Pagdating ni Dado kinabukasan, may dala siyang pandesal, dalawang cup ng kape, at isang maliit na kahon ng bagong fluorescent tube.

“Bakit may ilaw?” tanong ni Norma.

“Pundi iyong nasa stockroom.”

“Paano mo nalaman?”

“Noong kumuha ka ng bottled water kahapon, kumikislap.”

“Gumagana pa.”

“Nakakasakit sa ulo ang gano’n.”

“Hindi kita tinawag para magpalit.”

“Hindi rin kita sinisingil.”

Nasa harap sila ng counter. Naririnig ni Liza ang usapan, pati ang dalawang estudyanteng pumipili ng noodles sa kabilang aisle.

“Hindi puwedeng lagi kang may inaayos nang libre,” sabi ni Norma.

“May kape naman.”

“Ikaw pa ang may dala.”

“E di lugi ako.”

Mula sa kabilang aisle, tumawa ang isang estudyante.

Napatingin si Norma. Agad itong kunwaring nagbabasa ng label.

“Doon ka sa stockroom,” sabi niya kay Dado. “Bago pa dumami ang nakikinig.”

“Akala ko hindi mo ako pinapagawa.”

“Palitan mo na.”

Sumunod si Dado nang nakangiti.

Hindi naman talaga libre ang lahat ng ginagawa niya. Kapag may repair na kailangan ng piyesa o oras, nagbibigay siya ng tamang quotation at resibo. Ngunit may mga maliliit na bagay na ayaw niyang singilin—maluwag na turnilyo sa shelf, maingay na fan, sirang switch sa bodega.

Hindi dahil iniisip niyang hindi iyon kayang bayaran ni Norma. Gusto lamang niyang may dahilan para manatili nang kaunti.

Pagkatapos palitan ang ilaw, umupo siya sa mesa sa labas ng glass front. Doon niya madalas iniinom ang kape habang tanaw si Norma sa counter na nakadikit sa bandang likod ng tindahan. Maluwag ang espasyo sa gitna, sapat para sa dalawang maikling aisle at sa dalawang chest freezer na malapit sa harap.

Kapag walang customer, nagtatagpo ang mga mata nila sa pagitan ng shelves at reflections sa salamin.

Hindi nila pinag-uusapan iyon.

Pero pareho nilang alam.

Makalipas ang ilang araw, dinalhan niya si Norma ng maliit na container ng ginisang munggo.

“Luto mo?” tanong nito.

“Hindi.”

“Sino?”

“Si Emil, iyong kasama ko sa repair shop.”

“Bakit mo dinala rito?”

“Marami raw siyang naluto.”

“Bakit hindi mo kainin?”

“Kumain na ako.”

“Bakit pakiramdam ko pinapakain mo ako dahil iniisip mong hindi ako kumakain?”

“Dahil hindi ka kumakain sa tamang oras.”

“Hindi mo trabaho iyon.”

“Wala akong sinabing trabaho.”

Sa kabila ng reklamo, inuwi ni Norma ang container. Kinabukasan, ibinalik iyon na may laman namang adobong pusit.

“Marami akong niluto,” sabi nito.

Pareho nilang alam na nagsinungaling siya.

Unti-unting naging bahagi ng linggo ni Dado ang Seoul Corner. Hindi araw-araw. Ayaw niyang maramdaman ni Norma na binabantayan niya ito. Pero sapat para mapansin ng mga suki.

Isang hapon, habang inaayos niya ang lock ng chest freezer, pumasok si Cora.

“O, nandito na naman si Mang Freezer.”

“Cora,” babala ni Norma.

“Ano? Sira na naman?”

“Lock lang,” sagot ni Dado.

“Ang daming nasisira rito. Mabuti at masipag ang technician.”

“May salon kang dapat bantayan,” sabi ni Norma.

“May tao ako.”

“E di doon ka manggulo.”

Hindi natinag si Cora. Lumapit ito kay Dado at bumulong nang sapat na malakas para marinig ng buong tindahan. “Kuya, gaano katagal ba ang panliligaw sa edad natin?”

Napatigil si Norma sa pagbilang ng cash.

Hindi agad sumagot si Dado. Tiningnan muna niya si Norma.

Namumula ang leeg nito.

“Walang nanliligaw,” sabi ni Norma.

“Talaga?” tanong ni Cora.

“Oo.”

“E ano ito?” Itinuro nito si Dado, ang kape sa mesa, at ang pandesal. “Preventive maintenance?”

Natawa si Liza. Mabilis namang tumalikod nang tingnan siya ni Norma.

“Hindi ako nanliligaw,” sabi ni Dado.

Biglang tumahimik ang tindahan.

Napatingin sa kanya si Norma. Walang pagbabago sa mukha, pero may kung anong nawala sa mga mata nito.

“See?” sabi nito kay Cora. “Wala.”

“Ah.” Kahit si Cora ay tila napahiya. “Nagbibiro lang naman ako.”

“May customer sa salon mo.”

Pagkaalis ni Cora, bumalik si Norma sa cash count. Hindi na ito tumingin kay Dado.

Tinapos niya ang lock at naglinis ng tools. Nang lumapit sa counter para magpaalam, maikli lamang ang sagot nito.

“Sige.”

“Norma.”

“May gagawin ako.”

“Alam ko.”

“E di umalis ka na.”

Doon niya nakumpirma ang hinala.

“Galit ka?”

“Hindi.”

“Hindi ako nanliligaw dahil hindi pa ako nagtatanong kung puwede.”

Napatigil ang kamay ni Norma sa calculator.

“Hindi mo kailangang magtanong.”

“Gusto kong malinaw.”

“Hindi malinaw ang ginagawa mo?”

“Sa akin, malinaw. Sa iyo, hindi ko alam.”

Itinabi nito ang calculator. “Ano ba ang gusto mong mangyari?”

“Gusto kitang makilala. Gusto kitang makasama. Gusto kong dumaan dito kahit walang sira. Kung papayag ka, manliligaw ako.”

Hindi iyon dramatic. Walang lumuhod. Walang bulaklak. May customer pang nagbukas ng freezer sa likod nila at matagal pumili ng ice cream.

Pero para kay Norma, tila biglang naging mas malinaw ang bawat tunog sa paligid.

“Sa edad natin, kailangan pa ba ng panliligaw?” tanong nito.

“Hindi ko alam. Ikaw ang tatanungin ko.”

“Paano kapag sinabi kong hindi?”

“Titigil ako.”

Mabilis ang sagot. Walang pananakot. Walang pangungulit.

At iyon ang ikinainis ni Norma.

“Ganun lang?”

“Ano ang gusto mo? Pilitin kita?”

“Hindi.”

“E di kapag ayaw mo, titigil ako.”

Tahimik ito.

“Gusto mo bang tumigil ako?” tanong niya.

Hindi sumagot si Norma.

“Sabihin mo lang.”

“Hindi ko naman sinabing tumigil ka.”

Mahina ang boses, pero malinaw.

Hindi napigilan ni Dado ang ngiti.

“E di manliligaw ako.”

“Hindi pa ako sumasang-ayon.”

“Hindi mo rin ako pinatitigil.”

“Ang kulit mo.”

“May kape ka bukas?”

“Bumili ka.”

“Dito ako bibili.”

Umalis si Dado bago pa siya palayasin nang tuluyan.

Sa labas, nadaanan niya si Cora na kunwaring tumitingin sa display ng salon.

“O?” tanong nito.

“Preventive maintenance,” sagot niya.

Natawa si Cora nang malakas.

Mula sa loob ng Seoul Corner, nakita niyang pinipigilan ni Norma ang sariling ngumiti.