Parang biglang naging mas malamig ang aircon sa loob ng function hall.
Nakatingin kay Sora ang halos lahat.
Ang marketing manager na kanina ay nakatayo sa unahan ay napatingin muna kay Don Augusto, saka mabilis na kinuha ang wireless microphone sa mesa.
“Miss Guillermo,” sabi nito, pilit ngumiti. “Please.”
Napatingin si Sora kay Kevin.
Hindi gumalaw ang labi nito, pero malinaw ang sinasabi ng mga mata niya.
Anak, dahan-dahan.
Kinuha ni Sora ang microphone.
Mabigat iyon sa kamay niya. Parang hindi microphone. Parang resignation letter na may battery.
“Good morning po,” simula niya.
May ilang mahinang bati mula sa ibang agents.
Tumikhim si Sora. “Hindi po ako expert sa marketing. Agent lang po ako sa kiosk. Kaya kung mali po ako, sorry in advance. Pero ito po kasi ang madalas naming nae-encounter.”
Tahimik ang room.
Nakatayo pa rin si Don Augusto sa aisle. Si Rafael naman ay nasa gilid ng stage, hindi nagsasalita.
“Kapag nasa mall po kami, mabilis dumaan ang tao. Hindi sila pupunta sa kiosk kung feeling nila para lang sa mayayaman ang project. Kahit interested sila, minsan nahihiya silang magtanong.”
Humigpit ang kapit niya sa microphone.
“Kaya kung premium project po ito, okay lang po na magmukhang premium. Pero sana may madaling maintindihan na guide para sa ordinary buyer. Sample computation. Reservation fee. Requirements. At siguro po, mas klarong explanation kung sino ba talaga ang target buyer.”
May isang TL mula sa ibang branch na tumango.
Lumakas nang kaunti ang loob ni Sora.
“Kasi minsan po, ang ganda ng brochure, pero kapag tinanong ng client, ‘Kaya ba namin ito?’ ang hirap sumagot kung puro lifestyle ang nandun pero kulang sa practical details.”
Napatingin siya saglit kay Maredith.
Hindi mabasa ang mukha nito.
“Hindi naman po ibig sabihin na kapag practical ang tanong, hindi serious buyer. Minsan sila pa iyong seryoso kasi pinag-iisipan talaga nila kung kaya nilang panindigan.”
Ibinaba ni Sora ang microphone nang kaunti.
“Ayun lang po.”
Akala niya tapos na.
Pero nagsalita si Don Augusto.
“Do you have a buyer profile in mind?”
Napakurap si Sora. “Sir?”
“Kung ikaw ang tatanungin, sino ang dapat kausapin ng campaign na ito?”
May gumalaw sa upuan. May nagbulungan sa likod. Si Kevin naman ay parang naging estatwa sa tabi niya.
Sora swallowed.
“OFW families po,” sagot niya. “Young couples na parehong working. Parents na gustong kumuha para sa anak nila habang maaga pa. At small business owners na hindi corporate ang income pero may cash flow.”
Tumango si Don Augusto. “Why?”
“Kasi po sila iyong hindi palaging pasok sa perfect brochure image, pero may capability. Kailangan lang nila makita kung paano sila papasok sa terms.”
Saglit siyang tinitigan ni Don Augusto.
Pagkatapos ay tumingin ito sa marketing manager.
“Include that in the breakout discussion.”
“Yes, sir,” mabilis na sagot nito.
Bumalik si Sora sa upuan niya. Gusto niyang maglakad nang normal, pero sumasakit na talaga ang paa niya. Umupo siya sa tabi ni Kevin at tahimik na ibinalik ang microphone.
“Buhay pa ba ako?” bulong niya.
“Hindi ko pa sure,” sagot ni Kevin. “Pero kung multo ka na, ang ganda pa rin ng blush mo.”
Muntik siyang matawa, pero nakita niya si Maredith.
Nakatingin ito sa kanya.
Hindi na simpleng inis ang nasa mukha nito.
Iba na.
Pagkatapos ng open forum, hinati sila sa maliit na groups. May marketing staff sa bawat table. May listahan ng buyer concerns, possible objections, at selling angles.
