Hindi agad gumalaw si Sora.
Nakatayo siya sa likod ng counter, hawak ang iced drink na may label na For Sora — not water, habang ang utak niya ay parang naglo-loading screen.
Sa gilid ng kiosk, nakita niyang ibinaba ni Maredith ang phone niya.
Hindi iyon normal na baba ng phone.
Iyon iyong baba ng phone ng taong may ebidensya, may plano, at may caption na siguro sa utak.
Unti-unting nilingon ni Sora si Jessa.
Si Jessa, na kanina pa halos pumutok ang mukha sa pagpipigil ng tawa, ay biglang umayos.
“What?” tanong nito, kunwari inosente.
“May nakita ka?” bulong ni Sora.
“Wala.”
“Jessa.”
“Okay, meron.”
“Kinuhanan niya ba?”
“Parang oo.”
Napapikit si Sora.
Ayan na.
Isang kape lang.
Isang kape lang na hindi niya naman hiningi.
Isang kape lang na may label.
Isang kape lang na may inside joke.
At ngayon, posibleng maging Exhibit A sa kasong: Bakit May Beverage Privilege Ang Ahente?
Huminga siya nang malalim. “For the team naman daw.”
“Teh,” bulong ni Jessa, “iyong sa amin walang ‘Next time, you choose.’”
“Hindi mo nakita iyon.”
“Nakita ng mata ko. Hindi ko kasalanan kung mataas resolution ng vision ko.”
“Jessa, kung mahal mo ang trabaho mo, kalimutan mo.”
“Mahal ko ang trabaho ko, pero mas mahal ko ang chismis.”
“Sis.”
“Fine. Quiet na ako.” Tumahimik ito nang dalawang segundo. “Pero bagay kayo.”
Napalingon si Sora nang mabilis. “Huwag mo akong subukan.”
“Hindi ko sinasabing kayo na. Sinasabi ko lang, bagay. May difference.”
“Ang bagay sa akin ngayon ay peace of mind.”
“Wala na niyan. Nasa corporate na.”
Hindi na sumagot si Sora. Kinuha niya ang drink, inilagay sa ilalim ng counter, at binalikan ang lead form. Mas okay nang magtrabaho kaysa mag-isip kung ilang tao na ang nakakita sa label.
Pero kahit pilitin niyang mag-focus, ramdam niya ang tingin ni Maredith.
Hindi galit na sumasabog.
Mas malala.
Galit na tahimik.
Galit na nag-iipon.
Pagkalipas ng ilang minuto, lumapit si Maredith sa counter.
“Sora.”
“Yes po, Ma’am?”
“After your shift, send me your pilot notes first before sending to corporate.”
Natigilan si Sora.
Sa normal na araw, susunod siya agad. Supervisor niya si Maredith. Pero hindi na normal ang araw na iyon. Hindi na rin normal ang tiwala niya.
“Ma’am,” maingat niyang sabi, “instruction po ni Sir Rafael kanina, send notes to him today.”
“Yes. I heard.” Ngumiti si Maredith nang manipis. “I said send it to me first.”
Tumahimik si Sora.
Narinig niya ang mahinang lagapak ng ballpen ni Jessa sa gilid. Kunwari aksidente, pero alam niyang nakikinig ito.
“Ma’am,” sabi ni Sora, mas mahinahon, “pwede ko po kayong i-CC. Para transparent.”
Nanigas ang panga ni Maredith.
“Transparent,” ulit nito.
“Opo.”
“Since when did you start deciding process?”
Hindi agad sumagot si Sora.
Dati, baka bumanat na siya. Baka sinabi niyang, Since ninakaw ang pangalan ko sa deck. Pero naalala niya ang sinabi ni Kevin.
Hindi lahat ng laban, kailangang lakasan ang boses.
“Ma’am, ayoko lang po magkaroon ulit ng confusion sa credit,” sabi niya. “Para clear lahat.”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, ngumiti si Maredith. Hindi iyon ngiti ng taong natuwa. Iyon ang ngiti ng taong naglagay ng mental note sa pangalan mo.
“Fine,” sabi nito. “CC me.”
“Opo, Ma’am.”
Tumalikod si Maredith at pumasok sa branch office.
Nakahinga si Jessa nang maluwag.
“Grabe,” bulong nito. “Nagka-kape lang, naging labor case.”
“Hindi nakakatulong yang commentary mo.”
“Sorry. Silent support na lang ako.”
“Silent.”
“Oo na.”
Tinuloy ni Sora ang trabaho hanggang matapos ang shift. Nag-follow up siya sa clients, nag-log ng buyer responses, nag-ayos ng notes, at tatlong beses niyang pinigilan ang sarili na tikman ang iced drink dahil baka may makakita at biglang sabihing, Ay, iniinom na niya ang pruweba.
