Dalawang oras lamang ang tulog na nakuha ni Bea sa eroplano. Hindi sapat para gumanda ang mood niya, pero sapat para hindi siya tuluyang lutang pagdating sa kasal ng ama.
Mula sa waiting area ng Changi Airport hanggang sa boarding gate, hawak niya ang laptop at paulit-ulit na nagre-revise ng presentation.
Sa NAIA, nag-submit siya ng final file habang naghihintay ng maleta. Sa taxi, nagpalit siya ng sapatos at sinubukang ayusin ang buhok gamit ang front camera ng cellphone.
Hindi niya naayos.
Pagdating sa city hall, iniwan niyang naka-on ang laptop sa loob ng bag dahil may posibilidad pang tumawag ang client. Pero nang makita niyang nakatayo ang ama sa harap ng officiant at hawak ang ballpen, nakalimutan niya muna ang trabaho.
Umabot siya.
Siyam na taon niyang nakitang mamuhay si Dado sa parehong routine. Trabaho. Bahay. Tawag sa kanya. Pagdalaw sa puntod ng ina tuwing anibersaryo ng pagkamatay nito.
Hindi ito nagreklamo sa pag-iisa, kaya matagal din bago niya napansing talagang nag-iisa.
Ngayon, iba ang mukha nito.
Mas magaan.
At ang babaeng katabi nito ay hindi mukhang isang taong naghahanap ng tagapagligtas. Matatag ang tindig ni Norma. Maingat ang ngiti, pero kapag tumitingin sa ama niya, nawawala ang pag-iingat.
Nagustuhan agad iyon ni Bea.
Ang hindi niya agad naintindihan ay ang anak ni Norma.
Si Willard.
Matangkad. Maayos. Sobrang pormal para sa civil wedding ng sariling ina. Hawak nito ang bouquet na parang project document na hindi dapat magusot.
Noong ipinakilala sila, halatang sinusukat siya nito.
Kaya sinukat din niya.
“Akala ko mas matanda ka,” sinabi niya.
Hindi iyon pinaghandaan na unang linya, pero pagod siya.
Kumunot ang noo ni Willard na para bang may mali sa data na ibinigay niya.
“Bakit?”
Hindi niya masabi na sa mga kuwento ng ama, ito ang anak na nag-background check, nagtanong sa negosyo, at halos naging security officer ng bagong relasyon.
Kaya sinabi niyang parang barangay captain.
Hindi natuwa ang ama.
Si Willard, bahagyang natawa.
Mas bagay pala rito ang nakangiti kaysa sa seryosong mukha.
Pagkatapos ng seremonya, dumiretso sila sa maliit na restaurant para sa tanghalian. Walang malaking reception. Isang mahabang mesa, simpleng bulaklak, at cake na may pangalan nina Norma at Dado.
Umupo si Bea sa tabi ng ama. Sa tapat niya si Willard.
Sa unang dalawampung minuto, halos hindi ito nagsalita. Tinutulungan ang ina sa mga plato, kinakausap ang waiter, at chine-check kung may kailangan ang mga bisita.
“Relax ka lang,” sabi ni Bea nang minsang magtagpo ang mga mata nila.
“Relax naman ako.”
“Ganyan ka kapag relaxed?”
“Paano?”
“Parang may inspection.”
“Sanay lang akong nag-aayos.”
“Mana sa nanay mo.”
“At ikaw?”
“Ano ako?”
“Sanay mang-asar?”
“Hindi. Natural lang.”
Halatang pinag-iisipan pa nito kung matatawa o maiinis.
“Architectural visualizer ka raw,” sabi nito kalaunan.
“Oo.”
“Anong software?”
“Marami. Depende sa project. 3ds Max, Lumion, Revit, minsan SketchUp kapag kailangan mabilis.”
“AutoCAD ako.”
“Alam ko.”
“Sinabi ng nanay ko?”
“Sinabi ni Papa. Maraming sinabi si Papa.”
Dahan-dahang tumingin si Willard kay Dado, na kasalukuyang abala sa paghiwa ng cake kasama si Norma.