Sa table nila, si Sora lang ang agent mula sa branch nila. Si Kevin ay kasama sa OM group. Si Maredith naman ay nasa TL discussion.
Mas komportable si Sora kapag actual clients ang kausap. Pero ngayon, puro staff, managers, at corporate ang nasa paligid niya. Mas mahirap pala kapag lahat ng nakikinig ay marunong mag-English ng mahaba.
“What’s your suggestion for the first approach?” tanong ng marketing staff sa table nila.
Tinignan ni Sora ang sample script.
Binasa niya ang unang line.
Experience luxury living within your reach.
Napangiwi siya bago pa niya mapigilan.
Napansin iyon ng katabi niyang agent. “Bakit?”
“Parang ang hirap sabihin sa kiosk nang hindi mukhang nagbebenta ka ng pabango.”
May natawa.
Napangiti rin ang marketing staff. “How would you say it?”
Huminga si Sora.
“Siguro po ganito: ‘Ma’am/Sir, naghahanap po ba kayo ng property na pwedeng tirhan or investment? May bagong project po kami. Premium siya, pero may options po depende sa budget at payment plan na kaya ninyo.’”
Isinulat iyon ng marketing staff.
Simple lang iyon. Ordinaryo. Walang pa-deep.
Pero iyon ang ginagamit ni Sora araw-araw.
Maya-maya, may anino sa gilid ng table nila.
Pag-angat niya ng tingin, nandoon si Rafael.
“Continue,” sabi nito.
Biglang nawala ang lahat ng confidence ni Sora.
“Ay, sir, tapos na po ako.”
“Say it again.”
“Sir?”
“I want to hear it from the start.”
Tumingin si Sora sa marketing staff, pagkatapos kay Rafael. Wala siyang choice.
Inulit niya ang spiel. Mas mabagal. Mas maayos.
Habang nagsasalita siya, hindi siya pinutol ni Rafael. Hindi rin siya ngumiti nang sobra. Nakikinig lang ito.
Pagkatapos niya, tumango ito.
“That sounds human.”
Hindi alam ni Sora kung matutuwa siya o maiinis.
“Thank you po… yata.”
Ngumiti si Rafael.
Sa kabilang side ng hall, nakita ni Sora si Maredith.
Nakatayo ito malapit sa coffee station, hawak ang baso, at diretso ang tingin sa kanila.
Nang matapos ang orientation, isa-isang nagsialisan ang mga staff. May nag-picture sa scale model, may nagdala ng extra brochure, may dumiretso sa shuttle.
Si Sora ay papunta na sana sa exit nang tinawag siya ng marketing manager.
“Miss Guillermo?”
Huminto siya. “Yes po?”
“Please check your email later. We might need you for the revised kiosk spiel and buyer FAQ.”
Napatingin si Sora kay Kevin.
Tumaas ang kilay nito, sabay ngiting halos hindi maitago.
“Okay po,” sagot ni Sora. “Thank you.”
Paglabas nila ng function hall, mabilis na lumapit si Maredith.
“Congratulations,” sabi nito.
Ang tono niya ay hindi tunog congratulations.
“Salamat po, Ma’am.”
Ngumiti si Maredith nang manipis. “Just remember, Sora. Isang magandang sagot sa orientation doesn’t make you special.”
Hindi agad nakasagot si Sora.
Bago pa siya makapagsalita, may tumigil na itim na kotse sa gilid ng walkway.
Bumaba ang driver at binuksan ang likod na pinto.
Nasa loob si Rafael.
Tumingin ito kay Kevin, pagkatapos kay Sora.
“Mr. Dizon,” sabi niya. “Miss Guillermo. Dad wants both of you in the next sales review.”
Nanigas si Sora.
Sumingit ang boses ni Maredith, matalim pero nakangiti.
“Sir Rafael, as her supervisor, should I come too?”
Saglit na tumingin si Rafael kay Maredith.
Then he said, “No.”
At sa unang pagkakataon buong araw, si Sora ang hindi makahinga.