Past five na nang bumalik si Kevin.
Pagdating pa lang nito, alam na agad ni Sora na may naamoy itong gulo.
“Anak,” sabi ni Kevin, nakatingin sa mukha niya. “Bakit mukha kang resibong nabasa sa ulan?”
Tahimik na itinuro ni Sora ang ilalim ng counter.
Sumilip si Kevin.
Nakita niya ang drink.
Nakita niya ang label.
Nakita niya ang maliit na sulat sa ilalim.
Dahan-dahan siyang tumayo.
“Okay,” sabi niya. “Professionally speaking, ang cute.”
“Sir!”
“Personally speaking, mas cute.”
“Sir Kevin!”
“Operationally speaking, delikado.”
“Ayan. Iyan ang kailangan ko.”
Kinuha ni Kevin ang baso, tiningnan ang label, saka ibinalik.
“Kinuhanan ba?”
“Opo. I think si Ma’am.”
Napapikit si Kevin. “Of course. Hindi natatapos ang araw natin na walang aberya.”
“Anong gagawin ko?”
“Una, huwag kang magpa-panic.”
“Late na po.”
“Pangalawa, send your notes directly as instructed. CC Maredith, CC me. Attach the client feedback summary. Clean. Professional. Walang drama.”
“Pangatlo?”
“Tapon mo na ’yang kape bago pa makita ng buong Luzon.”
Napatawa si Sora kahit kinakabahan.
Pagkatapos ng shift, naupo siya sa maliit na desk sa likod ng kiosk. Binuksan niya ang laptop, inayos ang notes, at gumawa ng maayos na summary.
Pilot Kiosk Feedback — Day 2
Prepared by: Sora Guillermo
Nilagay niya ang common questions, buyer reactions, suggested improvements, at isang section para sa one-page computation sheet. Sinigurado niyang malinis ang formatting. Sinigurado niyang may pangalan niya. Sinigurado niyang naka-CC si Kevin at Maredith.
Bago niya i-send, tatlong beses niya munang binasa.
“Send mo na,” sabi ni Kevin mula sa likod.
“Sir, parang exam.”
“Mas malala pa sa exam. May supervisor kang nakaabang.”
“Comforting po kayo.”
“Truthful ako.”
Pinindot ni Sora ang send.
Ilang segundo lang, may reply agad mula kay Rafael.
Akala niya simpleng “received” lang.
Pero hindi.
Received. Good work, Miss Guillermo. Your notes are clear and practical. I’ll ask Marketing to include you in the pilot review discussion next week.
Nanlaki ang mata niya.
“Sir Kevin.”
“O?”
“I-include daw ako sa pilot review next week.”
Tiningnan ni Kevin ang screen. “Good.”
“Good? Sir, corporate discussion na naman iyon.”
“Anak, trabaho ang tawag diyan.”
“Trabaho na naman na may kasamang kaba.”
“Welcome to career growth. Pawis ang entrance fee.”
Hindi pa natatapos si Sora sa pag-internal panic nang may kasunod na email mula kay Rafael.
This time, mas maikli.
Also, noted on the one-page computation sheet. Good point.
Napangiti siya nang hindi niya namamalayan.
Maliit lang.
Pero nakita ni Kevin.
“Ay.”
Tinakpan ni Sora ang mukha niya. “Wala.”
“May ngiti.”
“Wala.”
“May kilig na very light.”
“Acid reflux po iyon.”
“Saan banda sa puso ang acid reflux?”
“Sir, please.”
Tumawa si Kevin, pero hindi siya nang-asar nang sobra. Siguro dahil alam nitong complicated. Siguro dahil alam nitong hindi lang ito tungkol sa coffee o sa ngiti.
May trabaho. May power difference. May supervisor na galit. May office gossip na mabilis kumalat kaysa announcement ng payroll.
At may Rafael Valderama na marunong gumawa ng simpleng bagay na parang hindi simpleng bagay.
Pagkauwi ni Sora, dala niya pa rin ang iced drink.
Hindi niya ininom sa branch. Hindi niya rin itinapon. Ewan niya kung bakit.
Pagpasok niya sa bahay, sinalubong siya ni Nanay Meding sa sala.
“O, bakit may kape ka?”
“Bigay po sa office.”
“Libre?”
“Opo.”
“Kaninong pera?”
“Company siguro.”
“Siguro?”
Lumabas si Lola Ason mula sa kusina, hawak ang sandok. “Kanino galing?”
“Lola, kape lang ito.”
“Sa panahon ngayon, anak, hindi lang kape ang kape.”
Mula sa sofa, umangat ang ulo ni Lolo Isme. “Sino ang may pepe?”
“Lo!” sabay na sigaw nina Sora at Nanay Meding.
“Ano? Ang sabi ko, sino ang may kape!”
Napaupo si Sora sa dining chair at napahawak sa noo.