“Gano’n ba?”
“Relax. Hindi lahat masama.”
“Ano iyong masama?”
“Hindi pa tayo gano’n ka-close.”
Napailing ito, pero ngumiti na naman.
Pagkatapos kumain, bumuhos ang ulan. Malakas. Biglaan. Nasa sasakyan pa ang maliit niyang maleta at ayaw niyang maiwan doon dahil naroon ang laptop at damit para sa tatlong linggong bakasyon.
“Hintayin mong humina,” sabi ng ama.
“May payong naman.”
“Madulas sa labas.”
“Pa, kaya ko.”
Narinig niyang sumingit si Norma, “Hayaan mo. Gano’n din ako sa anak ko.”
Lumabas si Bea dala ang payong. Pagdating sa kotse, nag-ring ang cellphone niya. Client.
Habang sinasagot, hinila niya ang maleta mula sa trunk. Sabay niyang hawak ang payong, cellphone, at luggage handle—isang sistema na sa isip niya ay gumagana.
Hindi pala.
Pag-akyat sa basang sidewalk, dumulas ang sakong ng sapatos niya.
Nabitawan niya ang payong.
Bago pa siya tuluyang bumagsak, may braso na humawak sa baywang niya at isang kamay sa siko.
Napadikit siya sa matigas na dibdib.
“Okay ka?”
Si Willard.
Masyadong malapit ang mukha nito. May mga patak ng ulan sa buhok at kuwelyo. Wala na ang pormal na anyo. Nagulat. Nag-aalala.
At, sa hindi niya maipaliwanag, medyo namumula.
“Okay,” sagot niya.
Hindi agad siya binitiwan.
Hindi rin siya agad tumayo nang tuwid.
Dalawang segundo.
Marahil tatlo.
Pagkatapos ay tila may naalala si Willard at mabilis siyang inilayo.
“Pasensya na.”
Tumaas ang kilay ni Bea. “Masakit ba akong hawakan?”
“Ano?”
“Ang bilis mong bumitaw.”
“Baka ma-off balance ka.”
“Naka-off balance na nga ako.”
“Tinulungan kita.”
“Bakit parang natakot ka?”
“Hindi ako natakot.”
“Namula ka.”
“Mainit.”
Tumingin si Bea sa bumubuhos na ulan. “Umuulan.”
“Maalinsangan.”
Napangiti siya.
Kinuha ni Willard ang maleta at payong. “Ako na.”
“Kaya ko.”
“Alam ko.”
Napatigil si Bea.
Iyon din ang linyang ikinuwento ng ama tungkol kina Norma at Dado: Hindi ko sinabing hindi mo kaya.
Bago siya makapagsalita, naglakad na si Willard pabalik sa restaurant, dala ang maleta niya. Sinundan niya ito sa ilalim ng payong. Dahil makitid, sumayad ang balikat niya sa braso nito.
Hindi lumayo si Willard.
Sa loob, naghihintay ang photographer para sa isa pang family picture bago umalis ang mga bisita.
“Bea, dito ka,” tawag ni Dado.
Tumayo siya sa tabi ni Willard.
“Closer po,” sabi ng photographer. “Para kasya sa frame.”
Lumapit siya nang kaunti. Nagdikit ang likod ng mga kamay nila.
Hindi agad siya bumawi.
Si Willard ang unang lumayo, kunwaring inayos ang manggas.
Nang kuhanan sila, nakatingin ito sa camera.
Pagkatapos ng flash, palihim itong tumingin sa kanya.
Nahuli niya.
Agad bumaling si Willard sa ibang direksiyon.
Tatlong linggo lamang ang balak niyang manatili sa Pilipinas. May return ticket na siya, may trabaho sa Singapore, at may apartment na binabayaran kahit wala siya roon.
Wala siyang dahilan para baguhin ang plano.
Pero sa paraan ng pag-iwas ng tingin ni Willard Villanueva, mukhang hindi magiging tahimik ang bakasyong iyon.
WAKAS