si Sora sandali.
Pagkatapos, nag-type siya ulit.
She came for her family. I get that. I don’t like it, but I get it.
Saglit bago siya sinagot ni Rafael.
Can I see you tonight? Public place. Your choice. No surprises.
Binasa iyon ni Sora nang dalawang beses.
No surprises.
Good.
At least may learning.
Hindi siya agad sumagot.
Tinignan niya ang meeting table.
Ang forms.
Ang lead assignment sheet.
Ang branch phone.
Ang staff na naghihintay sa kanya.
Ang mundo niyang hindi perfect, pero kanya.
Then she typed.
Not tonight. I need to breathe.
Reply ni Rafael:
Okay. I’ll wait.
Hindi na siya sumagot.
Tinago niya ang phone.
Pinagmamasdan siya ni Kevin mula sa kabilang side ng table.
“Okay?” tanong nito.
Tumango si Sora.
“Okay.”
“Sure?”
“Hindi.”
“Mas believable,” sabi ni Kevin.
Tiningnan siya ni Sora.
“Sir, balik na tayo sa briefing.”
Ngumiti nang kaunti si Kevin.
“Acting supervisor mode?”
“Opo.”
“Good. Page two tayo.”
Kinuha ni Sora ang pen niya.
Sa labas ng branch, tuloy ang ingay ng mall.
Sa bahay nila, may envelope na hindi gagalawin.
Sa Valderama house, may inang hindi pa tapos lumaban.
May kapatid na hindi alam kung kakampi o kalaban.
May lalaking naghihintay.
At si Sora?
Si Sora, kahit pagod, kahit takot, kahit gusto nang humiga sa ilalim ng table, binuksan ang transition folder at nagsulat ng notes.
Dahil hindi siya aalis.
Hindi ngayon.
Hindi dahil sa pera.
Hindi dahil sa takot.
At lalong hindi dahil may Valderama na hindi marunong tumanggap na hindi lahat ng tao ay nabibili.