Ito ang buhay niya.
Sa office, may corporate politics.
Sa bahay, may hearing problem na may kasamang scandal.
Kinuha ni Lola Ason ang baso at binasa ang label.
“For Sora — not water,” basa nito. “Ay, may pa-English.”
Nanay Meding narrowed her eyes. “Sino nagbigay?”
“Boss po.”
“Lalaking boss?”
“Ma.”
“May asawa?”
“Wala po yata.”
“Yata?”
“Ma, hindi po ako NBI.”
Binasa ni Lola Ason ang maliit na sulat sa ilalim.
“Next time, you choose,” sabi nito nang dahan-dahan.
Tumahimik ang kusina.
Tinitigan ni Nanay Meding si Sora.
Nakatingin din si Lola Ason kay Sora.
Kahit si Lolo Isme, na hindi naman alam ang buong usapan, tumingin din sa kanya.
“Ano?” tanong ni Sora.
Umupo si Nanay Meding sa Katapat na upuan ni Sora.
“Anak.”
“Ayan na.”
“Hindi ako kontra sa mayaman.”
“Good to know po.”
“Hindi rin ako kontra sa pogi.”
“Mas good to know po.”
“Pero kontra ako sa babaeng nasasaktan dahil pumasok sa mundong hindi patas ang laban.”
Nawala ang biro sa mukha ni Sora.
Hindi niya inaasahan iyon.
Si Nanay Meding, kahit mahilig mag-sermon, bihira magsalita nang ganoon kaseryoso kung walang dahilan.
“Ma, wala pa naman pong nangyayari.”
“Iyon nga ang sinasabi ko. Habang wala pa, gamitin mo utak mo.”
“Ginagamit ko naman po.”
“Kasama ba puso mo sa meeting?”
Hindi nakasagot si Sora.
Lola Ason, na kanina ay nakikitsismis lang, umupo rin sa tabi nila.
“Hindi masama ang kiligin,” sabi nito. “Ang masama, iyong kilig na hindi mo na tinatanong kung saan ka dadalhin.”
“Lola naman.”
“Totoo iyon. Noon nga, may nanligaw sa akin na anak ng kapitan. May dalang suman araw-araw.”
“Anong nangyari?”
“Hindi ko sinagot.”
“Bakit?”
“Pangit ngumunguya.”
Natulala si Sora.
Si Nanay Meding napabuntong-hininga at hindi napigilan ang tumawa.
Si Lolo Isme sumingit, “Sino ang pangit ang pustiso?”
“Wala, Lo!”
Sa kabila ng kaba niya, natawa si Sora.
At sa pagtawa niyang iyon, sandaling gumaan ang dibdib niya.
Pero nang gabi na, habang nasa kwarto siya at naka-open ang laptop, bumalik ang bigat.
May bagong email notification.
Akala niya tungkol pa rin sa pilot notes.
Pero hindi si Rafael ang sender.
Hindi rin si Kevin.
Galing iyon sa HR.
Subject: Request for Clarification — Workplace Conduct Concern
Nanigas ang kamay ni Sora sa mouse.
Binuksan niya ang email.
Maikli lang ang message.
Hi Ms. Guillermo,
We received a workplace conduct concern involving possible preferential treatment and inappropriate personal attention from a senior executive during branch operations. Please report to HR on Monday at 10:00 AM for clarification.
Attached: Image Reference
Hindi na niya kailangang buksan ang attachment para malaman kung ano iyon.
Pero binuksan pa rin niya.
At doon lumabas sa screen ang litrato ng iced drink sa counter.
Malinaw ang label.
For Sora — not water.
At sa ilalim, halos kita rin ang maliit na sulat.
Next time, you choose.
Nanlamig ang buong katawan ni Sora.
Sa labas ng kwarto, narinig niya si Nanay Meding na naghuhugas ng plato. Si Lola Ason na nanonood ng teleserye. Si Lolo Isme na nagtatanong kung bakit daw may umiiyak sa TV.
Normal ang lahat sa bahay.
Pero sa screen ni Sora, parang may pintong biglang bumukas.
At sa likod noon, naghihintay ang gulong hindi na niya kayang tawanan.
Kinuha niya ang phone niya para i-message si Kevin.
Pero bago pa siya makapag-type, may pumasok na bagong message.
Mula kay Rafael.
Did HR contact you?
Natigil ang paghinga niya.
Dahil ibig sabihin, hindi lang siya ang pinatawag.
At ibig sabihin, alam na rin ni Rafael.
Hindi na ito simpleng kape.
Hindi na ito simpleng inside joke.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala niya si Rafael Valderama, naisip ni Sora ang tanong na ayaw niyang itanong sa sarili niya.
Kung ngayon pa lang ganito na kagulo…
paano pa kung tuluyan siyang mahulog?